https://www.youtube.com/watch?v=Yaal65Iyac4
"Αυτός ο δρόμος είναι κλειστός. Για πάντα"
Διαβάζοντας την πινακίδα, τα κύτταρα δεν ξέρανε τι να κάνουνε. Εντάξει, είχε προβλήματα αυτή η λεωφόρος, αλλά τώρα που την κλείσανε; Από που θα ανέβουν προς κέντρο να ψωνίσουνε, να τραφούν, να εφοδιαστούν;
Υπάρχει τροχονόμος: "Από τις παρακάμψεις παιδιά! Από τις επαρχιακές. Η εθνική έκλεισε!"
Συνωστίζονται τα κύτταρα δεξιά και αριστερά σε δρομάκια και μικρές οδούς. Όσο ανεβαίνουν βλέπουν εικόνες βιβλικής καταστροφής στην παλιά εθνική. Ο δρόμος καμένος και διαλυμένος, ερείπια παντού, συνεργεία να εργάζονται πυρετωδώς για να απομακρυνθούν τα μπάζα, εδώ κι εκεί σκισίματα στον ουρανό, ομάδες περιφρούρησης να κλείνουνε γρήγορα τις οπές για να μην δουν τον έξω κόσμο ποτέ.
Τα κύτταρα τον τρέμουν τον έξω κόσμο. 'Έχουν ακούσει μόνο ιστορίες για το τι υπάρχει έξω. Όποιος βγήκε, ποτέ δεν ξαναμπήκε στην ατμόσφαιρά τους. Μόνο οι πολύ παλιοί θυμούνται κάποιες στιγμές που έτυχαν σκισίματα μπροστά τους, που είδαν για λίγο το φως του "ήλιου" ενώ αμέσως μετά ανέλαβαν τα συνεργεία και οι φρουρές να διαχειριστούν το γεγονός.
Ευτυχώς, δουλειά των κυττάρων αυτών δεν είναι τίποτα από αυτά. Αυτά μόνο ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, κάποιες φορές ανεβαίνουν στην κορυφή, στον μαγικό πύργο, άλλες (όπως τώρα) κατεβαίνουν στα υπόγεια, γεμάτα ενέργεια και δύναμη,
"πάνω υπάρχει μαγεία, κάτω υπάρχει δύναμη", έτσι λένε οι παλιοί που ξέρουν.
Ανεβαίνοντας προς τα πάνω, βλέπουν ήδη να εργάζονται άλλοι συνάδελφοι για να ανοίξουν οι δευτερεύουσες οδοί, για να εξυπηρετήσουν την αυξημένη κίνηση. "Μάλλον έγινε μόνιμη ζημιά" μονολογούν οι πιο παλιοί προχωρώντας με κόπο. "Έτοιμοι να πεθάνουν κι αυτοί" λένε οι νεότεροι.
Ο θάνατος είναι συνηθισμένο πράγμα για την κάστα τους.
Σε ένα σώμα που έχει μάθει το θάνατο από τα γεννοφάσκια του, τα κύτταρα δουλεύουν όλα μαζί και δε νοιάζονται για οδούς, ταλαιπωρία και απέραντο άσπρο. Σκοπός είναι ένας και έχει γραφτεί στο ντι εν έη τους από την ώρα που χωρίστηκαν. "Κουβάλα, προχώρα, ζήσε" αυτό γράφουν κάποιες πινακίδες που και που στη διαδρομή τους. Από τις τρεις λέξεις μόνο την τρίτη δεν μπορούν να την καταλάβουν ακριβώς. Υποθέτουν ότι είναι συνώνυμη των άλλων δυο.
Στον μαγικό πύργο που έφτασαν λίγο αργότερα, επικρατεί ηρεμία. Κάποια γραφεία μόνο δουλεύουν αλλά χωρίς πανικό. "Παράξενο", σκέφτονται οι νεότεροι, "θα περιμέναμε να είναι ανήσυχοι για την κατάσταση κάτω". Οι παλιότεροι κουνάνε το κεφάλι τους, με συμπάθεια για τους μικρούς, με αποδοκιμασία για τους γραφιάδες.
λένε:
Δεν είναι η πρώτη φορά που ξέρουν τι συμβαίνει στην επικράτεια και δεν αντιδρούν. Δεν είναι η πρώτη φορά που αφήνουν τερατώδη πράγματα με σκληρές γωνίες να σκίσουν τον ουρανό μας. Κάποιες φορές δεν καταλαβαίνουμε γιατί. Κάποιες φορές ενώ περπατάμε, κουβαλάμε, ζούμε, ανοίγει ο ουρανός και μας ρουφάει στον πάγο και τον θάνατο. Αυτοί ξέρουν. Εμείς δε θα μάθουμε ποτέ. Εμείς πεθαίνουμε πολύ μικροί για να θυμόμαστε πως μας διαλύει ο έξω κόσμος.
λένε και χαμογελάνε.
Και οι γραφιάδες, όταν κλείνουν τα γραφεία και κλείνουν τα παράθυρα στον κόσμο, όταν αφήνουν στη θέση του το προσωπικό ασφαλείας και πέφτουν για ύπνο, λίγο πριν αποκοιμηθούν, κλαίνε. Εκείνοι ξέρουν πως τους διαλύει ο έξω κόσμος. Και για όλα τα κύτταρα λυπούνται, που προσπαθούνε να κρατήσουν στη ζωή κάτι που από τα γεννοφάσκια του ξέρει τι θα πει θάνατος.
https://www.youtube.com/watch?v=XYcvUr8kqN4
"Αυτός ο δρόμος είναι κλειστός. Για πάντα"
Διαβάζοντας την πινακίδα, τα κύτταρα δεν ξέρανε τι να κάνουνε. Εντάξει, είχε προβλήματα αυτή η λεωφόρος, αλλά τώρα που την κλείσανε; Από που θα ανέβουν προς κέντρο να ψωνίσουνε, να τραφούν, να εφοδιαστούν;
Υπάρχει τροχονόμος: "Από τις παρακάμψεις παιδιά! Από τις επαρχιακές. Η εθνική έκλεισε!"
Συνωστίζονται τα κύτταρα δεξιά και αριστερά σε δρομάκια και μικρές οδούς. Όσο ανεβαίνουν βλέπουν εικόνες βιβλικής καταστροφής στην παλιά εθνική. Ο δρόμος καμένος και διαλυμένος, ερείπια παντού, συνεργεία να εργάζονται πυρετωδώς για να απομακρυνθούν τα μπάζα, εδώ κι εκεί σκισίματα στον ουρανό, ομάδες περιφρούρησης να κλείνουνε γρήγορα τις οπές για να μην δουν τον έξω κόσμο ποτέ.
Τα κύτταρα τον τρέμουν τον έξω κόσμο. 'Έχουν ακούσει μόνο ιστορίες για το τι υπάρχει έξω. Όποιος βγήκε, ποτέ δεν ξαναμπήκε στην ατμόσφαιρά τους. Μόνο οι πολύ παλιοί θυμούνται κάποιες στιγμές που έτυχαν σκισίματα μπροστά τους, που είδαν για λίγο το φως του "ήλιου" ενώ αμέσως μετά ανέλαβαν τα συνεργεία και οι φρουρές να διαχειριστούν το γεγονός.
Ευτυχώς, δουλειά των κυττάρων αυτών δεν είναι τίποτα από αυτά. Αυτά μόνο ανεβαίνουν και κατεβαίνουν, κάποιες φορές ανεβαίνουν στην κορυφή, στον μαγικό πύργο, άλλες (όπως τώρα) κατεβαίνουν στα υπόγεια, γεμάτα ενέργεια και δύναμη,
"πάνω υπάρχει μαγεία, κάτω υπάρχει δύναμη", έτσι λένε οι παλιοί που ξέρουν.
Ανεβαίνοντας προς τα πάνω, βλέπουν ήδη να εργάζονται άλλοι συνάδελφοι για να ανοίξουν οι δευτερεύουσες οδοί, για να εξυπηρετήσουν την αυξημένη κίνηση. "Μάλλον έγινε μόνιμη ζημιά" μονολογούν οι πιο παλιοί προχωρώντας με κόπο. "Έτοιμοι να πεθάνουν κι αυτοί" λένε οι νεότεροι.
Ο θάνατος είναι συνηθισμένο πράγμα για την κάστα τους.
Σε ένα σώμα που έχει μάθει το θάνατο από τα γεννοφάσκια του, τα κύτταρα δουλεύουν όλα μαζί και δε νοιάζονται για οδούς, ταλαιπωρία και απέραντο άσπρο. Σκοπός είναι ένας και έχει γραφτεί στο ντι εν έη τους από την ώρα που χωρίστηκαν. "Κουβάλα, προχώρα, ζήσε" αυτό γράφουν κάποιες πινακίδες που και που στη διαδρομή τους. Από τις τρεις λέξεις μόνο την τρίτη δεν μπορούν να την καταλάβουν ακριβώς. Υποθέτουν ότι είναι συνώνυμη των άλλων δυο.
Στον μαγικό πύργο που έφτασαν λίγο αργότερα, επικρατεί ηρεμία. Κάποια γραφεία μόνο δουλεύουν αλλά χωρίς πανικό. "Παράξενο", σκέφτονται οι νεότεροι, "θα περιμέναμε να είναι ανήσυχοι για την κατάσταση κάτω". Οι παλιότεροι κουνάνε το κεφάλι τους, με συμπάθεια για τους μικρούς, με αποδοκιμασία για τους γραφιάδες.
λένε:
Δεν είναι η πρώτη φορά που ξέρουν τι συμβαίνει στην επικράτεια και δεν αντιδρούν. Δεν είναι η πρώτη φορά που αφήνουν τερατώδη πράγματα με σκληρές γωνίες να σκίσουν τον ουρανό μας. Κάποιες φορές δεν καταλαβαίνουμε γιατί. Κάποιες φορές ενώ περπατάμε, κουβαλάμε, ζούμε, ανοίγει ο ουρανός και μας ρουφάει στον πάγο και τον θάνατο. Αυτοί ξέρουν. Εμείς δε θα μάθουμε ποτέ. Εμείς πεθαίνουμε πολύ μικροί για να θυμόμαστε πως μας διαλύει ο έξω κόσμος.
λένε και χαμογελάνε.
Και οι γραφιάδες, όταν κλείνουν τα γραφεία και κλείνουν τα παράθυρα στον κόσμο, όταν αφήνουν στη θέση του το προσωπικό ασφαλείας και πέφτουν για ύπνο, λίγο πριν αποκοιμηθούν, κλαίνε. Εκείνοι ξέρουν πως τους διαλύει ο έξω κόσμος. Και για όλα τα κύτταρα λυπούνται, που προσπαθούνε να κρατήσουν στη ζωή κάτι που από τα γεννοφάσκια του ξέρει τι θα πει θάνατος.
https://www.youtube.com/watch?v=XYcvUr8kqN4
