Οι αναγκαιότητες ενός πάρτυ, αυτό είναι το φάρμακό μου

Επιλέγεις να παίξεις τα χειρότερα παιχνίδια
κι έτσι αναγκάζομαι να πετάξω από το τραπέζι το ταμπλό
να σηκωθώ από το πάτωμα τόσο γρήγορα που να πονέσει το γόνατό μου
και να μη μιλήσω καθόλου

θα μιλούσα, θα έπρεπε να σου μιλήσω
θέλω να σου μιλήσω
πως κατάφερες να το κάνεις τόσο αδύνατο;
πως κατάφερες να με φιμώσεις τόσο απόλυτα;

τελειώνουν τα τραγούδια που μου έστελνες
ένα ένα τα διαγράφω από τους σκληρούς μου
τελειώνεις κι εσύ μαζί τους
πως κατάφερες να είσαι τόσο μαλακισμένη ρε γαμώτο;

μέρα τη μέρα ξεχνάω ποια είσαι με αυτά που μαθαίνω
και ψάχνω να βρω εκείνη που θα με κάνει να νιώσω το ίδιο αλλά δεν θα είναι εσύ
αν και, για να είμαι ειλικρινής
δεν ψάχνω τόσο πια

κουράστηκα και λέω να το αφήσω για λίγο
έτσι κι αλλιώς να πηδήξω δε μπορώ
να αγαπήσω, τόσο σύντομα ξανά, δε μπορώ
να μιλήσω δε μπορώ
να γελάσω δε μπορώ

δεν μπορώ να γελάσω
μπορώ να επιβληθώ
να χειριστώ
να εκμεταλλευτώ
να βάλω δάχτυλα μέσα σε κάποιον
να χαϊδέψω με δυσκολία
να δουλέψω με βαρεμάρα
μόνο να γελάσω δε μπορώ

χρειάζομαι κόσμο γύρω μου να μη με ξέρει
μουσική που να μην αφήνει να ακούγονται οι μαλακίες που θα λένε
φώτα χαμηλά να μη φαίνεται πόσο άσχημος και αδιάφορος τους φαίνομαι
χρειάζομαι κάποιον να με κόψει μπας και καταλάβω τι νιώθω

γελάω, απλά ένα πάρτυ χρειάζομαι μάλλον

https://www.youtube.com/watch?v=k2WcOdz96ko

Με τη φωνή δεν ακούς, με τη ματιά δεν ακούς, με την αγάπη δεν ακούς, πως να σου τραβήξω την προσοχή, πες μου

https://www.youtube.com/watch?v=qse-qzDIlEo

Ο άνεμος που ξεκίνησε από σήμερα μοιάζει να αδημονεί να φτάσει κάπου αλλού. Λες και είναι ο τόπος εδώ μια στάση, ένα μέρος που αναγκαστικά θα περάσει από μέσα του για να φτάσει στο νότο.

Όμως εδώ, στη γη των αναγκαιοτήτων, όπως και σε κάθε γη δηλαδή, οι αισθητήρες μας δεν καταλαβαίνουν αυτή την νέα αναγκαιότητα - αυτήν που προτάσσει την κίνηση προς τα εμπρός - κι έτσι πιστεύουν πως ο αέρας φυσάει εμάς, πως τα δικά μας δερμάτινα σακούλια είναι ο προορισμός αυτού του κρύου και φρέσκου αέρα.

Η αλήθεια είναι πως μπορούμε να πάρουμε φρεσκάδα.

Η αλήθεια είναι πως μπορούμε να δροσιστούμε.

Αλλά δεν είναι για μας ο αέρας. Τι είναι για μας; Γιατί δεν ξεκινά από κάπου αέρας μόνο και μόνο για να φτάσει εδώ; Μεγάλοι βράχοι, χιλιόμετρα παραλίας, ψιθυρίζοντα δάση, σκυμμένοι άνθρωποι, όλοι περιμένουν τον αέρα τους να φτάσει. Για να διαβρωθούν, για να γλυφθούν, για να κουνηθούν, για να αγκαλιαστούν.

Έχουν την τάση οι κινούμενοι άνθρωποι να προσεύχονται σε ακίνητα πράγματα να τους σώσουνε. Κι όμως περιμένουνε τον άνεμο. Να μια αντίφαση.

Ξεχνώ τι θέλω να πω και αφήνομαι στον αέρα, παρακαλώ τα σημεία του ορίζοντα να μην αλλάξουν κι ας είναι βαρετά. Είναι μόνο τέσσερα!

Δε θυμάμαι πως είναι να αγαπιέμαι πλέον κι έτσι αφήνομαι στον αέρα, εκλιπαρώ τα βουνά να συνεχίσουν να υψώνονται από πάνω μου για την ασφάλεια ενός περιπετειώδους προορισμού που πάντα θα είναι εκεί αν τον θελήσω. Τα βουνά όμως, κι αυτά είναι βαρετά, δίνουν πάντα μια θέα, μια διαδρομή, τις πλαγιές που θα περπατήσεις και αυτές που δεν. Είναι μόνο βουνά!

Προσπαθώ να συγκρατήσω τις εικόνες που ήταν και χάνω αυτές που θέλω να έρθουν. Τι μου συμβαίνει; ρωτάω μέσα μου και δεν υπάρχει απάντηση. Ελπίζω να μη χαθούν άλλες μέρες μου ελπίζοντας, είναι μόνο ελπίδες. Αξίζουν μόνο επειδή μπορεί να γίνουν πραγματικότητα. Η ελπίδα δεν φτάνει!

Δεν ξέρω πια τι θέλω να πω, τα βουνά δεν κρατούν μυστικά, μόνο ανακούφιση, δεν αρκεί να βάλω για σημάδι μια κορυφή και να ξεκινήσω πεζοπορία. Και ο αέρας που περνάει από δω μόνο για να πάει κάπου αλλού με κοροϊδεύει.

Αγκιστρώνομαι με νοητικά σκοινιά και γάντζους από νοητικά βουνά και κάστρα για να μην παρασυρθώ από τον δροσερό αέρα και βρεθώ πολύ πολύ μακριά, πιο μακριά απ' όσο μπορώ να περπατήσω, κουράστηκα και πονάει το γόνατό μου, δε νομίζω αν ξαναχαθώ να μπορέσω να γυρίσω πίσω.

Να μια αντίφαση.

να

μια

αντίφαση

ακόμα, μια ακόμα απ-

όδειξη πως δεν έχω ακόμα κατα-

λάβει πως λειτουργεί αυτός ο κόσμος        

πως δεν έχω ακόμα καταλάβει πως λειτουργεί               

αυτός ο άνθρωπος, θέλω να μάθω τι πρέπει να κάνω            

για να νιώσω τη φρεσκάδα ενός αέρα που έρχεται από μακριά

και προορισμός του είναι το εδώ, το τώρα, αέρα που φυσάς που πας;     

αυτό θέλω να ρωτήσω κάθε φορά που δροσίζομαι, για ποιον είναι η δροσιά;

για ποιον είναι η εξιλέωση; για ποιον είναι η εκδίκηση; για ποιον είναι τα ψέμματα;

για ποιον είναι τα φιλιά που μου δίνεις; για ποιον είναι τα κακεντρεχή σχόλια και η κο-

ροϊδία; για ποιον ήταν η ζημιά; για ποιον ήταν η ελπίδα; για ποιον είναι η δροσιά; για ποιον

είναι η δροσιά; για ποιον είναι η δροσιά; για ποιον είναι η δροσιά; για ποιον είναι φτιαγμένη

η αίσθηση που πήρα τόσες μα τόσες λίγες φορές; όσες φορές κι αν την πήρα, δεν ήταν για μένα

να νιώσω πως μου ανήκει αυτό που πήρα, πως δεν το πήρα τυχαία, κατάλαβες; να νιώσω την αίσθηση του σκοπού σε μια τυχαία μαλακία που φυσάει όπου νάναι όπως νάναι κι εσύ πρέπει να γλύφεις το δάχτυλό σου και να παρακαλάς να τα βγάλεις πέρα για 70 80 χρόνια. Γαμώ το χριστό.

Κάστρα ψηλά και βουνά, κρατάτε γερά, ο κόσμος μη χαθεί

οι άνθρωποι δεν έχουνε τα χέρια να κρατήσουν τίποτα 

παρά μόνο ο ένας τον άλλο

https://www.youtube.com/watch?v=-55NdU_G28o

δυστυχώς η Ν ξέρει

δυστυχώς

πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει εικόνες που δεν υπάρχουν.

οι καλές φορές είναι όταν βλέπω εικόνες αγάπης, όταν βλέπω να φιλιόμαστε ή όταν βλέπω όμορφες στιγμές διασκέδασης και επιτυχίας.

οι κακές φορές, που τελευταία είναι πολύ συχνές πια, αφορούν μαχαιρώματα, κατσαβίδια στον ώμο, μακριά κυλινδρικά μεταλλικά πράγματα που χώνονται στο σώμα μου, αιμορραγίες, πόνος, τέτοιος φανταστικός πόνος που, αν με δεις να περπατώ ή να περιμένω το μετρό και ξαφνικά πάρω μια έκφραση πόνου, να ξέρεις ότι σκέφτομαι κάτι τέτοιο.

ονειρεύομαι το αίμα μου να βγαίνει σε ανύποπτες στιγμές, τις στιγμές που νιώθω τον ψυχικό μου πόνο να ανεβαίνει, να μεγαλώνει, το μυαλό μου σπαράζει και τρεμουλιάζει, τότε μπροστά μου σκάνε αυτές οι εικόνες, μεταλλικά εργαλεία να ξεσκίζουν κομμάτια και να χώνονται κάπου μέσα μου.

ίσως να ψάχνουν να βρουν την αιτία που πονάω για να τη σκοτώσουν, δεν ξέρω τι ψάχνουν, ξέρω πως δε θα το βρουν.

ίσως απλά να ψάχνουν να με πονέσουνε γιατί φταίω για κάτι.

παράξενο, δε νιώθω οτι φταίω τόσο πολύ τελικά.

όμως οι εικόνες έρχονται και ξαναέρχονται και έχω τρομάξει από το πόσες φορές θα δω μπροστά στα μάτια μου να μου κάνω κακό, πόσες φορές θα ονειρευτώ το αίμα μου να βγαίνει, πόσες φορές θα καταφύγω σε αυτή την εικόνα για να διαχειριστώ τον πόνο που νιώθω όταν σκέφτομαι εσένα ή καταστάσεις σαν και αυτή.

ευτυχώς έχω μεγαλώσει, όχι πολύ, ίσα ίσα για να καταφέρνω στο τέλος της ημέρας να παραμένω αρτιμελής, όμως υπάρχουνε ακόμα και τώρα μέρες ή ώρες ή στιγμές που δεν είναι διαχειρίσιμες αυτές οι σκέψεις στο μυαλό μου, που θα ήθελα να έχω αυτό που μου λείπει και να μην είναι ψέμμα, αλίμονο, τέτοιες σκέψεις δεν ευοδώνονται σχεδόν ποτέ.

αλίμονο, προσπαθώ να ξεφύγω από κάτι που είναι τόσο βαθιά χωμένο μέσα μου που μόνο με μεταλλικά εργαλεία μπορώ να σκάψω για να το βρω και να το βγάλω.

Φθινόπωρο στη θάλασσα

https://www.youtube.com/watch?v=X6neFKE4yaE

Είναι ήσυχα κι ας αλλάζει η εποχή. Ο άνεμος και ο ήχος των κυμάτων, δυναμωμένα από αυτή την αλλαγή, σηματοδοτούν αυτήν ακριβώς την αλλαγή. Αλλάζει η εποχή.

Μα είναι ήσυχα. Η θάλασσα έχει ανέβει, η ψιλή άμμος της παραλίας είναι πιο υγρή και πιο βαριά, μυρίζει, και δεν κατεβαίνει κανείς για μπάνιο πια. Είναι μεσημέρι, μια ώρα που κανονικά δε θα μπορούσες να σταθείς στην παραλία γιατί η άμμος θα σου έκαιγε τα πόδια. Όμως δεν είναι πια η καυτή εποχή, έχει σύννεφα, έχει υγρή άμμο, κύμα και σκληρό μωβ-μπλε στον ορίζοντα.

Η δουλειά σου είναι να κοιτάς τη θάλασσα. Που δεν ησυχάζει αυτές τις μέρες ποτέ. Είναι να την κοιτάς και να περιμένεις κάποιον να πνιγεί, κάποιο πλοίο να κινδυνέψει, κάποια ψαρόβαρκα να αναποδογυρίσει, κάτι περιμένεις να συμβεί για να ξεφύγεις από το λήθαργο.

Όμως η θάλασσα δεν κάνει χάρες. Κι έτσι κινείται συνεχώς, σε υπνωτίζει, και το φθινόπωρο, που δεν ορμάει ποτέ, μόνο έρχεται ύπουλα και υπόγεια, έχει φτάσει πια, είναι καιρός να αφήσεις τη θάλασσα (να σε καταπιεί) και να φύγεις, να πας να βρεις άλλη βίγλα να κοιτάζεις από κει τον κόσμο. Το φθινόπωρο σε ειδοποιεί πως οι μέρες δεν είναι για αγνάντεμα στη θάλασσα. Κρυώνεις λίγο και τα μάγουλά σου είναι υγρά από το ψέκασμα των τολμηρότερων κυμάτων.

Θες να σηκωθείς, να βγεις στον κάμπο, ή στο βουνό, να δεις πως άλλες μεριές του κόσμου διαχειρίζονται την αλλαγή του καιρού. Σχεδόν σηκώνεσαι κιόλας. Μα το κεφάλι σου είναι γεμάτο από το σκάσιμο του κύματος και οι εικόνες σου, τόσο μολυσμένες από αυτό το ραδιενεργό μωβ-μπλε. 

Πεθαίνεις. Όταν θα φύγεις θα πεθάνεις λίγο. Μέσα σου μαζεύεται ο πόνος του να αφήνεις αυτό που σε φροντίζει. Η θάλασσα θα είναι εδώ όταν ξανάρθεις. Αυτό το ξέρεις. Απλώς δεν ξέρεις αν θα ξανάρθεις. Αν είναι αυτή η τελευταία σου στιγμή μαζί της; Αν ακουμπάς για τελευταία φορά την υγρή δροσερή άμμο; Αν και αν και αν. Κουράστηκες να αποχωρίζεσαι και σε τρομάζουν ακόμα και τα πιο απλά αν.

Κατανοητό. Κι έτσι κινείς για το δρόμο που πηγαίνει παντού και πουθενά, αργά αλλά πιο γρήγορα απ' όσο θα ήθελες. Δεν αποχαιρετάς γιατί δεν έχεις τι να πεις. Όταν φεύγεις από εκεί που θες να είσαι, τι να πεις; Είναι απόγευμα πια κι έχει σκουρύνει το χρώμα, έχει κρυώσει το δέρμα, έχει στεγνώσει το πρόσωπο. Μόνο η ησυχία είναι η ίδια. 

Το φθινόπωρο στη θάλασσα, κάθισα και κοίταξα πέρα, περιμένοντας κάτι να συμβεί.

έτσι μου είπαν, έτσι θα κάνω, έτσι λέω, έτσι κάνω

Έχω να γράψω καιρό κι έχω σκουριάσει και δεν ξέρω τι θέλω να πω. Υπομονή, θα το βρω.

Μπερδεύομαι ανάμεσα στη θρησκεία και την αναβίωση της αξιοπρέπειας που βιώνω. Ξέρεις, όσα χρόνια κι αν περάσουν, κάποια πράγματα μένουν αναλλοίωτα. Κι αυτό είναι, όπως και να το κάνεις, λίγο ανακουφιστικό.

Και για μένα; Τι μένει αναλλοίωτο για μένα;

Ευτυχώς, ο πυρήνας μου είναι ένα μεγάλο αστέρι που πέθανε, μια μεγάλη μαύρη τρύπα η οποία είναι τόσο δυνατή και τόσο πυκνή που τίποτα δεν μπορεί να ξεφύγει από την έλξη της. Κι έτσι, όλα όσα με πλησιάζουν, επηρεάζονται από τη μαύρη μου τρύπα. Κι έτσι όλα όσα μου συμβαίνουν επηρεάζονται από τη μαύρη μου τρύπα.

Όμως η μαύρη μου τρύπα δεν είναι κακιά. Μην ξεχνάμε ότι οι μαύρες τρύπες δεν είναι μαύρες επειδή είναι κακές, είναι μαύρες επειδή είναι πολύ δυνατές. Πολύ ελκτικές. Έτσι, δε νιώθω άσχημα που έχω μέσα μου μια μαύρη τρύπα που ρουφάει τα πάντα. Είναι απλά πολύ δυνατή.

Το ανακουφιστικό με τον πυρήνα μου (που είναι μια μαύρη τρύπα), είναι ότι δεν μπορεί να αλλοιωθεί. Είναι πια εγκατεστημένο και επιβεβλημένο πως η τρύπα μου είναι έτσι. Σε κάποια πράγματα, ντάξει. Κι έτσι ανακουφίζομαι όταν κάποιος προσπαθεί να παίξει με τη μαύρη τρύπα μου. Ανακουφίζομαι και διασκεδάζω. Είναι ανόητο να ξυπνάς τη βαρυτική έλξη της μαύρης τρύπας μου. Γιατί αν ξυπνήσει, καμία σου προσπάθεια δεν θα βρει στόχο.

Ανακουφίζομαι και διασκεδάζω όταν επιχειρούν να με διαλύσουν. Γιατί τότε ξυπνάει η μαύρη μου τρύπα. Και με το ξύπνημα αυτό, ακυρώνονται όλες οι υπόλοιπες δυνάμεις, μένει μόνο ο πυρήνας μου, αυτή η μαύρη τρύπα, η οποία απορροφά τα πάντα, έτσι που στο τέλος τα πάντα είναι αυτό που είμαι εγώ, κι εγώ πλέον είμαι ο κυρίαρχος για άλλη μια φορά, και καταλήγω, αφού ξεγελάστηκα, να γελώ με τις επιχειρήσεις που προσπάθησαν να αλλάξουν τη μαύρη μου τρύπα.

Δεν μπορεί να αλλοιωθεί η μαύρη μου τρύπα, δεν μπορεί να κινηθεί χωρίς να αλλάξει η αντωνυμία της, δεν μπορεί να φωτιστεί, δεν μπορεί να σταματήσει να έλκει. Είναι μια μαύρη τρύπα και διατάσσει τη ροή των πραγμάτων μου.

Ο μόνος τρόπος να αλλάξεις τη μαύρη μου τρύπα είναι να με κάνεις να την αλλάξω. Και αυτό δεν είναι ένα τρικ που μπορείς να χρησιμοποιήσεις. Ο μόνος τρόπος να με διαλύσεις είναι να με διαλύσω εγώ. Αν προσπαθήσεις να επιτεθείς στη μαύρη μου τρύπα, θα γίνεις άλλο ένα αστέρι που θα καταδικαστεί να γυρνά σε μια τροχιά γύρω της, ένα αστέρι που αργά ή γρήγορα θα συντριβεί πάνω της.

Μην τα βάζεις με τη μαύρη μου τρύπα. Πολλοί, πάρα πολλοί, άπλωσαν το χέρι τους στη μαύρη μου τρύπα. Όλων αυτών το χέρι κόπηκε σύριζα. Δε λέω, και από μένα έφυγαν κομμάτια, πολλά κομμάτια. Αλλά το χέρι τους, με αγάπη και με περίσσιο μίσος, τους το έκοψα από τη ρίζα.

Κι εγώ έχω ακόμα πολλά κομμάτια να δώσω.

https://www.youtube.com/watch?v=1evM0dndWFU

τι εννοείς;

https://www.youtube.com/watch?v=3e8uxNVFuVY
Με λένε Γιώργο

και από δω και πέρα

εδώ θα μπορείτε να διαβάζετε

γιατί δεν περνάω καλά μαζί σας

ή

ποια γουστάρω

ή

ποια μου λείπει

ή

με ποιον τσακώθηκα

ή

πως πέρασα

ή

άμα είστε τυχεροί/ές

κάποια καλή ιστορία
;

(τραγουδάκια όμως θα έχει, μην ανησυχείτε)