Βάλτε να πιούμε

https://www.youtube.com/watch?v=1SF_XpV8SeE

Τι να γράψω που μου είπαν να μη γράψω για σένα, ουσιαστικά μου απαγόρευσαν δηλαδή να σε σκεφτώ και να σε αναφέρω. Τι να γράψω που μου είπαν να το κόψω με τις θλίψεις και τις στεναχώριες. Αστυνομία στα συναισθήματά μου γαμώ το χριστό. Τι να γράψω που έχω ήδη πει για τις διακοπές και την αναμονή που θα τις φέρει. Τι να γράψω που έχω ήδη μεταφέρει την κόλαση που ζω καθημερινά στη δουλειά μου. Τι να γράψω που η σκέψη μου ξαναγυρνά στην έκφρασή σου όταν πηδιόμαστε; Γαμώ την πουτάνα μου, αφήστε με ήσυχο να πω.

Αφήστε με ήσυχο να χαρώ.

Όχι ε; Ναι φαντάζομαι έχετε δίκιο. Ούτε η έκφρασή της είναι σημαντική, ούτε ο τσακωμός με τη Χριστίνα, ούτε οι διακοπές, ούτε η δουλειά. Κάποια στιγμή ήταν σημαντικά αλλά πάνω από εκείνη τη στιγμή πέρασαν άλλες και την ποδοπάτησαν. Και τελικά καμία στιγμή δεν είναι σημαντική και καταλήγω να ενθουσιάζομαι με το τίποτα. Με μια έκφραση και κάτι διακοπές.

Ανοησίες.

Κάποιος πρόσφατα σκεφτόταν να αυτοκτονήσει, ξεχνώ ποιος ήταν. Όμως, με αφορμή και τα πρώτα ραντεβού που ανέφερε η Φένια, κατέληξα στο γεγονός πως είμαι απύθμενα βαρετός. Τόσο βαθειά μέσα μου είναι κρυμμένα τα ενδιαφέροντα πράγματα του εαυτού μου που κανείς δε θα τα βρει. Τόσο βαθειά κρυμμένη η αισιοδοξία και η χαρά μου, που θα τη δει κανείς μόνο σαν σκαρφαλώνω σε εκκλησίες στην Αίγινα ή σαν οργανώνω πεζοπορείες δύσκολες και σουρεαλιστικές.

Μαλακίες.

Η αυτοκτονία του αυτού, που δε θυμάμαι ποιος είναι, με βάζει σε σκέψεις. Δε θα αυτοκτονήσω προφανώς, δεν έχω βρει ακόμα τη λογική οδό που οδηγεί εκεί. Αλλά για να είμαι και ειλικρινής, έχω σταματήσει και να την ψάχνω. Απλά με βάζει σε σκέψεις. Ποιος θα με γνωρίσει πραγματικά; Ποια θα με αγαπήσει αληθινά; Όταν πρέπει να περάσεις τόσα και τόσα στρώματα - ποιος θα κάτσει να κάνει αυτή την προσπάθεια;

Α, κανείς, να ποιος.

Δεν αδικώ, δεν σε αδικώ. Μόνο μπαίνω σε σκέψεις. Αλλά γάμησε τη την αυτοκτονία, πολύ μπανάλ και πολύ φασαίικη. Από το να μη νιώθω τίποτα, ας νιώθω άρρωστος. Και μέχρι να πεθάνουμε ή να γνωριστούμε

βάλτε να πιούμε

Το αγόρι του παναντόλ

 https://www.youtube.com/watch?v=6nGP89dBzME

Κάποτε έγινε σεισμός
και ήταν στο επίκεντρο του ένα εργοστάσιο
και στο επίκεντρο του εργοστασίου ήταν ένα αγόρι
στην αποθήκη κάπου
ετοίμαζε να φτιάξει παναντόλ

και όλα άρχισαν να κουνιούνται στο κέντρου του κόσμου
και τα ράφια πήγαν πέρα δώθε
και το κεφάλι του πήγε πέρα δώθε
και τριξίματα ακούστηκαν από τα ράφια
και τις σκέψεις του

και κόντρα σ' όλα τα προγνωστικά
το εργοστάσιο κατέρρευσε με πάταγο
- οι λυγμοί ήρθαν αργότερα -
και στην ενδόρρηξη που διετελέσθη
μοναδικός μάρτυρας από μέσα
ήταν το αγόρι του παναντόλ

τέλος

σαν επίλογος τον σκέπασαν τα συντρίμμια

τόσα που δεν περνούσε ούτε σταγόνα φως

σαν από θαύμα το αγόρι επιβίωσε

κοκαλωμένο σε ένα κουκούλι από τσιμέντο, σίδερα και πρώτες ύλες

βαθειά βαθειά μες στα ερείπια

νιώθει τη θαλπωρή του παπλώματος μέσα στο καταχείμωνο

την αγκαλιά της έμπιστης ερωμένης

την τουρλωτή κοιλιάς της μητέρας

να γίνουν κι άλλοι σεισμοί

να πάω πιο βαθειά

να γίνουν κι άλλοι σεισμοί

να πάω βαθύτερα

τον άκουσε η ΕΜΑΚ να ψιθυρίζει

λίγο πριν ξεθάψουν το αγόρι του παναντόλ

Κοιτάω πάντα πέρα και κανείς δε με κρατάει

https://www.youtube.com/watch?v=p_eVy_TXvk0

     Μια νύχτα που είχε ένα μικρό δρεπάνι για φεγγάρι στον ουρανό τα μάτια μου υγράνθηκαν και παραλίγο να βάλω τα κλάματα. Το μικρό φεγγάρι ήταν αρκετά ψηλά και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καθαρή, όπως είναι κάποιες φορές το καλοκαίρι όταν όλη η μέρα ήταν δροσερή και το βράδυ μπορεί να θέλει ζακετούλα, ένα δροσερό αεράκι διώχνει τη σκόνη και τη ζέστη και βλέπεις μέχρι και αστέρια αν κοιτάξεις πάνω. Βέβαια όταν είμαστε στην Αθήνα, πόσο συχνά κοιτάμε τον ουρανό;
     Τέλος πάντων, το βράδυ ήταν δροσερό και γλυκό, τέλειο βράδυ καλοκαιριού κι εγώ είχα μόλις σχολάσει - ήταν νύχτα κανονικά μιας και σχολάω 10 ακριβώς, ούτε λεπτό νωρίτερα, ούτε λεπτό αργότερα. Είπα οτι όταν είμαστε στην Αθήνα δεν κοιτάμε ψηλά, όμως όταν σχολάω είμαι με το ζόρι στην Αθήνα, το εργοστάσιο βρίσκεται στην Παλλήνη και θυμίζει αρκετά εξοχή και επαρχία και χωριό κι έτσι κοιτάω ψηλά όταν βγαίνω από το εργοστάσιο.
     Βέβαια όταν βγαίνω από το κτήριο, λίγα μέτρα πιο πέρα ξαναμπαίνω σε κλειστό χώρο αφού μας περιμένει το πούλμαν της δουλειάς να μας κατεβάσει κέντρο και να σκορπίσουμε σαν τρομαγμένα περιστέρια ο καθένας και η καθεμιά για το σπίτι του. Στη διαδρομή αφήνουμε κι από έναν σε διάφορα σημεία, σαν να αφήνουμε ανθρώπους για να θυμόμαστε τη διαδρομή και αύριο, που θα τους ξαναμαζέψουμε για τη νέα μέρα, τη νέα βάρδια, το νέο μεροκάματο. Εγώ όταν μπαίνω στο πούλμαν, πιάνω τη θέση μου, την ίδια κάθε φορά, βάζω ακουστικά και η σκέψη μου ακολουθάει την ίδια πάντα διαδρομή.
     Στην αρχή πάντα σκέφτομαι τα της δουλειάς, αν έκλεισα σωστά τα δελτία, τι έχω να κάνω αύριο, τι ύλες πρέπει να φέρω, αν είναι επικίνδυνες, αν έχω καθαρή μάσκα, αν έχω καθαρή στολή, αν πρέπει να αλλάξω φίλτρα, αν έχω πολλά δελτία, αν θα προλάβω, με ποια σειρά θα ζυγίσω, αν έχω σακούλες ή πρέπει να φέρω, αν έχει επικάλυψη, αν θα βρω παλέτες και πόσες θα χρειαστώ, αν έχει μπουκάλες άδειες, αν έχω βαρέλια ή σακιά και πόσα, αν και αν και αν, όλη η αυριανή βάρδια κάποιες φορές περνάει από το νου μου από το προηγούμενο βράδυ.

     Όμως, μια νύχτα με δρεπάνι για φεγγάρι, αφού ξεπέρασα όλες τις σκέψεις για τα αυριανά φάρμακα που θα φτιάξω, κοίταξα μπροστά και ένιωσα κούραση. Και άξαφνα πετάχτηκα από τη θέση μου, τόσο μάλιστα που ο απέναντι συνάδελφος που μισοκοιμόταν τινάχτηκε μαζί μου. Εκείνος γρήγορα ξανακοιμήθηκε αφού με στραβοκοίταξε, εγώ όμως παρέμεινα τεντωμένος. Κοιτούσα μπροστά, τη Μεσογείων που ήταν άδεια βράδυ καθημερινής και δεν έβλεπα τίποτα. Μόνο σκεφτόμουν πόσο έχω κουραστεί. Πόσο έχω  ε ξ α ν τ λ η θ ε ί  από ένα γκρι ύφασμα, σαν τούλι, που σκεπάζει τον κόσμο μου τόσο καιρό. Δεν έβλεπα χρώματα, έβλεπα μόνο μέσα από φιλτραρισμένο γκρι κάποιες ανταύγειες. Και στο μυαλό μου πάντα έρχεται μια φράση από ένα βιβλίο όπου έλεγε πως κάποιοι άνθρωποι, δεν έχει σημασία που στέκονται και τι θέα έχουν από κάτω τους, εκείνοι πάντα κοιτάνε τον ορίζοντα. Εκείνοι πάντα κοιτάνε πέρα.
     Εκείνη η φράση με μάγεψε τότε, και νόμισα οτι με μάγεψε γιατί ζήλεψα. Όμως μια νύχτα με δρεπάνι αντιλήφθηκα κάτι που είχε θαφτεί κάπου βαθειά βαθειά μέσα μου. Αυτή η φράση με μαγεύει γιατί είναι αληθινή και για μένα. Σε κάθε μου στραβό, σε κάθε μου πεζοπορεία, σε κάθε μου ταξίδι, σε κάθε μου επαφή, κοιτάω πάντα το έπειτα, την επόμενη στιγμή. Χρονικά, γεωγραφικά, χωρικά, πάντα θέλω να μάθω τι θα γίνει μετά. Και πάντα, ακράδαντα, πιστεύω στο μετά. Όποια κι αν είναι η αποτυχία ή το εμπόδιο, όπου κι αν σταματάει ο ορίζοντας, το μυαλό μου στυλώνεται στο μετά. Ωραία, και μετά; Τι έχει μετά;
     Πολλά πολλά χρόνια, πιο πολλά απ' όσο θα έπρεπε, ξέμεινα με το "ως τώρα". Όλα όσα έζησα, που με σημάδεψαν και με χαράκωσαν βαθειά, όλα αυτά άπλωσαν αυτό το τούλι και δεν αναζητούσα το μετά. Ήξερα πως μου έλειπε αλλά είχα απομείνει με αναμνήσεις και με έτρωγαν ζωντανό. Όμως ό,τι κι αν έχουμε ζήσει, όσο δυνατό κι αν ήταν, ποτέ δε θα αγγίξει τη δύναμη του καινούργιου. Το νέο μέρος και ο νέος άνθρωπος και η νέα γη και η νέα ελπίδα και το καινούργιο, το καινούργιο, το καινούργιο.
     Και κάποιες φορές οι φίλοι μου με λένε απαισιόδοξο και ποτέ δεν το αμφισβήτησα. Δεν το αμφισβήτησα γιατί είναι πέρα για πέρα ψέμμα. Είμαι ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος στον κόσμο. Για αυτό κοιτάω πάντα πέρα, για αυτό θέλω να προχωράω πάντα μπροστά, όσο καλά κι αν είναι το εδώ, είμαι εθισμένος στο καινούργιο, για αυτό και

- για να γυρίσουμε και στην αρχή της ιστορίας -

κοίταξα μπροστά, σε αυτά που έρχονται, στα νέα καλοκαίρια, στα νέα σπίτια, στους νέους χώρους, στα νέα πάρτυ, δε φοβήθηκα στιγμή και τα κοίταξα κατάματα και έβαλα τα κλάματα από ευτυχία.

Ευτυχώς καρδιά μου, ο κόσμος έχει ακόμα άπειρες περιπέτειες να μας δώσει. Αρκεί να κοιτάμε μπροστά.

https://www.youtube.com/watch?v=NYk9e-3ZpoY