Ουλές στο περίβλημα του εαυτού του

https://www.youtube.com/watch?v=uE8EhJ9gS28

Δεν μπορεί να συνέλθει, προσπαθεί να το ξεχάσει, προσπαθεί να φύγει από αυτό το σημείο του παρελθόντος. Αλλά δεν μπορεί. Ξανά και ξανά ακούει να του λέει το χειρότερο πράγμα που έχει ακούσει. Ακούει να τον μειώνουν και να τον ξεφτιλίζουν.

Αυτή τη φορά στ' αλήθεια.

Αρχίζει να φοβάται πλέον οτι θα τον αρρωστήσει αυτό. Οτι θα του αφήσει σημάδια. Και δεν ξέρει ποιον να κατηγορήσει. Θέλει να κατηγορήσει την μαντατοφόρο. Αλλά δε φταίει στ' αλήθεια αυτή. Θέλει να κατηγορήσει την πηγή, αυτή που τον ξεφτίλισε. Αλλά δε φταίει αυτή. Είναι τόσο σατανικό αυτό το σχέδιο, ίσως επειδή ακριβώς δεν ήταν σχέδιο. Είναι σατανικό γιατί δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν άλλον εκτός από εκείνον.

Και ψάχνει στο παρελθόν να βρει διαψεύσεις. Αλλά δεν υπάρχουνε αρκετές. Ψάχνει στο παρόν να βρει παρηγοριά. Αλλά δε βρίσκει. Ψάχνει στο μέλλον να βρει ηρεμία, αλλαγή ή έστω μια μικρή εκδίκηση. Αλλά ξέρει πως δεν υπάρχει περίπτωση να τα βρει όλα αυτά.

Η ερώτηση που του γεννάται είναι: γιατί να πληγώσεις κάποιον με τέτοιο τρόπο;

Για αυτό τις σιχάθηκε. Και τις δύο πια. Γιατί δεν έχουν μέτρο. Γιατί δεν έχουν εγκράτεια. Γιατί δεν τις νοιάζει, όχι εκείνος, κανείς. Τις νοιάζει μόνο να βγουν κερδισμένες, να προωθήσουν την ατζέντα τους. Και η ατζέντα τους περνάει από πάνω του και τον διαλύει.

Τέτοιες στιγμές, εκείνος ξανανιώθει παιδί. Ανήμπορος και φοβισμένος, να προσπαθεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει. Άλλες φορές νιώθει ενήλικος, που έχει μπροστά του ένα φοβερό πρόβλημα που δε λύνεται, μόνο να το διαχειριστείς μπορείς. Αν μπορείς.

Σκέφτεται το μέλλον, προσπαθεί να αφοσιωθεί σε άλλα πράγματα, κοιτάει να δημιουργήσει κάτι. Όμως έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό του η αποτυχία του, η μείωσή του, η αηδία του. Δεν θέλει άλλο να υπάρχουν αυτά. Δεν θέλει άλλο να υπήρξαν αυτές τις στιγμές στη ζωή του. Δε θέλει να ξεχάσει, η μνήμη πάντα έχει παράθυρα και δεν την ελέγχεις και απόλυτα. Θέλει να μη συνέβησαν. Ο,τι του έδωσε νόημα, του γύρισε σα μπούμερανγκ και τον χτύπησε στο κεφάλι. Και είναι σαν να έχει εγκεφαλική βλάβη πλέον.

ποιο "μπορούμε να το δουλέψουμε" μπορεί να αρκεί για να το φτιάξει αυτό;
ποιο "θέλω να σε βλέπω" μπορεί να τον κάνει να νιώσει καλύτερα;
ποιο "σ' αγαπώ" μπορεί να είναι αληθινό;

κανένα, κανένα, κανένα. Φοβάται μπροστά σε τέτοια πίεση, σε τέτοια κακία, σε τέτοια ψυχρότητα. Δεν ξέρει τι να κάνει. Και δεν μπορεί να συνέλθει με τίποτα.

Το νόημα, η αλήθεια. Όλα αυτά περνούν μέσα από μάτια, από χείλη, από μυαλά που δένουν με το δικό μου. Χαμένοι έρωτες, χαμένα διαμάντια μες στο πέλαγο, το μπλου στάρ ταξιδεύει με φεγγάρι κι εμείς, σκεπασμένοι με κουβέρτες, συζητάμε. Πάντα συζητάμε.

https://www.youtube.com/watch?v=rJAZM2GmuTE

Ήταν μια μέρα που έτρεξα για να συναντήσω την Κωνσταντίνα.

Εκείνη είχε φροντιστήριο για τρίτη λυκείου, εγώ ήμουν πρώτο έτος. Φλερτάραμε καιρό, με το έντονο πάθος αυτών που ταιριάζουν απόλυτα και που έχουν ανάγκη από αυτό που τους δίνει ο άλλος. Μιλάγαμε συνεχώς, χαλώντας αμέτρητες κάρτες για μηνύματα και για τηλέφωνα, αμέτρητα τηλέφωνα. Άπειρες λέξεις ανταλλάξαμε με την Κωνσταντίνα.

Δεν έχει σημασία να αφηγηθώ την κατάληξη της ιστορίας. Δεν ήταν καλή αλλά δεν πειράζει πλέον. Μέσα όμως σε αυτά τα ένα - δυο χρόνια, βλάστησαν συναισθήματα που με σημάδεψαν. Κάποτε, τώρα δηλαδή, η Κωνσταντίνα θα είναι μια κοπέλα που βγήκαμε μαζί κάποιες φορές. Όμως αυτά που είχαν εισέλθει μέσα μου, σαν να είχε σπάσει κάποιο φράγμα, θυμάμαι και θα θυμάμαι για πάντα πως ήταν/είναι.

Δεν είχε ποτέ σημασία τι συζητούσαμε. Δεν είχε σημασία ποιος ήταν πιο έξυπνος. Ήταν φτιαγμένος μέσα μας και γύρω μας ένας μικρόκοσμος που δε χώραγε κανείς άλλος. Οι ώρες που ήμασταν μαζί ήταν μια φούσκα στο χωροχρόνο. Μετά δε θυμόμουν τι συνέβαινε κατά τη διάρκεια του ραντεβού. Μόνο εκείνη θυμόμουν και αδημονούσα να την ξαναδώ.

Θυμάμαι ήθελα να της τα δίνω όλα. Να την κάνω να χαίρεται, να της κάνω όλα τα χατήρια. Ήθελα να με θέλει και να νιώθει πως δεν υπάρχει χαρά πουθενά αλλού εκτός από όταν είναι μαζί μου. Γιατί; Μήπως κι εγώ έτσι δεν ένιωθα; Μόνο η Κωνσταντίνα υπήρχε, μόνο την Κωνσταντίνα ήθελα, μόνο την Κωνσταντίνα σκεφτόμουν.

Μια μέρα, είχαμε δώσει ραντεβού μετά το φροντιστήριό της. Εγώ, επειδή βαριόμουν σπίτι, ήθελα να πάω και στο τελευταίο διάλειμμα πριν σχολάσει να τη δω δέκα λεπτά και μετά να περιμένω σαρανταπέντε για να βγει να κάνουμε την κανονική μας βόλτα. Της το είχα στείλει κιόλας, ότι θα είμαι στο διάλειμμά της απ' έξω. Εκείνη θυμάμαι, πολύ ψύχραιμη, μου 'χε πει οκ, θα τα πούμε. Εγώ όμως ήθελα να τη δω. Για κάποιο λόγο που δε θυμάμαι, άργησα πολύ. Και πλησίαζα στο δρόμο του φροντιστηρίου λίγο πριν μπούνε για την τελευταία ώρα. Κοιτάζοντας το κινητό μου, συνειδητοποίησα οτι δύσκολα θα την προλάβω πριν μπει για μάθημα. Και φυσικά, όπως κάνω από τότε μέχρι και σήμερα, δραματοποιώντας τα πάντα, σκέφτηκα πως με περίμενε, σκέφτηκα πως δεν ήμουν εκεί ενώ της το 'χα πει, σκέφτηκα πως δε θα τη δω, και άρχισα να τρέχω. Και τότε, ξέρεις, έτρεχα καλά. Γρήγορα, στρωτά και δυνατά. Έτρεξα λοιπόν σαν να εξαρτάται η ζωή μου από αυτό και χωρίς να προσέξω τίποτα και κανέναν έφτασα στο φροντιστήριο σε χρόνο μηδέν...

Η Κωνσταντίνα δε νοιάστηκε ιδιαίτερα, φυσικά. Μου πήρε καιρό μέχρι να καταλάβω ότι η Κωνσταντίνα δε νοιαζότανε ιδιαίτερα έτσι κι αλλιώς. Μου πήρε ακόμα περισσότερο καιρό να καταλάβω ότι το πως αντιμετώπιζα εγώ την Κωνσταντίνα μπορεί να έπαιξε και αυτό το ρόλο του. Μου είπε ένα "σιγά καλέ, θα σκοτωθείς" και μπήκε για μάθημα. Όχι με κακία. Με ήθελε κοντά της κι αυτή με τον τρόπο της. Απλά δεν το βίωνε όπως εγώ. Επίσης, ένα πράγμα που μου πήρε καιρό να το αποδεχτώ και να μην της κρατάω κακία. Μπήκε για μάθημα, την περίμενα λαχανιασμένος, βγήκε απ' το μάθημα, κάναμε βόλτα. Πέρασε ο καιρός με δράματα και συναισθήματα, χωρίσαμε, χαθήκαμε, και δε μιλάμε πλέον με την Κωνσταντίνα.

Αυτή η μέρα που έτρεξα να προλάβω την Κωνσταντίνα είναι και η επιτομή του συναισθηματικού μου προφίλ όσον αφορά το αγαπημένο μου φύλο. Να τρέχω να προλάβω κάτι που δε χρειάζεται να προληφθεί, για έναν άνθρωπο που με αγαπά το μισό απ' όσο εγώ, με ένα άγχος που δεν αντιστοιχεί στα συναισθήματα που μου λείπουν.

Όταν κάποιες φορές αναρωτιέμαι γιατί κάνω έτσι με κοπέλες, γιατί έχω εμμονές, γιατί δεν μπορώ να διαχειριστώ τον "έρωτα" που βρίσκω, προσπαθώ (πλέον) να θυμάμαι την Κωνσταντίνα, μια γλυκειά και δύσκολη κοπέλα, και πόσο δυσκολότερο το έκανα εγώ που έπαθα εξάρτηση από το δράμα της, από την εξυπνάδα της και απ' τα γλυκά της μάτια.

Η αναζήτηση ενός μεγάλου νοήματος, μια μεγάλης αλήθειας, αυτή είναι η παγίδα όπου πέφτω κάθε φορά που βρίσκω τη γυναίκα της ζωής μου.

Σε ένα βουνό που πήγα κάποτε, κάποιος μου είπε να μη σταματήσω να αναπνέω ποτέ

https://www.youtube.com/watch?v=HNjBzETkz5c

Κι αν γίνω μια γάτα χοντρή
που είμαι χοντρή (ος) αλλά δεν είμαι γάτα
θα διδάξω στον κόσμο με τη σειρά μου τον ήχο
που δε θα είναι ήχος απλός και στέρεος

αλλά δε θέλω να διδάξω κανέναν
γιατί το να διδάσκεις σημαίνει πως ξέρεις
κι εγώ δεν ξέρω τίποτα
πόσο μάλλον τέχνες και γράμματα

μην ξέροντας τίποτα λοιπόν
γράφω στ' αρχίδια μου τους ωραίους και τις ωραίες που ξέρουν
και έτσι καταφέρνουν να γίνονται καλύτεροι από μένα
στα μάτια αυτών που θέλουν κάποιον που να ξέρει

εγώ δεν θέλω να ξέρεις τίποτα
μόνο για μένα να ξέρεις οτι δεν ξέρω τίποτα
και να είσαι εντάξει με αυτή τη ζοφερή πραγματικότητα
και να μη με κοιτάς σαν ποντίκι που χρωστάει δέκα νοίκια

κι έτσι μπορεί κάποτε να είμαι με μια γάτα
χοντρή ή μη
που θα ξέρει ελάχιστα πράγματα
και θα παίζουμε παιχνίδια γνώσεων όπου θα χάνουμε και οι δυο ταυτόχρονα

όμως

παρόλο που μου λείπουν γνώσεις
ξεχειλίζω από ζωή
και κάποτε σε ένα μοναχικό βουνό
που μπορεί να ήταν και λόφος γιατί δεν ανέβηκα δύσκολα
βρέθηκε ένα γέρος
που μπορεί να ήταν και νέος, δεν τον είδα ποτέ
και με έπιασε και μου είπε πως η ζωή δημιουργεί
οι γνώσεις σφυρηλατούν και ομορφαίνουν, ναι
αλλά η ζωή δημιουργεί, τίποτ' άλλο
τουλάχιστον στις ανθρώπινες διεργασίες

ζωή έχω
γνώσεις όχι
θα φτιάξω κάτι
που μπορεί να είναι και χάλια
σιγά

https://www.youtube.com/watch?v=FtuoEtohPv4

Δυστυχώς
ξέρω σίγουρα πως δε θα γίνω:
μάστορας
τεχνίτης
αθλητής
καλλιτέχνης
όμορφος
έξυπνος
σοφός
γνώστης
υψηλός
όλα αυτά


Από τη ζωή μέσα μου όμως, θα βγούνε
τα πιο ωραία λουλούδια
οι πιο όμορφες εκφράσεις
τα πιο γλυκά φιλιά
τα πιο ευφάνταστα παιχνίδια
τα πιο απαλά χαϊδέματα
οι πιο αληθινοί χοροί
το πιο αγνό συναίσθημα θλίψης

7 0 3 Πειραιάς - Άγιος Ελευθέριος

https://www.youtube.com/watch?v=ABRxdUyk8P4

Στο τέρμα, στον Άγιο Ελευθέριο.

Το ερκοντίσιον δούλευε στο φουλ και οι πόρτες ήταν ανοιχτές. Ήθελε μερικά λεπτά ακόμα για να φύγει το τελευταίο δρομολόγιο. Το λεωφορείο ήταν το 703 και ήταν βράδυ καθημερινής. Τελευταίο δρομολόγιο σημαίνει κάπου γύρω στις 23.00. Κάπου γύρω όμως, γιατί πάντα τα τελευταία δρομολόγια πάνε ανάλογα με τα κέφια του οδηγού. Έχουμε δει 703 να περνάει από την Πρόνοια στο Περιστέρι στις 23.40 και έχουμε περιμένει 703 μάταια στα βίλατζ από τις 22.15. Κάποιες φορές τα πετυχαίνεις, κάποιες φορές περπατάς, αυτό ήταν κάτι που μάθαμε από μικρά και το μάθαμε με τον δύσκολο τρόπο.

Κλείνουν οι πόρτες και το ταξίδι ξεκινάει.

Αν μετρήσεις τις στάσεις ως το σπίτι, δεν το λες και ταξίδι. Ούτε 15 στάσεις αργότερα θα κατέβουμε για το σπίτι. Όμως μας αρέσει να το λέμε ταξίδι. Στις 23.00, κάθε δρομολόγιο (εκτός από τα πολύ κεντρικά) ισοδυναμεί με ταξίδι μέσα από φευγαλέες σκηνές θεάτρου. Από την πρώτη στροφή που κάνει το ογκώδες διπλό λεωφορείο, καταλαβαίνεις πως στα στενά δεξιά κι αριστερά παίρνουν θέση ηθοποιοί και τραβιούνται αυλαίες, αυλαίες που θα φιλοξενήσουν θεατρικά έργα διάρκειας μικρών δευτερολέπτων. Και πολύ συχνά δεν παίζουν καν ηθοποιοί. Έχουμε δει έργα που πρωταγωνιστούν φύλλα, ή πλάκες πεζοδρομίου, ή φανάρια, πράσινα και κόκκινα, ή ακόμα και μακρινές φιγούρες, σκιές κόντρα σε πορτοκαλί αιωρούμενα φώτα.

Δεύτερη στροφή, αριστερά και στη γέφυρα των Αγίων.

Εδώ πάντα θέλαμε να καπνίζουμε (και να επιτρέπεται το κάπνισμα φυσικά) ούτως ώστε να φυσήξουμε τον καπνό όσο περνάμε τη γέφυρα. Από κάτω οι πολλές λωρίδες της εθνικής, λίγα αμάξια να απομακρύνονται και λίγα να πλησιάζουν, ανάλογα με το σε ποια μεριά κάθεσαι. Ο φωτισμός του δρόμου εκεί είναι μια άριστη σπουδή στο αστικό τοπίο, με γεμάτα φώτα που δίνουν όσο φως χρειάζεσαι για να πιάσεις αυτό που σου ξεφεύγει στα δρομάκια και τα στενά της υπόλοιπης πόλης. Λίγα δευτερόλεπτα κρατάει το πέρασμα, 4-6 θα πούμε, και αμέσως προσγειώνεσαι στην άσφαλτο, με αμυδρές αναμνήσεις από ένα παράλληλο σύμπαν με διαταραγμένες αισθήσεις και νόμους.

Φανάρι, και ο δρόμος των Αγίων.

Φιδωτά τώρα, ξετυλίγεται μπροστά ένα κακοτράχαλο εμπορικό μονοπάτι όπου βασιλεύουν μαγαζιά που θα περάσεις μόνο απ' έξω. Εδώ κρύβεται η προοπτική, η μακρινή κατάληξη που μόνο η πείρα σου επιβεβαιώνει, εδώ πας μόνο με την εμπειρία και το ένστικτο. Άσπρα φώτα δεξιά κι αριστερά, λίγος κόσμος μπαίνει, λίγος βγαίνει, σχεδόν δεν καταλαβαίνεις αν πάμε σωστά ή αν χάθηκε ο οδηγός. Υπομονή όμως, λίγα δευτερόλεπτα μετά, το λεωφορείο αγκομαχώντας ανεβαίνει την ανηφορίτσα και ανατέλλει η πλατεία των Αγίων, οι παλιές γραμμές του τρένου, του τρένου που εμείς το προλάβαμε μια και μοναδική φορά (κι όμως ακόμα μας μένει) και η στροφή που πάει προς τα μέρη μας.

Διασταύρωση, ευθεία και δεξιά για Ίλιον.

Μετά από το ζωγραφιστό ΣΤΟΠ στο πάτωμα το λεωφορείο στρίβει, κι εδώ θα πετύχεις το νοητό σταυροδρόμι των περιοχών μας. Πάντα θα περιμένει κόσμος εδώ, πάντα περίμενε, πάντα ανεβαίνει στο λεωφορείο. Εμείς εδώ, μικρά, κάναμε λιτανείες και θυσίες να περάσουν τα πολυπόθητα νούμερα που θα μας έφερναν μια ανάσα απ' το σπίτι. Τώρα είμαστε τυχεροί φυσικά, είμαστε ήδη σπίτι. Μετά τη στάση ξανοίγεται το 703, επιτέλους με λίγο χώρο να τρέξει, μια μικρή στάση στο πουθενά και μετά η στρογγυλή του Ιλίου, τα Μακ, η ανηφόρα, και μπήκαμε στα Λιόσια. Μια μικρή ματιά στα ζόμπι των μακντόναλντς, μας τυφλώνουν προσωρινά τα φώτα των αμαξιών του ντράιβ ιν και ευτυχώς, λήθη με το που ανέβουμε την ανηφόρα.

Ανηφόρα, στάση, και Λιόσια.

Τα μέρη πια γίνονται γνώριμα, σχεδόν βαρετά για εμάς. Ήμεροι δρόμοι, γλυκά άσπρα φώτα, μονόδρομος για 2 στάσεις, πλατεία Λιοσίων, ήσυχα, νεκρά πεζοδρόμια, και τέλος το σχολείο της γωνίας (το 2ο; δε θυμάμαι), συνήθως με κάποιο πανό, επαναστατικό ή μη. Ένα απαλό ζιγκ ζαγκ και βγήκαμε στα Γκούντις. Και βγήκαμε στη Θηβών. Και βγήκαμε στην αληθινή, άσχημη, βρώμικη πόλη.

Στροφή, στροφή, φανάρι και Θηβών.

Κάπου εδώ το ταξίδι μας τελειώνει. Εσύ μπορείς να συνεχίσεις μέχρι να δεις τη θάλασσα αν θέλεις. Όλη η πόλη θα περάσει από μπροστά σου. Πρέπει να έχεις αετίσια μάτια για να μη μπερδευτείς απ' τα παρόμοια τοπία. Η πόλη συνεχώς αλλάζει και συνεχώς παραμένει πόλη. Κάποιοι κάνανε τη διαδρομή του 703 χίλιες φορές για να μάθουνε τις αλλαγές των τοπίων. Κάποιοι δεν κατέβηκαν ποτέ στη σωστή στάση. Κάποιοι ακόμα μπερδεύουνε τις στάσεις κοντά στη Νίκαια και στο Ρέντη. Η Θηβών, ένας δρόμος που ίσως να ονομάστηκε έτσι επειδή κάποτε πήγαινε στη Θήβα, τώρα είναι μια μεγάλη ευθεία που ενώνει γειτονιές που μοιάζουνε πολύ, τόσο πολύ που πρέπει να τις ζήσεις για να τις ξεχωρίσεις.

Στροφή, φανάρι, στενό, κανένας δρόμος εμάς δε μας φαίνεται ίδιος. Στην Αθήνα έχω να χαθώ αμέτρητα χρόνια, δυστυχώς.

Ποιος ξέρει;

Φοβάμαι να βγω στο ραπ πάρτι να τραγουδήσω για να μη βγω ψεύτης. Ή για να μη βγω ψώνιο. Ή για να μη βγω βλάκας.

Πρέπει να πω κάτι πολιτικά σωστό
Πρέπει να πω κάτι έξυπνο
Πρέπει να πω κάτι ψυχαγωγικό
Πρέπει να πω κάτι γοητευτικό

Πρέπει να πω άπειρα πράγματα, πράγματα που δεν έχουν καμία σχέση με αυτό που θέλω να πω. Το ίδιο ισχύει φυσικά και τις στιγμές που δεν τραγουδάω σε μικρόφωνο. Ποιος έχει υπομονή να ακούσει; Εδώ δεν έχω εγώ.

Έχω σταματήσει να μιλάω στον εαυτό μου γιατί βαρέθηκα να με ακούω. Όχι γιατί τώρα μιλάω με ξένους. Όλοι όσοι είναι ξένοι είναι όσοι δεν είμαι εγώ; Δε με ξέρω αρκετά καλά για να το επιβεβαιώσω αυτό. Μπορεί να μου είμαι ξένος επίσης.

Η Ν βαριέται να γράφω έτσι. Οι άλλοι γελούν. Ή λυπούνται. Ή αδιαφορούνε. Δεν ξέρω, πες μου κάτι να πω για να βγει κάτι καλό και να μη χρειάζεται μετά να μιλήσω άλλο. Με κούρασε το έτος που πέρασε. Και το έτος που έρχεται δεν έχει κανένα κενό. Παραμένω άσχημα, δύσκολος και βαρετός.

Τι άσχημη χρονιά το 2018. Με καταπίνει ολόκληρο η καταστροφή που έφερε αυτό το έτος. Πάντα λέω πως άμα κάτι πάει στραβά θα σου έρθει μετά κάτι καλό να το εξισορροπήσει. Σε μια ψεύτικη αίσθηση κοσμικής ισορροπίας.

Μιλάω με διαλείμματα. Δεν έχω ροή. Βλέπω τα στόριζ που περνάνε καλά αυτοί που πέρσι ήταν φίλοι μου. Και γράφω με παύσεις γιατί το μυαλό μου δε λειτουργεί καν. Α, και το νόημα του κειμένου;

Καλή χρονιά γιατί αλλιώς δεν προχωράει έτσι.