Τους θάβουμε βαθειά στη γη
https://www.youtube.com/watch?v=ydT4XCSsOQA&ab_channel=KamilK%C3%B6ksalan
Κάποια χάπια, που λένε και οι Άγγλοι, είναι δύσκολο να τα καταπιείς. Μέχρι που έρχεται ένα χέρι και σου κλείνει το στόμα. Και μετά το βουλώνεις. Το βουλώνεις και καταπίνεις.
Κάποιες φορές μου φαίνεται τόσο ανόητο που δεν μπορώ να μάθω, ενώ παθαίνω. Παθαίνω, ξαναπαθαίνω, ερωτεύομαι, ξαναερωτεύομαι, και τελικά δε μαθαίνω τίποτα. Ούτε να το βουλώνω, ούτε να μιλάω. Ούτε να κατανοώ, ούτε να αγνοώ. Ούτε να φλερτάρω, ούτε να αποφεύγω. Ούτε να τολμάω, ούτε να προσέχω τον εαυτό μου.
Σαν να παιδιαρίζω μου φαίνεται. Διαβάζω αυτά που θέλω, πιστεύω αυτό που με βολεύει, δεν ακούω κανέναν, βάζω πλώρη στα βράχια και μόλις τσακίζομαι, παραπονιέμαι
"ποιος διέταξε την πορεία αυτή;"
φωνάζω σε άδεια δωμάτια λες και θα μου απαντήσουν οι δίσκοι μου, τα αχρείαστα πολλά όργανα που έχω ή οι άδειες σακούλες φαγητού.
Είμαι υγιής; Είμαι όμορφος; Είμαι ενδιαφέρων; Είμαι έξυπνος; Είμαι καλόκαρδος; Είμαι ευγενικός; Είμαι σεβαστικός; Είμαι περιπετειώδης; Είμαι δυνατός; Είμαι αστείος;
ώπα. μισό. Αστείος είμαι σίγουρα. Συνεχίζω.
Είμαι όλα τα παραπάνω. Και ταυτόχρονα, καταφέρνω να μην είμαι τίποτα από τα παραπάνω ανά στιγμές (εκτός από αστείος). Αναρωτιέμαι, ποιον άνθρωπο ψάχνω; Υπάρχει άνθρωπος στη ζωή μου, υπήρξε έρωτάς μου που να μην πίστευε όλα τα παραπάνω για μένα; Αν υπάρχει (αν υπήρξε), γιατί υπήρξε;
Απλά αναρωτιέμαι.
Δεν πιστεύω οτι οι άνθρωποι αλλάζουν. Όχι όπως νομίζουμε δηλαδή. Δε θέλω να αλλάζουν βασικά, γιατί μερικές φορές αλλάζουν προς τα κάπου και φεύγουν από το εδώ. Από εμένα. Και κάποιες φορές δε θέλω να φεύγουν οι άνθρωποι που αγαπώ παράφορα.
Όμως, φεύγουν.
Κάποιες φορές έτυχε να φύγω κι εγώ. Κάποιες φορές έτυχε να μπούμε ταυτόχρονα σε τρένα με αντίθετες κατευθύνσεις. Και κάποιες φορές έτυχε να φύγουν με ένα κομμάτι μου μαζί τους. Αν υποθέσουμε οτι η καρδιά είναι σαν το συκώτι, μπορείς να κόψεις τη μισή κι αυτή να ξαναγίνει ολόκληρη. Αν υποθέσουμε ακόμα οτι η δική μου καρδιά είναι σαν το συκώτι μου, που όταν γεννήθηκα ήταν υπερμεγέθες, τότε σίγουρα έχεις περιθώριο να κόψεις. Όμως έτσι, φεύγει συνήθως μεγαλύτερο κομμάτι. Και κανείς ποτέ δε μιλάει για το πόσο πονάει όταν ξαναμεγαλώνει η καρδιά, όταν από μισή γίνεται πάλι ολόκληρη.
ή για τις ουλές
Θα μπορούσα εδώ να μιλήσω και για τα χαρμόσυνα πράγματα που συνέβησαν αυτές τις μέρες. Για τις nudes που έχω λάβει, για το σεξ, για την αγάπη. Όμως δεν έχω διάθεση για αυτό. Λυπάμαι αν δεν έχετε κι εσείς διάθεση για το αντίθετο, αλλά ποτέ δεν ήταν σκοπός μου εδώ η ψυχαγωγία σας. Δεν ξέρω σε ποιον απολογούμαι, ούτε και γιατί.
Κακώς απολογούμαι.
Πως κλείνεις ένα αντίο που δε θέλεις να πεις; Πως λες αντίο όταν δε θέλεις να το πεις; Πως κάνεις κάτι με το ζόρι; Απλό: ή δεν το κάνεις, ή το κάνεις με το ζόρι. Κι εμένα δε μ' αρέσει να ζορίζομαι. Θα ήθελα να πιστέψω στα θαύματα. Φακ, βουρκώνω από την επαναλαμβανόμενη απόδειξη οτι θαύματα δε συμβαίνουν.
talk about childish
Βγήκα από το καβούκι μου και είπα όλα όσα ένιωσα. Σχεδόν όλα. Όλα τα άσχημα. Κάπου πίσω, βαθειά μέσα στην γκρίζα ουσία, βαθειά ριζωμένα στο κεφάλι μου, όλα όσα εκκρίνουν το δηλητήριο που μετά γίνεται ντροπή, γίνεται ζήλεια, γίνεται ανάγκη, γίνεται πίεση, γίνεται δύσκολο. Άκουσα μια φωνή που αγαπώ και μίλησα, τα είπα. Τι άσχημο που νιώθω άσχημα για αυτό τώρα.
Τι άσχημο.
Ευθύνες... Ευθύνες ποιος έχει άραγε; Και άραγε, σε ανθρώπους ευτυχισμένους, τι ευθύνες μπορείς να αναζητήσεις; Όταν κάποιος είναι χαρούμενος, δε μπορείς να ζητάς ρέστα. Ανέκαθεν πίστευα κάτι πολύ άσχημο. Πως δεν υπάρχει τίποτα μα τίποτα που να μπορείς να κάνεις σε έναν ευτυχισμένο άνθρωπο, εκτός αν είναι ευτυχισμένος μαζί σου. Δεν μπορείς να τον αγγίξεις, να τον προσεγγίσεις, να τσακωθείς μαζί του, να τον ταρακουνήσεις, να τον παρακαλέσεις. Ξέρω, γιατί έχω υπάρξει ευτυχισμένος. Και ξέρω πως, όταν ήμουν, τίποτε δε με άγγιζε, τίποτε απολύτως.
Τίποτα πιο σκληρό από την ευτυχία.
Τους θάβουμε βαθειά μέσα μας λοιπόν. Τους καλύπτουμε, τους εξαφανίζουμε και ρίχνουμε από πάνω τόνους από καθημερινές πληροφορίες, νέες συγκινήσεις αν καταφέρουμε να τις βιώσουμε, κοιτάμε το κενό, τρώμε, σπάμε τα γόνατά μας, αποφεύγουμε τις παρέες μας, λειτουργούμε με το ζόρι, πάμε στη δουλειά, πληρώνουμε λογαριασμούς, πάμε θέατρο, πάμε σινεμά, κάνουμε βόλτα, κάνουμε ραπ πάρτι, κάνουμε κυνήγι θυσαυρού, κάνουμε οτι δε συμβαίνει τίποτα...
κι ας λείπει
μια άνω κοίλη φλέβα
ένας δεξιός κόλπος
μια δεξιά κοιλία
μια πνευμονική βαλβίδα
μια τριγλώχινα βαλβίδα
και μια κάτω κοίλη φλέβα
Ευτυχώς, έχω τεράστια καρδιά γιατί έχω τρέξει πολύ,
έχω παίξει πολύ
κι έχω ζήσει πολύ.
Η καρδιά μου θα ξαναβγεί. Ποιος ξέρει; Ίσως την επόμενη φορά να την προσέξω περισσότερο.
Δε μπορώ να μη σκέφτομαι πόσο θα ήθελα
να είσαι πάλι εσύ
και την επόμενη φορά.
(transcend το λένε οι Άγγλοι)
Αντίο.
https://www.youtube.com/watch?v=eyI635o2pmk&ab_channel=kartoffelbiene
(δεν ξέρω ποιο κομμάτι ταιριάζει πιο καλά, νομίζω πρέπει να διαβαστεί 2 φορές, μια με το πάνω και μια με το κάτω)
