Μονόλογος

https://www.youtube.com/watch?v=3LY3ftiLqmE
(εγώ γενικά θα το άφηνα και κανα λεπτό να μπει και μετά θα διάβαζα
αλλά εγώ είμαι εγώ)

η κόλαση των τοξοτών
άρα και η δική μου
είναι να συμβαίνουν τα ίδια και τα ίδια
όπως τώρα

ή απλά να βαριόμαστε εμείς
και τέλος πάντων εγώ βαρέθηκα
να είμαι φτωχός
και να αποτυγχάνω
και να ζηλεύω χωρίς λόγο
και να μην μπορώ να εκφραστώ όταν μου λείπεις
και να βαριέμαι

είχα καιρό να βρεθώ μέσα σε μια δίνη θλίψης
και να μη φταίει και τίποτα
Γιώργο σύνελθε
γιατί θα σε βαρεθεί η τάδε ή ο τάδε
όχι για να είσαι εσύ καλά
αλλά για να γίνει ο,τι πρέπει να γίνει

και τελικά τ' ανατινάζω όλα
με ένα ποστ και δυο μαλακίες στο τσατ
αγόρι μου είσαι ζώον;
από τι πάσχεις;
πες μου από τι πάσχεις να σου πω τι φάρμακο να πάρεις
να το βουλώσεις
να περάσει ο καιρός
να γίνει το πάρτυ σου
να κανεις οτι το φχαριστήθηκες
ή τέλος πάντων να γίνουν αυτά που όλοι περιμένουν να γίνουν
και να το βουλώσεις

γενικά βούλωσέ το
και η εφηβική σου μανία ας το βουλώσει
από τι πάσχεις;
ρωτάω και ξαναρωτάω γιατί αυτό είναι που μετράει
από τι πάσχεις;
θες να σου πω εγώ;
να σου πω εγώ αφού δεν καταλαβαίνεις

από τίποτα, είσαι απλά ηλίθιος.
έχεις κάποια εμπειρία να σε κρατάει πληγωμένο; όχι
σου 'χει συμβεί κάτι φρικτό να σε πιέζει κάπου μέσα σου και να μη μπορείς να ανταπεξέλθεις; όχι
νιώθεις τύψεις επειδή νιώθεις χάλια; ορθώς
νιώθεις βαρεμάρα επειδή δεν προσπαθείς
τα πρέπει τα έχεις κάνει βουνό
και τα λες πρέπει για να αυτοτιμωρείσαι όταν δεν τα κάνεις
ενώ δεν είναι καν πρέπει

σύνελθε

κανείς δε θα σε λυπηθεί, οι άνθρωποι έχουν σοβαρότερα προβλήματα από τα δικά σου 98% των περιπτώσεων
και γενικά θυματοποιείσαι συχνά
και στα όνειρά σου, πάντα κάτι σου συμβαίνει, το 'χεις προσέξει;
δεν κάνεις κάτι, δε συμβαίνει κάτι, κάτι παθαίνεις, από κει ξεκινούν όλα τα σενάριά σου
έλα όμως που δε σου χει συμβεί τίποτα
και τώρα δεν ξέρεις γιατί να κλαφτείς
ξέρεις το πως, ξέρεις ότι το θέλεις
αλλά δε βρίσκεις δικαιολογία
από τι πάσχεις;
θα συνέλθεις;

και γενικά τι είναι αυτό με τα μπλοκ
δε μπορείς να κάνεις σεξ με κοπέλα επειδή είναι φορτισμένο
ξεπέρνα το
δε μπορείς να πεις σε μια κοπέλα πως νιώθεις γιατί είναι φορτισμένο
διαχειρίσου το
ή γιατί τη φοβάσαι
ή γιατί ντρέπεσαι

ρε εγώ δε λέω, η προσαρμοστικότητα είναι καλό πράγμα
αλλά ξέρεις ποιος είσαι ή απλά είσαι ο,τι απαιτεί η στιγμή;
Γιώργο σύνελθε, δεν ξέρουμε καν ποιος είσαι
εσύ ξέρεις ποιος είσαι;
κοίτα, δεν αντιλέγω, μπορεί να ξέρεις
έχει καμία σημασία;
θα το μάθει κανείς; ή θα σε αγαπήσουν όλοι στο περίπου;

Γιώργο ανησυχώ
και έχεις πέσει σε μια τρύπα που είναι πολύ βαθιά
Γιώργο
από τι πάσχεις αγόρι μου;
ντάξει τώρα ηρέμησα, μου έφυγαν και τα νεύρα λίγο
τώρα σε λυπάμαι λίγο
κάποια στιγμή θα φτάσει η υπομονή σου στο αμήν
και θα αρχίσεις να μην προσποιείσαι τόσο
και τότε θα σοκαριστούν όλοι
επειδή δε θα είσαι αυτός που ξέρουν
και δε θα ξέρεις τι να κάνεις γιατί για σένα όλα θα είναι φυσιολογικά
αλλά για τους άλλους δε θα είναι
και θα μείνεις μόνος σου
Γιώργο μείνε μόνος σου ή κάτσε με παρέα αλλά σταμάτα τις μαλακίες
θα σε χαστουκίσω, ξεκόλλα
δεν είναι παιχνίδι, μην παίζεις θέατρο

και τι είναι αυτό με τις ντροπές και την αναβλητικότητα;
ή με την αυστηρότητα και τους κανόνες;
λειτουργεί κάτι απ' όλα αυτά ή τα 'χεις για να λες ότι κάνεις κάτι;
για να λες ότι ελέγχεις τη ζωή σου
αρχίδια ελέγχεις
με τα αρχίδια που δεν έχεις
σου ' παν ότι έχεις μικρό πουλί κι έσπευσες να το κάνεις σημαία
ότι και καλά χέστηκες
ναι χαλάρωσε
χαλάρωσε λίγο και κοίτα να το ξεπεράσεις όντως
και γενικά κοίτα να ελέγξεις κάπως το μπαλάκι πέρα δώθε μεταξύ εσού και των άλλων
γιατί είναι λες και σε σχηματίζουνε ξένοι κι εσύ κάθεσαι σε μια γωνία και σε παρακολουθείς
Γιώργο σύνελθε
πάνε τράβα μια μαλακία
κάνε μια βόλτα
πήγαινε σε καναν επαγγελματία
μπας και κάνεις καμιά συνειδητοποίηση
και έχουμε κάτι καλύτερο να γράψουμε
ή να πούμε όταν βγαίνουμε
έλα πούλο
ζώον

Νυχτερινή λειτουργία

https://www.youtube.com/watch?v=fZLJ7PKmpE0

Όσο πιθανό είναι να βρει κάποιος ένα μπουκάλι με ένα γραμμα στον ωκεανό, τόσο κι αυτό. Επειδή δεν πρόκειται να σε συναντήσω μέσα στην πόλη, όσο κι αν περπατήσω, αποφάσισα να αφήσω το μπουκάλι μου κι εγώ. Είτε είναι αυτό το κείμενο που μπορεί να μη διαβαστεί ποτέ, είτε μια ανοιχτή μπαλκονόπορτα σ' ένα δρόμο που δε θα περπατήσεις ποτέ.

Κι έτσι, μια νύχτα - κι από τότε κάθε νύχτα - τις ήσυχες ώρες της νύχτας που δεν περνάει κανείς τυχαία από το δρόμο μου, αφήνω ανοιχτή την μπαλκονόπορτα και βάζω το τραγούδι της αρχής. Στη σιωπή και στο σκοτάδι αναβλύζει το τραγούδι από το άνοιγμα, έχω κλείσει τα φώτα, και αναπηδά η ηχώ απ΄το τραγούδι  στα γύρω στενά.

Σιγά σιγά, μαζεύτηκε κόσμος. Πρώτα μια κυρία που έβγαλε το σκυλί της βόλτα. Κάθισε λίγο κάτω απ' το μπαλκόνι για να ακούσει. Και δεν έφυγε ποτέ. Λίγο μετά, ένα παιδί που πρόλαβε το τελευταίο τρένο για Ανθούπολη, πηγαίνοντας στο σπίτι του, κοντοστάθηκε. Δεν έφυγε ποτέ. Ένα αμάξι που πήγαινε στην καντίνα λίγο πιο κάτω για φαί. Δεν έφτασε ποτέ. Σαν λάμπα που προσέλκυσε κουνούπια, η ανοιχτή μου μπαλκονόπορτα τραβούσε τους ανθρώπους που απελπίζονται τη μέρα να χαλάσουνε τη νύχτα τους μπροστά της.

Κι όλο και μαζεύονταν οι άνθρωποι, οι μπάτσοι που ήρθαν να μου κάνουν παρατήρηση ξέχασαν το φάρο ανοιχτό και απόμειναν να κοιτάζουν το μαύρο άνοιγμα της μπαλκονόπορτάς μου. Και να γυρίζει ο φάρος και να παίζει το κομμάτι και ο κόσμος να κοιτάζει το σκοτεινό ορθογώνιο και να μη συμβαίνει τίποτε άλλο. Εγώ, κρυμμένος στα σκοτάδια του δωματίου μου, σε έκσταση και φόβο, να περιμένω να δω που θα καταλήξει όλο αυτό.

Τι μας έκανε να σταματήσουμε το χρόνο απόψε; Οι άνθρωποι λικνίζονται πλέον από κάτω. Είναι αρκετοί, καμιά σαρανταριά. Κανείς δε ρώτησε τίποτα, κανείς δε συζητάει. Κάτω απ΄τα πορτοκαλί ισχνά φώτα της Θηβών, παρακολουθούν τη λειτουργία. Λίγο αργότερα κόπηκε η κυκλοφορία. Δεν κόρναρε κανείς. Βγήκαν απ' τ' αμάξια τους οι κάγκουρες και οι πρωινοί για τη δουλειά και στάθηκαν δίπλα στους πρώτους με ευλάβεια. Και η μουσική να παίζει.

Τώρα είναι η ευκαιρία μου, σκέφτηκα, και βγήκα απ' το σπίτι. Προσπέρασα το πλήθος και ξεκίνησα να κάνω βόλτα. Σύντομα η πόλη άδειασε. Ήταν ακόμα νύχτα όμως, πράγμα παράξενο. Το τραγούδι ήταν τέσσερα λεπτά. Αλλά δεν ασχολήθηκα με ανοησίες. Στη βόλτα μου είδα ανθρώπους να πηγαίνουν προς το σπίτι. Αλλά δεν ασχολήθηκα με ανοησίες. Κάποια στιγμή έφτασα κάτω από το δικό σου. Ήταν η ευκαιρία μας, τώρα που υπνωτίστηκαν όλοι, θα μπορούσαμε να κάτσουμε μαζί για πάντα. Δεν ήσουν εκεί. Απογοητεύτηκα.

Γύρισα σπίτι αργά αργά και τελικά είχε αρχίσει να φεγγίζει στην ανατολή. Ο χρόνος ξαναξεκινούσε. Φτάνοντας στο δρόμο μου, το τραγούδι τελείωνε, ο κόσμος είχε αρχίσει να κοιτάζει γύρω του, όλα επαναπροσδιορίζονταν ξανά. Μετά από λίγο έφυγε ο πρώτος. Μετά από λίγο όλοι. Μόνο η κυρία με το σκυλί έμεινε λίγο μετά το τέλος του τραγουδιού. Και όταν βγήκα να κλείσω τα πατζούρια, μου είπε:

Ωραίο τραγούδι, μα δεν αρκεί

Δε ρώτησα τι εννοούσε, δεν ασχολούμαι με ανοησίες. 

κατάρρευση

https://www.youtube.com/watch?v=Mgv88ZLi6LY

-δεν με πλήγωσε-

αν μπορούσα όντως να κάνω μια συμφωνία με ένα θεϊκό ον
θα του ζητούσα από τη μεριά μου
να πάω το χρόνο μπροστά
σε ένα σημείο που δε θα έχω να ανησυχήσω για τίποτα
που δε θα έχω να σχεδιάσω τίποτα άλλο
και ας είχα αποτύχει

δεν πειράζει τόσο η αποτυχία όταν τελειώνουν τα πάντα
-στη φράση "τα πάντα" βάλε "η ζωή μου"-
ποτέ δεν τελειώνουν τα πάντα
πάντα η ζωή μας τελειώνει
έγραψα κάποτε στη Χριστίνα:
"ο κόσμος μένει ίδιος, τα χέρια μας μικραίνουν"
και μα το θεϊκό ον που διαπραγματευόμαστε τώρα
είναι μεγάλη αλήθεια αυτό

το κλίμα θα αλλάξει ή θα μικρύνουν τα χέρια μας;
το αστικό κράτος θα μας τσακίσει, ή θα μικρύνουν τα χέρια μας;
αποτυγχάνουμε;
ή απλά έχουν μικρύνει τα χέρια μας;

κι όμως
-λέω και πρήζονται τα ιγμόρεια μου-
τα χέρια μου μοιάζουν ίδια
όμορφα και δυνατά όπως πάντα
τα πόδια μου πονούν αλλά αυτό είναι άλλο
άστο αυτό, άστο

γιατί τότε δεν κάνουν;
ξαφνικά νιώθω σαν να βρέθηκα στο Δία
με τη βαρυτική έλξη πολλαπλασιασμένη
και τα χέρια μου να ζυγίζουν 100 κιλά το καθένα
πως να τα σηκώσω σε στάση πυγμάχου;
ή έστω για να χαϊδέψουν κάποιον;
ή έστω για να νιώσω αλαφράδα με τα χέρια σηκωμένα

κάποτε έφτανε
-ορκίζομαι-
να σηκώσω τα χέρια μου για να νιώσω καλύτερα
πλέον, με τόσο μικρά
-και βαριά-
χέρια

ο κόσμος μοιάζει τεράστιος και γρανιτένιος
και εκεί που μισούν τις αδερφές
και τους κατοίκους εξωτερικού συγκεκριμένου
και εκεί που βάζουν μάσκες αυτοί που δεν πρέπει
και αναπνέουν αυτοί που δε μπορούν να κάνουνε αλλιώς τα δηλητήρια
κάπου εκεί
με τα χέρια χαμηλωμένα
μάρτυρες σιωπηλοί ή ψιθυρίζοντας
περιμένουμε να γίνει κάποιο θαύμα
ή επιτέλους να έρθει το άθλιο μέλλον
ώστε να πάψουμε να ελπίζουμε επιτέλους

και επειδή συμφωνία δεν μπορείς να κάνεις με κάτι ανύπαρκτο
και επειδή θαύματα δεν υπάρχουν
τα χέρια και οι δικαιολογίες σιγά σιγά καταρρέουν
αγώνας δρόμου
για το τι θα καταρρεύσει πρώτο είναι η ζωή μας