Το πιο σίγουρο βήμα στον κόσμο

https://www.youtube.com/watch?v=T2E6F7FvhRA&ab_channel=Superposition-Topic

στιγμές σαν και τούτη, απολαμβάνω το γεγονός πως είμαι ζωντανός. Κι αυτό δε συμβαίνει συχνά.

Η μουσική μου έχει δώσει πολλές τέτοιες στιγμές. Κάποτε, όταν άκουγα μουσική ανατρίχιαζα. Και δεν είναι σχήμα λόγου, όντως σηκωνόντουσαν οι τρίχες στο σβέρκο μου και με έπιανε ρίγος. Σε κάποιες μουσικές φυσικά, όχι σε οτιδήποτε άκουγα.

Πλέον δεν ανατριχιάζω στη μουσική. Αλλά ακόμα καταφέρνει, πως το κάνει δεν γνωρίζω, και με μαγεύει. Τα αυτιά μου έχουν πια τόση εμπειρία, που έχουν ακούσει χίλιες και ένα σύμπαν ακόμα από μουσικές. Δεν ακούν απλά, συναισθαντικά, ακούν έμπειρα και με βάρος.

Αλίμονο, αυτό το βάρος...

Όσο γερνάμε, ένα μικρό βάρος μπαίνει μέρα με τη μέρα στις πλάτες μας. Και το θαύμα είναι το εξής. Όσο περνάει ο καιρός και μεγαλώνει το βάρος, τόσον καιρό δυναμώνει και η πλάτη. Γίνεται πιο έμπειρη, κατάλληλη να σηκώνει παραπάνω κιλά. Αυτές οι δυο αντίρροπες δυνάμεις, δεν είναι ανάλογες. Το βάρος μεγαλώνει λίγο πιο γρήγορα απ' όσο δυναμώνει η πλάτη. 

Για αυτό και κάποια στιγμή, η πλάτη βουλιάζει, το σώμα γονατίζει, παρακαλούμε, και πέφτουμε.

Όμως, με τον καιρό, η πλάτη δυναμώνει, τα αυτιά ακούν πιο βαθειά, τα χέρια πιάνουν με περισσότερη χάρη, 

κάθε

μας

βήμα

είναι

πια

μια ολόκληρη επιστήμη.

Όλη μας η πορεία είναι μια διαδρομή στην οποία εμπιστευόμαστε τον εαυτό μας όλο και πιο πολύ. Κάθε μας πράξη είναι μια δράση αλλά και ένα μάθημα. Κάθε μου βήμα κάνει το επόμενο πιο σίγουρο. Κάθε τραγούδι, κάνει το επόμενο πιο βαθύ. Κάθε συνάντηση κάνει την επόμενη πιο μαγική.

Αν τα καταφέρουμε.

Καταληκτικά, το τελευταίο μου βήμα σε αυτόν τον κόσμο, νομίζω θα είναι το πιο σίγουρο. 

professing

https://www.youtube.com/watch?v=iI2QIO0Zkw4

κάθε έκφραση των συναισθημάτων μου

είναι ένα έργο τέχνης στα μάτια μου

το μυαλό μου σχίζεται στα δύο

ανάμεσα στην ανάγκη να νιώσω ανακούφιση

και την ανάγκη να κάνω αυτό που πρέπει

και έχει σχιστεί τόσο

που πια δεν ξέρω τι θα μου δώσει ανακούφιση (ψεύτη)

και ποιο είναι αυτό που πρέπει να γίνει

θέλω για τώρα, να βγάλω απλά κάτι από μέσα μου

τελείως ηλίθιο

και αναίτιο

ίσως επειδή είδα κάτι στη σειρά που έβαλα το μεσημέρι με το φαγητό

αν κάποτε κάτι σου συμβεί

κάτι κακό, που σε διαλύσει

αν πάθεις ποτέ κάτι σοβαρό

αλήθεια,

δε νομίζω πως θα καταφέρω να ανασάνω ξανά

η Βάσω μου το είπε ξέρεις (σε περίπτωση που διαβάζεις)

αλλά δε με ένοιαξε,

μόνο, ξέρεις, τελείως εγωιστικά

που εντάξει, είναι και λίγο φυσιολογικό να ζηλεύω

χέστο αυτό όμως

απλά θέλω να σε αγγίξω

να σε φλερτάρω

να σε κάνω να γελάς

και να σε ακούω να μιλάς

κάποτε ίσως το διαβάσω αυτό εδώ το κείμενο

και γελάσω από το πόσο παρωχημένο θα είναι  τ ό τ ε

κάποτε ίσως το διαβάσουμε μαζί αυτό εδώ το κείμενο

και γελάσουμε με το πόσο παρωχημένο θα είναι  τ ό τ ε

Άκου, όνειρο

https://www.youtube.com/watch?v=-usPN-bj_Nk

άκου Μορφέα

η νύχτα είναι προχωρημένη, και το στενό έχει ερημώσει. Αχός της Αθήνας, τον ακούς; Στέκεσαι δίπλα μου στο παράθυρο, κοιτάμε έξω αλλά δεν έχει και πολλά να δεις, το στενό είναι μικρό, τα απέναντι κτήρια πνίγουν τη θέα.

Μόνο ο ήχος μας δείχνει οτι υπάρχει βάθος γύρω μας. Αύριο δουλεύουμε και οι δυο, και έχει πάει αργά. Μόλις πηδηχτήκαμε, και τώρα, καθώς τα σώματά μας ρίχνουν στροφές, στεκόμαστε στο ανοιχτό παράθυρο και ακούμε το ηχοτοπίο της νυχτερινής Αθήνας. Η ώρα είναι πολύ προχωρημένη, έτσι συμβαίνει κάποιες φορές όταν κάνουν έρωτα οι άνθρωποι, τους παίρνει η ώρα και βγαίνουν εκτός προγράμματος, αλλά απόψε δεν πειράζει.

Στεκόμαστε πλάι πλάι, εγώ γυμνός κι εσύ με μια φαρδιά μπλούζα και ένα βρακί. Σε πιάνω λίγο από τη μέση, πιέζω απαλά το μικρό στρώμα λίπους που σου δίνει αυτή την ιδιαίτερη γεύση, ουσιαστικά σε τρώω με τα χέρια μου, κι εσύ έχεις κλειστά τα μάτια σου κι ακούς.

μμμμμμμμμμμ

σσσσσσσσσσσ

ββββββββββββ

Μια ομάδα συμφώνων τρέχει στον αέρα, όλα μαζί, αρμονικά, να μας κάνουν συντροφιά. Γυρνάς να με δεις, γυρνάω να σε δω κι εγώ, δε μιλάμε. Ντρεπόμαστε να χαλάσουμε το περιβάλλον. Φιλιόμαστε. Τελείως ενστικτωδώς, δεν έχει κανένα σκοπό το φιλί, δεν είναι κάλεσμα για κάτι, δεν είναι αποχαιρετισμός, δεν είναι σήμα για την επόμενή μας κίνηση, είναι ένα φιλί συμφωνίας, νιώθουμε το ίδιο πράγμα και τα χείλη μας το βεβαιώνουν σαν ιδιωτικό συμφωνητικό.

Ακούγονται βήματα απ' έξω και σταματούμε το φιλί να παρατηρήσουμε το πέρασμα. Όσο περπατά ο άνθρωπος ακριβώς από κάτω μας - λίγο να τεντωθούμε θα τον ακουμπήσουμε - όσο περπατά και τα βήματα αντηχούν σαν το επόμενο τραγούδι της βραδινής μας συμφωνίας, λίγο κάτω από την κάσα του παραθύρου, το χέρι μου τεντώνεται να πιάσει τον γλουτό σου, τον πιάνει και τον σφίγγει με λίγη δύναμη. Ήδη νιώθω τη μεταστροφή της ροής του αίματός μου. Εσύ πλησιάζεις, μέχρι που εφάπτεται όλος ο κορμός σου στον δικό μου. Ώμος με ώμο, στήθος με στήθος, κοιλιά με κοιλιά, λεκάνη με λεκάνη. Τώρα δε φιλιόμαστε, απλά ακουμπούν λίγο οι μύτες μας. Ξέχασα που βρίσκομαι για λίγο.

Το μυαλό μου είναι γεμάτο με εσένα, τόσο που δεν έχει χώρο για τίποτε άλλο. Μύτη με μύτη, μάγουλο με μάγουλο, ένα φιλί πίσω από το αυτί. Σου πηγαίνω πίσω το μαλλί, με χαϊδεύεις στο σβέρκο. Η πόλη κρατάει την ανάσα της τώρα, ο βομβός έχει γίνει μια απαλή συγχορδία. Ανεβαίνει και κατεβαίνει με τη δική μας ένταση.

Σε παίρνω από το χέρι - ή μπορεί να είσαι κι εσύ αυτή που με πήρε - και απομακρυνόμαστε από το παράθυρο. Μέσα στο σπίτι, τα φώτα είναι κλειστά, μόνο στο πάτωμα φωτίζει ένα παραμορφωμένο τετράπλευρο, το φως του δρόμου, όπως μπαίνει από το παράθυρο. Αυτό θα είναι το spotlight μας για απόψε, ξαπλώνουμε πάνω του και τρώμε ο ένας την άλλη με μανία, τόση όση και ηρεμία. Η πόλη συνεχίζει το τραγούδι της. Οι περαστικοί ακούν κάποιους ήχους αλλά δεν κοντοστέκονται.

Αύριο δουλεύουμε. Λίγη ακόμα ευχαρίστηση και γρήγορα για ύπνο.