Οι βαριές λέξεις πάνε, μείναν μόνο κάτι φράσεις αποσπάσματα από σήριαλ απογευματινά και πρωινάδικα. Γι αυτό θα σε μισώ, αν όχι για όλα τ' άλλα.

https://www.youtube.com/watch?v=JSUIQgEVDM4

-Αχ! Επιτέλους! Θάνατος στους Γκρίζους. Όχι, όχι, δεν εννοούσα αυτό. 

-Γιώργο τι λες; Είσαι σε έξαρση, νομίζω παραλογίζεσαι.

-Βασίλισσα, οι συναγωνιστές και οι συναγωνίστριες μου είναι απ' έξω. Θεώρησε την εαυτή σου νεκρή.

-Γιατί μου φέρεσαι έτσι; Εγώ ήμουν αληθινή και αυθεντική.

-Εσύ ήσουν αληθινή και αυθεντική. Εγώ ήμουν ψεύτης.

-Όχι εγώ ήμουν ψεύτρα, δεν ήμουν μητέρα, ήμουν ξένη, δεν ήμουν αδερφή, δεν φίλησα, έφτυσα. 

-Κι εγώ μόνο το σάλιο γεύτηκα.

-Κι εσύ μόνο το σάλιο γεύτηκες.

-Κι εγώ μόνο το χέρι σου ένιωσα.

-Κι εσύ από το χτύπημα κατάλαβες χάδι.

-Κι εγώ από το χτύπημα δεν κατάλαβα τίποτα.

Σιωπή

-Γιώργο, είσαι εδώ;

-Άσε με να ηρεμήσω, το χέρι μου καίγεται πάνω στο μάτι της κουζίνας.

-Γιώργο, γιατί μυρίζει καμμένο;

-Δε σ' αγαπώ.

-Λες ψέμματα.

-Γιατί το χέρι μου είναι μαύρο; Γιατί το χέρι μου είναι μαύρο; Γιατί ανοιγοκλείνει ακόμα;

-Κάρβουνο το χέρι σου, εύπιστη η καρδιά σου, ανόητα φιλιά και ντροπή πριν με φιλήσεις.

-Είσαι δικαστίνα;

-Διεκδίκηση, εκδίκηση, διεκδίκηση, εκδίκηση, διεκδίκηση, εκδίκηση...

-Σταμάτα.

Σιωπή

Σκέφτονται

-Ε, γυναίκα! Μου επιτίθεσαι.

-Εγώ; Ποτέ. Εγώ κάνω μόνο ο,τι μου βγαίνει, μόνο ο,τι νιώθω.

-Προδίδεις αυτό που νόμισα πως είσαι.

-Εσύ φταις λοιπόν.

-Δεν υπήρξες ποτέ δηλαδή;

-Εσύ φταις και για αυτό.

-Δε μ' αγάπησες ποτέ δηλαδή;

-Εσύ φταις και για αυτό.

-Μου χάλασες τραγούδια, γειτονιές και το χορό.

-Εσύ φταις και για αυτό, κορόιδο.

-Για όλα φταίω εγώ λοιπόν;

-Δυστυχώς ναι, εσύ δεν με κατάφερες, εσύ δε με φίλησες, εσύ δε με κάβλωσες, εσύ δε με κράτησες, εσύ δε με ιντρίγκαρες, εσύ δε με αρρώστησες, εσύ δε με κέρδισες. Εσύ φταις.

-Κι εσύ τι έκανες;

-Εγώ περίμενα να βρω κάτι καλύτερο.

-Και στα διαλείμματα;

-Στα διαλείμματα σε κουτσομπόλευα και σε λυπόμουν.

Σιωπή

Χάνονται

https://www.youtube.com/watch?v=_FrOQC-zEog

-Γιώργο είσαι δω;

-Φυσικά.

-Βαρέθηκα, θα έρθεις να παίξουμε; Αν παίξεις μαζί μου θα σου δώσω ένα φιλί.

Ο,τι μπορεί ο καθενας εδώ μέσα

https://www.youtube.com/watch?v=RwqB-VlveBY

Όταν καταλαγιάσει ο θυμός και η πίκρα μου, τότε μπορεί να είμαι σε θέση να σου μιλήσω. Τότε μάλλον θα είναι αργά. Και θα μιλήσουμε και θα απογοητευτούμε.

Θέλω να βρεθώ ξαφνικά να είμαι ευτυχισμένος
να νιώθω πως είμαι εκεί που πρέπει να είμαι
και πως κάνω αυτό που πρέπει να κάνω

όμως τελευταία, κάτι με κάνει να νιώθω
πως αν χωθεί κάτι μέσα μου βαθειά
και όχι με φιλικές διαθέσεις
ενώ όλα μου τα ένστικτα θα φωνάξουν - θα ουρλιάξουν
να το βγάλω για να σωθώ
κι ενώ θα φοβηθώ μην και πεθάνω,
ένα κομμάτι μου θα πει
"ντάξει, φαντάζομαι αυτή είναι μια οκέυ στιγμή
για να σταματήσω να βιώνω το οτιδήποτε"

γιατί είναι τόσο σκατά αυτή η σκέψη;
γιατί νιώθω έτσι;

προσπάθησα να λειτουργήσω
και λειτούργησα
και προσπάθησα να ξεπεράσω
και ξεπέρασα
όμως ποτέ οι πληγές δεν κλείνουν χωρίς σημάδι
είτε το βλέπεις είτε όχι

πέρασαν χρόνια
και μάλλον θα περάσουν κι άλλα
μέχρι να αποφασίσω πως η ευτυχία μου
έχει πεθάνει και απλά δεν πήγα στη κηδεία της

ειλικρινά,
προσπαθώ πάρα πολύ να μην μιλάω/γράφω/σκέφτομαι σαν 10χρονο
ξέρω πως δε φαίνεται
αλλά ο,τι μπορεί ο καθένας σ' αυτή τη ζωή

Αυτοτιμωρήσου κοπέλα - Εκμεταλλεύσου αγόρι

https://www.youtube.com/watch?v=0igYRShgNIQ

Είναι ένας δορυφόρος με ανθρώπινα μάτια που κοιτάει από ψηλά τη Γη. Ένα ένα εξετάζει τα κεφάλια των ανθρώπων και σκέφτεται: "που να επικεντρωθώ τώρα;"

Να μια κοπέλα που κλαίει έξω από την εθνική βιβλιοθήκη

Να ένας γέρος που κοιμάται σε ένα παλιό καφενείο μπροστά από έναν κρύο πια καφέ

Να ένα αγόρι που τρώει μόνο του σε κάτι μαρμάρινα σκαλιά εισόδου πολυκατοικίας

Να μια κυρία που ψωνίζει

Να ένας κύριος που χαζεύει μια κοπέλα με ωραίο σώμα

Να

Να

Να

Αλλά ο δορυφόρος δεν επικεντρώνεται σε κανέναν από αυτούς τους ανθρώπους. Επικεντρώνεται σε μια κοπέλα που δεν κλαίει γιατί δεν ξέρει οτι πρέπει να κλάψει. Επικεντρώνεται σε εκείνη που πλησιάζει τον βιαστή της σαν φίλο, σαν άνθρωπο με ευαισθησίες και όνειρα.

Και εκείνος είναι, όντως, ένας άνθρωπος με ευαισθησίες και όνειρα. Αλλά τι σημασία έχουν οι ευαισθησίες και τα όνειρά του; Καμία σημασία στην παρούσα φάση.

Και εκείνη τον πλησιάζει, τον μυρίζει, τον φλερτάρει. Κι εκείνος τη φλερτάρει επίσης. Είπα πριν για βιασμό. Όχι, με την  α υ σ τ η ρ ή  έννοια του όρου, βιασμός δεν συνέβη. Όμως κάτι υπήρξε. Και εκείνη, σαν να μην ένιωσε ποτέ παραβιασμένη, συνεχίζει να τον μυρίζει, συνεχίζει να σκέφτεται πως θα ήθελε να γαμηθεί με ένα αγόρι σαν κι αυτό.

Ο δορυφόρος κοιτάει, από ψηλά ψηλά, τόσο μακριά που δεν τον αγγίζουνε όλα αυτά, κοιτάει εκείνη να κάνει χαριτωμενιές για να κεντρίσει το ενδιαφέρον του, εκείνον να την αγγίζει και να συνεχίζει το παιχνίδι.

Ο δορυφόρος αναρωτιέται τι συμβαίνει στο μυαλό της. Τι έχει πάει τόσο στραβά για κάποιον άνθρωπο που, από τη μια ουρλιάζει με όλη τη δύναμη της ψυχής της να της επιστρέψουνε την κλεμμένη της εξουσία, και από την άλλη να επιμένει να σμπαραλιάζεται, κι αυτή και όλα όσα θέλει να πιστεύει, με αφορμή ένα βλέμμα ή έναν σαδισμό ή μια αυτοτιμωρία.

Αυτοτιμωρήσου κοπέλα
Εκμεταλλεύσου αγόρι
Ο κόσμος είναι δικός σας να τον σαπίσετε όπως θέλετε.

Ο δορυφόρος λυπάται αλλά είναι πολύ ψηλά, είναι ξένος στη Γη, δεν καταλαβαίνει τις λειτουργίες αυτές, μόνο θεωρητικά. Κοιτάει, κοιτάει αχόρταγα εκείνη να κλαίει, γιατί τελικά κλαίει, και εκείνον να κλαίει γελάει και η ζωή συνεχίζεται.

Οι κρίσεις του δορυφόρου δε μας νοιάζουνε. "Έξω απ' το χορό, πολλά τραγούδια λένε". Να γυρίσει στη Γη αν θέλει να κάνει κάτι για αυτό. Δε διαφωνώ. Όμως τώρα επικεντρωνόμαστε σε εκείνη και εκείνον.

Στην αυτοτιμωρία μιας κοπέλας
Στην τιμωρία ενός αγοριού

Είναι και οι δυο σιχαμένοι. Είναι και οι δύο πληγωμένοι. Είναι και οι δύο τους θύματα.
Όμως το ένα είναι διπλό. Να μην ξεχνιόμαστε.

Γεννήθηκα για αυτό - η γέννηση δεν αρκεί - ξεκίνησα για εκεί - το ταξίδι είναι μακρύ

Που είναι αυτή η αίσθηση του θαύματος;

Στέκεσαι σε χώρους/χώρες μαγικές μα έχεις τυφλωθεί, τα μάτια σου δε βλέπουν όλα τα χρώματα, τα αυτιά σου δεν ακούν όλους τους ήχους.

Και ψάχνεις το θαύμα.

Ένα αμάξι που περνά, όπως τόσα άλλα, είναι μια στιγμή ανεπανάληπτη στην ιστορία σου. Μα έχεις απονευρωθεί, έχεις αναισθητοποιηθεί, ένα αμάξι δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια απειλή όταν περνάς το δρόμο πια.

Ο ήλιος ανατέλλει ξανά και δε σημαίνει τίποτα η αλλαγή των εποχών, η αλλαγή των σκιών στο δρόμο μπροστά από το σπίτι σου, χειμώνας - πιο πλάγιες και πιο καθυστερημένες, καλοκαίρι - πιο ευθείες και πιο σκληρές, ο ήλιος πια ανατέλλει γιατί -

- γιατί έτσι γίνεται συνήθως.

Δε σημαίνει τίποτα για σένα πια ο ουρανός, τα αστέρια στην εξοχή που είναι αμέτρητα, πόσο συχνά σοκάρεσαι πλέον; Σπάνια. Μόνο όταν πληγώνεσαι βαθειά, πολύ πολύ βαθειά που να αγγίζει την καρδιά σου την ίδια, μόνο τότε ξυπνάνε τα αισθητικά σου ένστικτα.

Σα δόντι που σφραγίστηκε και για να νιώσει πρέπει να φτάσει η μόλυνση βαθειά, πολύ πολύ βαθειά, τοτε μόνο νιώθει. Αλλά και τότε θες να το βγάλεις.

Ποθείς να νιώσεις όμως η ίδια η αίσθηση σε φοβίζει. Εκτός από αναίσθητος έγινες και δειλός. Αν και το δειλός είναι βαριά λέξη. Φοβισμένος θα πω.

Δε χρειάζεται να φτάσει μια λεπίδα στην καρδιά σου για να νιώσεις. Μπορεί να είναι ένα τέλεια φτιαγμένο χέρι. Μπορεί να είναι δυο τέλεια φτιαγμένα μάτια. Μπορεί να είναι δυο τέλεια φτιαγμένα χείλη. Υποτίθεται, η θεωρία λέει δηλαδή, οτι δεν είσαι υποχρεωμένος να λυπάμαι. Οτι δεν είσαι υποχρεωμένος να είμαι αναίσθητος. Η θεωρία λέει.

Δε θες να λυπάσαι. Δε θες να χαίρεσαι. Θες απλά να σταματήσεις να βαριέσαι. Είτε με το καλό, είτε με το άγριο. Τώρα που έγινε και η λύπη βαρετή, τι απομένει;

Ελπίζω να μου μένει η χαρά.

fade in, fade out

Συνήθιζα να ακούω τη ησυχία του απόβραδου, στις γωνίες των δρόμων, στα σημεία που κανονικά οι άνθρωποι στιβάζονται σαν τα μηρμήγκια, συνήθιζα να απολαμβάνω την ιδιαιτερότητα του να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος τη λάθος στιγμή και να ζεις το σωστό φίλινγκ με τη λάθος ψυχολογία.

Πλέον δεν είναι αρκετό.

Μου λείπει η Θεσσαλονίκη για τον αέρα που αποπνέει και τη νοσταλγία που μου προκαλεί. Τις νοσταλγίες που μου προκαλεί. Είναι δύο, μια για αυτά που έζησα εγώ εκεί και μια για αυτά που ζει η πόλη μόνη της κι εγώ απλά τα επισκέπτομαι.

Αλλά ξέρω πως, και να ανέβω, η 90ιζ πλευρά μου έχει εξαντληθεί, έχω ανάγκη από κάτι καινούργιο.

Ξέρω πως δεν μπορώ να γράψω πλέον, οι λέξεις δεν έχουν την ίδια ομορφιά πια, τα νοήματα που θέλω να εξηγήσω μου φαίνονται ακατάληπτα και ανόητα, δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορώ να εκφράσω το κενό που νιώθω, που θα ήθελα τόσο να λέγεται απλά Δήμητρα αλλά έχει μέσα τόσα ονόματα με πιο μεγάλο και πιο φωτεινό το δικό μου.

Κάθε φορά που πάω να γράψω καταλήγω να σβήνω, κάθε φορά που πάω να αγαπήσω καταλήγω να μισώ, κάθε φορά που πάω να γοητεύσω καταλήγω να αηδιάσω, κάθε φορά που πάω να κερδίσω, χάνω. Κάθε φορά που πάω για μαλλί, έχω τριχόπτωση.

Έχω τριχόπτωση. Τριχόπτωση και μεγάλο θέμα με τη μοναξιά μου.

Όμως η Νικολέττα μου είπε πως δεν πρέπει να νιώθω τόσο έντονα, πως τα αισθήματα δεν είναι τόσο σημαντικά όσο τα βλέπω. Δεν ξέρω πως να το δω αλλιώς. Αλλά βαρέθηκα να νιώθω τα ίδια και τα ίδια.

Η ποίηση και η τέχνη έχουν πάει περίπατο, πλέον απλά γράφω μαλακίες για να λέω πως έχω μπλογκ. Αναμενόμενο. Χριστέ μου γιατί πάντα ακούω τις μαλακίες που μου λένε; Δεν θέλω καν να διαβάσω τι έχω γράψει ως τα τώρα οπότε οποιοδήποτε ορθογραφικό γάμα το, ο,τι βγήκε βγήκε.

https://www.youtube.com/watch?v=lFMTi2KoiAg

Αγαπημένη μου Μάχη, ίσως είμαι λίγο υπερβολικός, κράτα την ουσία αν μπορείς

μια φράση σου αρκεί
κι ας μην σε ερωτεύτηκα ποτέ
πόσο κρίμα που δεν πρόλαβα να σε ερωτευτώ πρώτος

Αγαπημένη μου Μάχη

    Γιατί με τιμωρείς με την τέχνη σου; Μου αρκούν οι δικές μου φοβίες για την επάρκεια που δεν έχω, γιατί πρέπει να το βλέπω και μπροστά μου; Συχνά καρδιοχτυπώ, πολύ πιο συχνά όταν εμπλέκεται μια γυναίκα, ακόμα πιο συχνά όταν μου αρέσει. Ναι, έχω τα δικά μου κολλήματα. Όμως, με χαρά και με θλίψη τώρα καρδιοχτυπώ για μερικές λέξεις στη σειρά που δεν έχουν καν σχέση με μένα.
    Γιατί δεν μπορώ να είμαι τόσο κοντά μου όσο εσύ με σένα; Σ' αγαπώ που είσαι αυτή που είσαι. Μεγαλύτερο μυστήριο και μεγαλύτερη ευλογία από την κατάστασή σου δεν υπάρχει. Και μεγαλύτερο κρίμα υποθέτω.

Αγαπημένη μου Μάχη

    Απολαμβάνω τα χτυπήματα που δέχεται η καλλιτεχνική μου περηφάνεια όταν έρχομαι αντιμέτωπος με τις εκφράσεις σου. Ανακουφίζομαι και μπαίνω στη θέση μου διαβάζοντας και ακούγοντάς σε να εξηγείς πως πρέπει να γίνεται. Κι ας ξέρω πόσο θα ξυνίσεις τη μούρη σου όταν τα δεις αυτά. Πόσο σπάνια αναγκάζομαι να αποδεχτώ τη μοίρα της μετριότητας. Πόσο σπάνια αναγκάζομαι να αποχωρήσω κρυφά, από μια πόρτα που δεν κλείνει καν με βρόντο από ένα δωμάτιο γεμάτο αλήθειες και ψέμματα που έχουν θέση, με τις τσέπες μου γεμάτες αλήθειες και ψέμματα που δεν έχουν καμία μα καμία θέση.

Αγαπημένη μου Μάχη

    Δεν μυξοκλαίω. Αν και όλο αυτό μοιάζω να κάνω τελευταία. Όχι, σήμερα η μέρα ανήκει σε σένα και την αλήθεια που πρεσβεύεις επάξια. Η υπερβολή είναι στοιχείο μου, το ξέρουνε όλοι. Το δικό σου είναι η συνδεσιμότητα, θα πω εγώ. Αλλά εγώ δεν ξέρω. Εγώ ξέρω πως όταν στο δωμάτιο αλλάζει το κλίμα, πρέπει, ή να φεύγεις, ή να αλλάζεις.

Αγαπημένη μου Μάχη

    Το δωμάτιο σου μοσχοβολάει ανθρωπίλα. Κι εγώ δε θέλησα ποτέ κάτι περισσότερο απ' το να γίνω άνθρωπος. Σ' ευχαριστώ.