Αντίο γιαγιά

 https://www.youtube.com/watch?v=xaxb3PQxUi8

Αντίο

Τόσα και τόσα αντίο που δεν έπιασαν τόπο

να κι ένα που θα πιάσει

Αντίο γιαγιά

δε θα σε ξαναδώ ποτέ

ποτέ ποτέ ποτέ

Ήμουν ο αγαπημένος σου εγγονός

και ήρθε η ώρα τώρα που πέθανες

δίχως μνήμη και δίχως συνείδηση

να πούμε το γιατί

Για τον πιο απλό λόγο:

έχω το όνομα του αδικοχαμένου άντρα σου

και μοιάζω με τον πολυαγαπημένο σου γιο

κι έτσι με αγάπησες

για όλους τους άντρες που αγάπησες πριν από μένα

Και στα μάτια σου πάντα υπέβοσκε η πεποίθηση οτι κάπως θα σε σώσω εγώ

αφού δεν μπόρεσαν αυτοί

από τη φτώχεια

από τους άθλιους άντρες που παρενόχλησαν τη μάνα μου

από τα άτιμα καρέ που έχανες τα λεφτά σου

Για δες, σε έσωσα τελικά;

Νομίζω στο τέλος τίποτα δε μπορούσε να σε σώσει

ούτε καν ο αγαπημένος σου εγγονός

Γιαγιά,

δεν έχω την παραμικρή ιδέα γιατί μελαγχόλησα που πέθανες

αλλά φαντάσου

για να στεναχωρήθηκα εγώ

που δεν έχω καρδιά

πόσο πολύ θα στεναχώρησε τη μαμά μου ο χαμός σου

που 'χει μια καρδιά τεράστια, 

σχεδόν όσο τέσσερα παιδιά και άλλα τέσσερα εγγόνια,

κι ένας Αχιλλέας κάπου παράμερα

Γιαγιά αγάπησες κανέναν άραγε;

Εγώ πιστεύω ο θάνατός σου από άνοια ήταν απόλυτα σωστός

Αν πέθαινες με συνείδηση

το βάρος από τις μετάνοιές σου θα σε κυνηγούσε μέχρι τον άλλον κόσμο

Έτσι πιστεύω εγώ

που πιστεύω πάντα το καλό στους ανθρώπους

Πιστεύω πως κι εσύ

όπως όλοι

έκρυβες μια στάλα μάλαμα στην παγωμένη σου καρδιά

που τελικά αντί να το αφήσεις να λάμψει λίγο πριν πεθάνεις

το ξέχασες σιγά σιγά όπως ξέχασες να κατουράς στην τουαλέτα

ή να μαγειρεύεις

ή να ντύνεσαι

ή εμένα

Μελαγχόλησα γιαγιά

στο λέω τώρα που είσαι νεκρή και παγωμένη 

γιατί όσο ήσουν ζεστή δε θα σου το λεγα ποτέ

μελαγχόλησα γιατί πέθανες μικρή και μόνη

χαμένη και λιωμένη και πικρή

τόσο πικρή

μελαγχόλησα γιατί δε χάρηκε κανείς που πέθανες

μα και κανείς δεν χάρηκε που έζησες

συγγνώμη αν ακούγομαι σκληρός

ίσως σου έμοιασα παραπάνω απ' όσο θα ήθελες

Και κάτι τελευταίο

αν κάτι μου έμαθες που άξιζε τον κόπο

ήταν το πως μπορεί να δηλητηριάσει τον άνθρωπο η σάπια κοινωνία

μην κοιτάς που δε στο είπαμε ποτέ

σε τσακίσανε, γιατί αυτό και ήσουν όπως ήσουν

το ξέρω

λυπάμαι για αυτό

αλήθεια, λυπάμαι πολύ

Αντίο γιαγιά, καλή τύχη την επόμενη φορά

Στο βωμό του κενού

https://www.youtube.com/watch?v=rcdDsuqHeuU

Πως μπορώ να νιώθω θλίψη για κάτι που δεν είχα ποτέ;

Οι σκέψεις μου, ασύνδετες και ελεύθερες σαν φύλλα σε τυφώνα, περιφέρονται στο κεφάλι μου όπως περιφέρομαι κι εγώ στον κόσμο. Είτε ταξιδεύω, είτε περνάω ένα κλασικό Σάββατο δίχως παρέα, βάζοντας καύσιμα στη μηχανή που με σέρνει σε κάθε λογής λάθος αποφάσεις, καίει, καίει η μηχανή κι εγώ θέλω κάπου να ξεσπάσει η ενέργεια που κορυφώνεται για αυτό και περπατάω, ποδηλατώ, κινούμαι, για να μην ανατιναχτώ.

Αυτά συνέβησαν κάποια στιγμή, μέρες πριν. Τώρα, με το μυαλό μου σε τυφώνα, ταξιδεύω με δικούς μου ρυθμούς και το πέρασμά μου, αναπάντητο και αόρατο, με καλμάρει. Ποιος θα θυμάται αύριο το σημερινό προσπέρασμά μου; Δεν κέρδισα την προσοχή του κι αυτό καταφέρνει να ρίξει ένα πέπλο ηρεμίας στη φλεγόμενη μηχανή μου, που με περιφέρει στις άκρες και τις μέσες αυτούς του κόσμου.

Βάζω, όπως είχαμε πει κάποτε, το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, όπως τόσα χρόνια, και νιώθω με κάθε βήμα να ξοδεύεται το καύσιμο μου. Κι αν δεν ξανατραφώ; Ονειρεύομαι συχνά να αποστεώνομαι περπατώντας, τρέχοντας, κολυμπώντας, κάνοντας έρωτα, μέχρι που το μυϊκό μου σύστημα να γίνει κουρέλια ξεφτισμένα, ονειρεύομαι το σώμα μου να προσπαθεί μέχρι τέλους να με ηρεμήσει και βουρκώνω, με αγαπά όσο το αγαπώ, ακατάλυτα και ακατανόητα.

Πως μπορώ να νιώθω θλίψη για τον θάνατο που δεν ήρθε ακόμα;

Μου μίλησαν στο δρόμο για μια απλή συναλλαγή, μια απλή ερώτηση, κι εγώ έβαλα τα κλάματα. Απομακρύνθηκα κρύβοντας το πρόσωπό μου, πιο πολύ για να μη νιώσουνε την ευθύνη αυτού που πλήγωσε άθελά του, τι σχέση είχαν με τον εσωτερικευμένο μου πόνο; Νομίζω καμία, αυτοί απλά ήθελαν να μάθουν την ώρα ή κάτι εξίσου ενδιαφέρον. Άλλες φορές απαντώ. Τελευταία νιώθω σαν σύρμα τεντωμένο, έτοιμο να σπάσει με την παραμικρή αλλαγή. Απαντώ με προσοχή, σιγανά και χωρίς να κοιτάω στα μάτια την ερώτηση ή τον άνθρωπο που την έκανε. Αν με δει αληθινά μπορεί να με ρωτήσει τι έχω κι εγώ να σπάσω. Ή ακόμα χειρότερα, μπορεί να μη ρωτήσει τίποτα.

Περπατώ ακόμα, ημέρες ολόκληρες, ατελείωτες ώρες, και το τοπίο αλλάζει αργά αλλά σταθερά. Θυμάμαι τα τοπία των βιβλίων κι επιτέλους τα ζω, τις παραλίες από τη δύση ως την ανατολή του Κινγκ, τις πεδιάδες και τις πλαγιές και τα δάση του Τόλκιν, τους δρόμους του Κέρουακ, τα αστέρια του Ασίμοφ, τη λαγκαδιά του Καραγάτση, όλα αυτά με τη φαντασία μου τα τοποθετώ μπροστά μου και επιτέλους ξεφεύγω από την δίχως οίκτο πραγματικότητα. Με ρωτούν γιατί περπατάω τόσο και σκέφτομαι οτι και ο καλύτερος συγγραφέας να ήμουν, η ομορφιά του κόσμου θα με ξεπερνούσε, οπότε τι να εξηγήσω. Αν ταξιδέψετε μαζί μου θα καταλάβετε, λέω πάντα αλλά ξέρω οτι μπορεί και να μην καταλάβουν τίποτα, μπορεί να είμαι εγώ αυτός που έχει το πρόβλημα.

Πως μπορώ να νιώθω θλίψη για αυτά που δεν έχω πια;

Ορκίζομαι σε κάθε τι ιερό, πως τα ταξίδια μου συνέβησαν και αξίζουν. Παίρνω από το χέρι τους ανθρώπους και τους βγάζω στο δρόμο να τους δείξω μα φοβούνται, κάθε φορά φοβούνται να ταξιδέψουν με αίμα και ιδρώτα, κι αναρωτιέμαι, με τι πληρώνουν την ομορφιά αν όχι με τα υγρά τους, με τι πληρώνουν την ομορφιά αν όχι με αληθινό κόστος;

Έπεσα κάποτε και χτύπησα. Ή να στο πω αλλιώς. Κάθε φορά που έπεσα και χτύπησα, αφού σιγουρεύτηκα πως δεν πέθανα και πως δε μου έμεινε κουσούρι, σήκωσα τα χέρια μου στον ουρανό και ευχαρίστησα το κενό που δέχτηκε τη θυσία μου. Ήξερα οτι μόνο έτσι θα μπορέσω να συνεχίσω να ταξιδεύω. Όπως και ξέρω οτι τη μέρα που δε θα τη δεχτεί δε θα ξανασηκωθώ. Πιτσιλάω με αίματα, ιδρώτα και σπέρμα τον κόσμο όπως οι Ισραηλίτες με αίμα σφαγιασμένων ζώων τον μεγάλο Ναό της Ιερουσαλήμ 2022 χρόνια πριν, και σου το ορκίζομαι, το κενό ακούει, για αυτό και με έχει αφήσει ήσυχο να τριγυρνάω σαν τυφώνας ακόμα.

Πως μπορώ να νιώθω θλίψη όταν έχω περάσει το χέρι μου ανάμεσα στις φυλλωσιές του κόσμου;

Το να ταξιδεύω μέσα στη μαγεία μου έχει φέρει μοναξιά πέρα από κάθε φαντασία. Αυτή είναι η πιο βαριά πληρωμή. Κι όμως, ποτέ δε σκέφτηκα να αλλάξω τον τρόπο που ταξιδεύω. Αναρωτιέμαι, είναι σωστό αυτό που κάνω; Θα με σκοτώσει; Θα με γονατίσει; Αν γνωρίζεις απάντα μου, θα ήθελα να ξέρω πριν να είναι αργά.

https://www.youtube.com/watch?v=Gq681aDM53U

ένα σκοινί ένα σκοινί

 https://www.youtube.com/watch?v=Wk02R4UNE3k

έπρεπε να ήμουν καλύτερος

και να πράξω το κατάλληλο πράγμα την κατάλληλη στιγμή

όμως δεν το έκανα

δεν είμαι στεναχωρημένος πλέον, δεν είμαι τίποτα

ορίστε, θυμάσαι που έλεγα οτι δεν ξέρω τι μου επιφυλάσσει το μέλλον;

ε αυτό κρυβόταν πίσω από τη γωνία

το τίποτα

δώσε φύση λίγο χρόνο ακόμα γιατί η ελπίδα πεθαίνει πάντα τελευταία

και προτελευταία πεθαίνει η επιθυμία

κι εγώ θα πεθάνω γεμάτος ελπίδα

φουσκωμένος από επιθυμία

δε χωράει άλλη επιθυμία μέσα μου, μπούκωσα

έγκωσα

λίγωσα από επιθυμία

θέλω, θέλω, θέλω, μόνο αυτό ακούω όταν ξαπλώνω στο κρεβάτι μου ή όταν βάζω ακουστικά

όλο κάτι θέλω

οι άνθρωποι της ζωής μου κουράστηκαν να θέλω πράγματα που δε μου δίνουνε

και κουράστηκα να μου δίνουνε πράγματα που να μην τα θέλω

πριν λίγο χρόνο ήθελα να κάνω κάτι άλλο από αυτό που έκανα

και έκανα άλλο από αυτό που ήθελα

ποιος φταίει; 

κανείς

ποιος πληρώνει;

εγώ

ποιος κλαίει;

εγώ όχι

από τη στιγμή που κόπηκαν τα κλάματα

κατάλαβα πως κάτι πάει λάθος

φοβούνται οι γύρω μου μην κολλήσουν αδιαφορία και θυμό από εμένα

και με αποφεύγουν ασυνείδητα

φέρθηκα ανόητα, το βλέπω τώρα

γιατί ξέρω πως τίποτα δε θα με κρατήσει σώο και λογικό

εάν χάσω και τα δίκτυά μου

ε να που τα χάνω

και μαζί φεύγουν και οι τελευταίες σταγόνες ψυχραιμίας και ηρεμίας

τέτοια εποχή του χρόνου

αν δεν έχουμε πεθάνει από την πείνα, ή από τον πόλεμο 

ή από τα υπόλοιπα χίλια δυο κακά που συμβαίνουν σε εβδομαδιαία βάση

θα είμαι στα χαμένα

μόνος και χαμένος

σε ένα πέλαγος ελπίδας κι επιθυμίας

ένα σκοινί, ένα σκοινί

θα μουρμουράω μόνος μου τον δεκαπενταύγουστο του 23

σε κάποιο στενό των Εξαρχείων

αλλά οι φίλοι, οι έρωτες και οι συγγενείς θα είναι αλλού απασχολημένοι

λογικό

όπως και 'γω

πάνω απ' όλα λογικός

ψυχρός

θυμωμένος

και αδιάφορος

δε με αγγίζει τίποτα

ούτε ο θάνατος

ούτε η δυστυχία

ούτε η κατάντια

ούτε ο πόνος

ούτε εσύ