Τετάρτη 26 Ιουνίου 2019

Ένας εξωγήινος στο πάρτυ μου!

https://www.youtube.com/watch?v=jKW4s02ib7s

Υποχώρησε κάποτε το κρύο και βρέθηκα σε ένα πάρτυ που έκανε φρικτή ζέστη, εκεί οι ντόπιοι έπιναν ποτά με το στανιό και έπιναν ποτά με το κιλό. Και ήπια κι εγώ. Στην αρχή με το στανιό, προς το τέλος με το κιλό.

Οι ντόπιοι δεν κουνιόντουσαν πολύ κι εγώ στεναχωρήθηκα. Σπάνια βρίσκομαι σε τόσο ξένα μέρη, δεν ήθελα να περάσει ο καιρός μου στο πάρτυ και να μην κουνιόμαστε. Έτσι πήγα στο κέντρο του κόσμου, κοντά στον ισημερινό, λίγο νότια από τις χώρες του  ή χ ο υ  και άρχισα να κουνιέμαι. Ευτυχώς σε αυτό το πάρτυ οι άνθρωποι μου έμοιαζαν λίγο εμφανισιακά οπότε δεν φάνηκε πολύ παράξενη η ανατολή μου στον ισημερινό τους.

Όσο κουνιόμουν και περνούσαν οι μέρες, στο γεωγραφικό πλάτος που είχα εγκατασταθεί είχε αρχίσει να μαζεύεται κόσμος. Μάλλον τους τράβηξε η παρουσία μου αλλά μπορεί και να ήταν έθιμο σε αυτό το πάρτυ, ποιος ξέρει; Εγώ, καθώς με το διαστημόπλοιό μου έχω βρεθεί σε πολλά διαφορετικά πάρτυ, ήξερα πως, αφού περάσουν κάποιες μέρες, ή μπορεί και μήνες σε κάποια πάρτυ πολύ ιδιόμορφα, σε λίγο θα αρχίσουν να συνωστίζονται οι λαοί του πάρτυ στον τόπο που είχα προσεδαφιστεί. Όχι όλοι βέβαια, κάποιοι λαοί έχουν άλλα έθιμα, προτιμούν τις γύρω περιοχές, άλλοι πηγαίνουν στους πόλους ή σε άλλα μήκη και πλάτη, άλλοι παίρνουν τα διαστημόπλοιά τους και την κάνουνε, όμως κατά κανόνα ο ισημερινός και οι περιοχές λίγο πιο βόρεια όπου συνήθως βγαίνουν οι  ή χ ο ι, αυτές μαζεύουν τον κόσμο μια συγκεκριμένη εποχή.

Με την παρόδο του χρόνου, και αυτό μου αρέσει σε κάθε πάρτυ που επισκέπτομαι, οι εκτάσεις του ισημερινού κορέστηκαν, κι έτσι οι ντόπιοι και οι επισκέπτες μαζί άρχισαν να συγχρονίζουν τις κινήσεις τους. Δεν είχε χώρο να κάνεις αλλιώς. Ή θα κινηθείς μαζί με τους διπλανούς σου ή θα καταφύγεις σε άλλες περιοχές, πιο απομακρυσμένες αλλά και πιο αραιές.

Οι χώρες των  ή χ ω ν  σε κάθε νέα εποχή άλλαζαν τις εκπομπές τους. Λίγοι ήξεραν τι θα φέρει η νέα εποχή και συνήθως ήταν ντόπιοι. Οι υπόλοιποι λικνίζοντες ανέμεναν μέσα στη ζέστη και την ταλαιπωρία να δουν αν η επόμενη εποχή θα τους φέρει πιο βόρεια ή θα τους απομακρύνει. Πολλά είδη έλλογων όντων συνηθίζουν να επισκέπτονται τα πάρτυ ως τελετουργία του ζευγαρώματός τους. Είτε φέρνουν ταίρια μαζί από τους πλανήτες τους, είτε αναζητούν εκεί. Εγώ φυσικά, ως επιστήμονας ανθρωπολόγος και ως κάτοικος ενός πολύ πολύ κρύου πλανήτη, αναζητούσα τη ζεστασιά αλλά για ζευγάρωμα πολύ δύσκολα. Στον πλανήτη μου το κρύο είναι τόσο έντονο που δυσκολευόμαστε να ζευγαρώσουμε με αγνώστους, δεν υπάρχει η κατάλληλη εμπιστοσύνη που φέρνει μόνο μια ατελείωτη αναμονή δίπλα σε καυτές σόμπες, το κρύο μας έχει κάνει λίγο αποτραβηγμένους.

Όμως στο πάρτυ είχε αρκετή ζέστη κι εγώ κουνιόμουν αρκετές μέρες ήδη. Άθελά μου, παρόλο που φυσιολογικά θα είχα σταματήσει να καταναλώνω τα τοπικά υγρά και θα είχα προχωρήσει να εξερευνήσω και τις άλλες χώρες του πάρτυ, το μυαλό μου είχε κολλήσει στο ζευγάρωμα τώρα. Μάλλον λόγω ζέστης, μου ξυπνάει τη δύναμη της συνήθειας, ή μπορεί απλά να ένιωσα μόνος επειδή ήμουνα σε ξένο πλανήτη. Τελικά βέβαια το έτος μου ήταν σχετικά ήρεμο, λίκνισμα, ποτά, λίκνισμα, ποτά, ίσως καμιά χαιρετούρα άμα πετύχω κάποιον από τους συμπατριώτες μου, και, εποχή την εποχή, τελείωσε και αυτό το ταξίδι.

Δεν είμαι κανένας ριψοκίνδυνος εξερευνητής, με το διαστημόπλοιό μου που και που πηγαίνω σε ξένα πάρτυ και λικνίζομαι στον ισημερινό τους για μια-δυο εποχές ή για ολόκληρο το έτος αν μου αρέσει το κλίμα και μετά επιστρέφω πίσω στον κρύο μου πλανήτη. Ευχαριστιέμαι και τα δύο πάντως. Και τη ζέστη του πάρτυ, και το κρύο της πατρίδας μου.

https://www.youtube.com/watch?v=lZjMbZ1vJo8

Τετάρτη 12 Ιουνίου 2019

Φαντασία, τι υπέροχο πράγμα

https://www.youtube.com/watch?v=rodK7MKf4Oo

"Καλημέρα"

όλοι και όλες μου λένε καλημέρα τελευταία - τι διάολο, με κοροιδεύουν;
ξύπνησα από έναν εφιάλτη
οτι ήσουν εσύ και δε με αγαπούσες πλέον
και όταν ξύπνησα αναρωτήθηκα γιατί να μου είναι εφιαλτικό αυτό
αφού είναι φυσικό
είναι η φύση εφιαλτική; όχι
σκληρή ίσως, εφιαλτική ποτέ
ποτέ για τους ανθρώπους που έχουν ανοιχτό μυαλό τουλάχιστον
ίσως να μην έχω ανοιχτό μυαλό βέβαια
και με το κλειστό μυαλό μου να μην καταλαβαίνω
γιατί είναι φυσικό να μη με αγαπάς αφού δε σου απαντάω και δε σε κυνηγάω πια

στη δουλειά - α, στη δουλειά -
παθαίνω μίνι κρίσεις πανικού
δηλαδή νομίζω οτι παθαίνω μίνι κρίσεις πανικού
και δε μπορώ να το πω σε κανέναν
κάθε φορά που χώνομαι στο booth D
και ξεκινάω την εργασία μου, που τη βαριέμαι και τη μισώ
ξεκινάει να παίζει μια ταινία στο μυαλό μου - κάθε φορά -
δεν είναι η ίδια αλλά είναι της ίδιας θεματικής
όλα τα άσχημα και δύσκολα της ζωής μου - ή της πρόσφατης ζωής μου -
σε ένα μακρύ 8ωρο αυτομαστίγωμα
μια μάσκα να με πνίγει, κάτι ρούχα να με πιέζουν, και πίεση
χρόνου

α, ο χρόνος

στις βάρδιές μου, μου ξανάρχονται όλα όσα προσπαθώ να ξεπεράσω
σαν περιστέρια όταν μου πέφτουν ψίχουλα κάτω
δειλά δειλά στην αρχή, όσο όμως τα αφήνω
πιο έντονα, πιο πολλά, πιο δύσκολο να τα διώξεις τελικά
και καταλήγω να παθαίνω κρίσεις
να παρατάω σακούλες και ζυγούς και σέσουλες και υπολογιστές
και να στηρίζομαι στον πάγκο κοιτώντας το κενό
πονώντας και νιώθοντας πως κανείς δε μπορεί να με βοηθήσει
για λίγα δευτερόλεπτα, μη φανταστείς
μη με περάσουν και για τρελό, φαίνομαι από παντού εκεί
συν του οτι δεν έχω και άπειρο χρόνο για περισυλλογή και πόνο
έχω και κάποια δελτία να βγάλω μέχρι τις δέκα

χτες τρόμαξα γιατί κατάλαβα οτι όλο αυτό με διαλύει από μέσα
και δεν θα αντέξω ένα καλοκαίρι σε τέτοια πίεση
τι έχω κάνει και μου διαλύονται τα καλοκαίρια;

είδα έναν εφιάλτη σήμερα
που ξέρω οτι θα με επισκεφτεί ξανά με το που ξεκινήσω το πρώτο δελτίο
τι θα κάνω θεέ μου; πρέπει να συνέλθω
ήθελα να σε πάρω μόλις ξύπνησα
ή να πάρω κάποιον
τη φένια τον κώστα τη φαίδρα τη μάχη, κάποιον κοντινό ή λίγο κοντινό
ή τέλος πάντων κάποιον που θα μου σηκώσει το τηλέφωνο
αλλά όπως και με σένα, έτσι και με όλους
το τηλεφώνημα μοιάζει παράλογη προοπτική
να μου πουν τι; να μου πεις τι;
το γνωρίζω πως είμαι παράλογος
τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε
ή να μισιόμαστε πλέον

δεν θα σε πάρω ποτέ,
η φαντασία μου φροντίζει να μου καθιστά σαφές
οτι σε σιχαίνομαι όσο κι αν σε αγαπώ
κι έχω ζωηρότατη φαντασία
μην παίζεις ποτέ με τη φαντασία του Γιώργου
μπορεί να κάνει τα πάντα να φαίνονται εφιαλτικά
ακόμα και τα πιο απλά πράγματα

Κυριακή 9 Ιουνίου 2019

Πες πως δεν είμαι εδώ

https://www.youtube.com/watch?v=ZNmun9K7DdY

με τη δύναμη που μου δίνουν οι λέξεις

σηκώνομαι το πρωί και περιγράφω πως ήταν χτες και προχτές και σ' όλη μου τη ζωή
και με την περιγραφή ψάχνω να βρω που έκανα λάθος
με τα Ν ή με τα Δ της ζωής μου και τελικά δεν αγαπιόμαστε όπως θέλω

περιγράφω και ξαναλέω και παίρνω γνώμες και αναλύω για να δω αν είμαι εγώ ο τρελός που λένε αυτά τα γράμματα οτι είμαι

κι ας είπε το Ν πως μ' αγαπάει κι είναι εδώ, γέλασα με το ψέμμα
κι ας είπε το Δ πως μ αγαπάει και θέλει να είναι δω, γέλασα ξανά

όχι γιατί μου είπαν ψέμματα, το ψέμμα είναι περίπλοκη υπόθεση, μπορεί και να μην είπανε στο κάτω κάτω της γραφής, γελώ γιατί δεν καταφέρνω να δω την αλήθεια, δεν καταφέρνω να δω μέσα τους, δεν καταφέρνω με τη δύναμη των λέξεων να εξηγήσω πως νιώθω και μένω με το γέλιο και τις λέξεις που δεν δίνουν τίποτα ακριβές τελικά

λέμε λέμε λέμε λέμε λέμε λέμε πως νιώθουμε, πως είμαστε, τι κάνουμε, τι θέλουμε, λέμε πολλά

εν τέλει κανείς δεν ακούει τον άλλον και τσακωνόμαστε ή δε μιλιόμαστε ή σκοτωνόμαστε ή πηδιόμαστε κακώς ή γαμιόμαστε μεταφορικώς. Το Δ γελά με τ' άλλα γράμματα κάπου σε κάποιο μαγαζί η στο διαδίκτυο και με μισεί χωρίς να ξέρει ακριβώς γιατί, ίσως γιατί δεν την αγαπώ κι αυτή όπως τα άλλα γραμματάκια.

Κάνει λάθος φυσικά, όλα τα γράμματα αγαπώ, και το Μ και το Β και το Α και το Κ και το Ι και το Π και το Ε και το Φ και όπως προείπα και το Ν και το Δ. Αλίμονο, αν δεν τα αγαπούσα θα έκαιγα τα πάντα και τότε θα μιλούσαμε στ' αλήθεια για το αν είμαι τρελός και πόσο. Αλίμονο, όλοι με λένε τρελό τελευταία. Και μαλάκα.

Κι όμως, εγώ νιώθω αρκετά λογικός. Το μαλάκας το συζητάω.

Δευτέρα 3 Ιουνίου 2019

Ένα ηλιοτρόπιο που θέλει να μη δύει ποτέ ο ήλιος


Σήμερα στη θάλασσα που πήγα, μια στιγμή απομακρύνθηκα από τα παιδιά και πήγα προς τα βράχια δεξιά της παραλίας. Ανέβηκα στα χαμηλά βράχια, αργά αργά, γιατί ήμουν ξυπόλυτος και έφτασα στην άκρη του νερού, στον τελευταίο βράχο. Εκεί, όπως κάνω κάποιες φορές όταν πηγαίνω για μπάνιο, στάθηκα στην άκρη του βράχου, στο τελευταίο περιθώριο πριν βουτήξεις, ένα βήμα πριν τη θάλασσα.

Στάθηκα για ώρα αν και δυσκολευόμουν. Φυσούσε αρκετά και με ταλάντευε ο άνεμος προς τα μπροστά και προς τα πίσω και για να ξαναβρώ την ισορροπία μου έπρεπε να σφίγγω τα πόδια από τη μια ή από την άλλη, δεν μπορούσα όμως να κάνω βήμα κανονικό. Ο βράχος δεν ήταν λείος και ομαλός, είχε άκρες κοφτερές και πονούσαν τα πόδια μου όταν άλλαζα βάρος ή στάση στο σώμα. Όμως στάθηκα ακίνητος όσο μπορούσα στην άκρη του βράχου, στην άκρη του νερού, και κοίταζα πέρα.

Κοίταζα ώρα πολλή, σχεδόν υπνωτισμένος. Σκέφτηκα τη Δήμητρα που λατρεύει τη θάλασσα και ζήλεψα που δε νιώθω κι εγώ το ίδιο. Όμως σήμερα το ένιωσα. Η θάλασσα, αυτές τις μέρες που πονώ και νιώθω λίγος, ήταν ένα θεμέλιο που δε μπόρεσε καμία ανάμνηση ή φόβος να το τραντάξει. Η θάλασσα, τα νησιά που ξεφύτρωσαν από μέσα της κι εγώ που τα επισκέφθηκα μια φορά κι έναν καιρό - και πόσες ακόμα επισκέψεις θα τους κάνω - η παραλία μας στη σπιάτζα, η χρυσή ανάκλαση του φωτός το μεσημέρι που τυφλώνει, το αγκάλιασμα του νερού, πρώτα στις πατούσες, έπειτα στα πόδια, έπειτα παντού, όλα αυτά είναι, ακόμα και τώρα που τρέμω και αγχώνομαι για τα πάντα, ένα θεμέλιο που καταφέρνει να με κρατάει όρθιο στην άκρη του βράχου να κοιτάω υπνωτισμένος τα κύματα να σκάνε μπρος στα πόδια μου.

Θυμήθηκα πως είμαι ακόμα εδώ, όχι διαλυμένος και ακρωτηριασμένος, όπως ίσως άλλοι πιο πονεμένοι άνθρωποι, αλλά φοβισμένος, αγχωμένος και πεσμένος. Ακόμα εδώ, και η θάλασσα ακόμα εδώ μαζί μου. Πάντοτε έλεγα πως δεν είναι το στοιχείο μου η θάλασσα. Και δεν είναι όντως. Είναι το σπίτι των γονιών, απ' όπου έχεις φύγει, έχεις φτιάξει δικό σου σπίτι, δικά σου θέλω, δικιά σου ζωή, όμως σαν όλα τα κατασκευάσματά σου αποτύχουν, πάντα υπάρχει η επιλογή του πατρικού/μητρικού σπιτιού, να γυρίσεις για να λάβεις μια φροντίδα ώστε να σηκωθείς ξανά και να ξαναφτιάξεις από την αρχή αυτά που επιθυμείς. Η θάλασσα μου, που μεγάλωσα με αυτή κι ας μην την έκανα ποτέ δική μου στ' αλήθεια, κι ας ήθελα πάντα να ανέβω στα βουνά πρώτα, είναι το προγονικό μου σπίτι, το μέρος που επιστρέφω κάθε καλοκαίρι, όταν ο κύκλος του έτους καλεί για αναγέννηση.

Έτσι, σήμερα στην παραλία, στάθηκα στην άκρη του βράχου και ατένισα τη θάλασσα και γνώρισα τον εαυτό μου λίγο καλύτερα. Και αρνήθηκα να χαθώ σε αναμνήσεις που δεν έχουν κρυμμένο ένα μάθημα κάπου βαθιά μέσα τους. Και αρνήθηκα να πονέσω άλλο σήμερα, έστω κι αν πόνεσα εν τέλει, αρνήθηκα για μια στιγμή και βρέθηκα γεμάτος θάρρος για λίγο. Και γέμισε το στήθος μου αρμύρα και φρεσκάδα από το νέο που προσκάλεσα να έρθει. Και κοίταξα ψηλά, και κοίταξα μακριά, και κοίταξα το νερό και πήδηξα στη θάλασσα να κολυμπήσω, να ενεργοποιηθώ, να προχωρήσω, να ζωντανέψω ξανά.

Κι επέστρεψα στα παιδιά, μαζέψαμε την ομπρέλα, τα σκουπίδια και τη θλίψη μας και φύγαμε. Και ενώ είχα πιαστεί απ' το κολύμπι, δες, ήτανε λίγο ελαφρύτερη η τσάντα μου και το αμάξι πιο κοντά, τα πόδια μου πιο εύκολα κινούνταν, τα μάτια μου κοιτούσαν έστω λίγο πιο ψηλά.

Αγνοώ τα πάντα
το μυαλό μου σαν ηλιοτρόπιο
στρέφεται στο φως, όπου βρίσκεται κάθε φορά
στην κοπέλα με τα καστανογάλανα μάτια
στον αγώνα για κομμουνισμό
στον όμορφο στίχο
στην όμορφη καμπύλη ενός σουτ
αυτά σκέφτομαι

και μια θάλασσα
(που δεν είναι το στοιχείο μου)
γεμάτη χρώμα
"πέτα ένα ηλιοτρόπιο στη θάλασσα
και πες μου που θα πάει"

τα ρεύματα 
που κατευθύνουν τα λουλούδια και τα πτώματα
στις αβύσσους ή στην ακτή
στρέφουν το μυαλό μου στα ξερόνησα
που σπάσαμε τα πόδια μας
και τις καρδιές μας

κι έτσι,
σπασμένα ηλιοτρόπια γυρνάμε
από την Ίο στην Ανάφη
από το κάτω Κουφονήσι στην Αντίπαρο
και πίσω πάλι στα χωριά μας

κοιτάμε να ξεχάσουμε τον ήλιο 
που μας τράβηξε το βλέμμα πριν να δύσει
και ψάχνουμε μια νέα ανατολή

πανικόβλητα λουλούδια
αγχωμένα ηλιοτρόπια
κοιτάνε ένα γύρω για το θαύμα:
έναν ήλιο που θα βγει στον ουρανό
και θα σταθεί αμετακίνητος 
χρυσό ορόσημο στο μπλε στερέωμα

"μόνιμα 12 η ώρα μεσημέρι στη ζωή μας
να ετοιμαζόμαστε για μπάνιο 
και η μάνα να ετοιμάζει το φαΐ για όταν γυρίσουμε

Ένα ηλιοτρόπιο που θέλει να μη δύει ποτέ ο ήλιος