Θα περιμένουν να ακούσουν πως ήταν πολύ δύσκολο. Ή πως κουράστηκα πάρα μα πάρα πολύ. Ή πως η δοκιμασία ήταν ανυπέρβλητη. Ή πως δεν έπρεπε να το προσπαθήσω καν. Όλα αυτά.
Ήταν δύσκολο, αλήθεια.
Κουράστηκα πολύ.
Η δοκιμασία δεν ήταν ανυπέρβλητη.
Και δεν υπάρχει στο μυαλό μου η έννοια του, δεν προσπαθώ για κάτι επειδή είναι δύσκολο. Τουλάχιστον σε αυτόν τον τομέα.
Δε θέλω να γράψω τίποτε για αυτό, γιατί δεν μου βγαίνει να το περιγράψω. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία. Όμως δε θέλω να την περιγράψω γιατί κανείς δε θα την καταλάβει. Κανείς από αυτούς κι αυτές που μπορεί να διαβάσουν τα κείμενα εδώ, τουλάχιστον.
Θα ήθελα όμως να προσπαθήσω να περιγράψω μια συγκεκριμένη κατάσταση κατά τη διάρκεια του μαραθωνίου, όπως τη βίωσα, αν μπορέσω να περάσω το συναίσθημα.
Μια μικρή περιγραφή πρώτα. Ο μαραθώνιος είναι 42 χλμ και κάτι ψιλά. Εγώ δεν μπορώ φυσικά να τρέξω 42 χλμ συνεχόμενα, ειδικά με την ανύπαρκτη προετοιμασία που είχα κάνει για τον αγώνα. Οπότε είχα ήδη συμφιλιωθεί με την ιδέα οτι θα τρέξω ένα κομμάτι της διαδρομής και θα περπατήσω ένα άλλο. Όπως βγει, αλλά κάποια χιλιόμετρα έτσι, κάποια χιλιόμετρα αλλιώς.
Στη στιγμή τώρα.
Ξεκίνησα τον αγώνα τρέχοντας (ομπβς) και είχα βάλει στόχο να τρέξω μια σεβαστή απόσταση πριν περπατήσω, μίνιμουμ 15 χλμ. Αυτό ήταν για να καλυφθεί σχετικά γρήγορα ένα μεγάλο κομμάτι υπό το φόβο να με καταπιεί η απόσταση αν δεν ξεκινούσα δυνατά. Άλλη μια σημείωση είναι οτι, τα περισσότερα χιλιόμετρα που έχω κάνει τρέχοντας είναι 18. Ακόμα μια σημείωση είναι οτι τα περισσότερα χιλιόμετρα που έχω κάνει με τα πόδια (όχι τρέχοντας) είναι περίπου 35.
Γνωρίζοντας τα παραπάνω λοιπόν, συνεχίζω. Κατάφερα να τρέξω συνεχόμενα τελικά τα πρώτα 21 χιλιόμετρα. Το οποίο ήταν όπως ακριβώς το είχα σχεδιάσει, και ακόμα καλύτερο. Είχε ήδη φύγει το μισό και τώρα θα έπρεπε απλά να βάλω το ένα πόδι μπροστά από το άλλο και να περπατήσω. Ήμουν κάπου στο Πικέρμι. Και φυσικά είχα κουραστεί.
Όχι όμως όσο θα νόμιζε κανείς.
Και το πήρα απόφαση οτι το τρέξιμο με εξυπηρέτησε αρκετά καλά και έκοψα ταχύτητα και με ένα δυο χοροπηδήματα, για να μην κόψω απότομα ταχύτητα και να μην αλλάξω απότομα τον τρόπο βαδίσματος και πάθω κράμπες ή σουβλιές στα πέλματα, με ένα δύο χοροπηδήματα λοιπόν, ξεκίνησα το περπάτημα.
Μερικά ακόμα φακτς για καλύτερη κατανόηση. Είχα υπολογίσει, με βάση το πόσο χρόνο έχω να ολοκληρώσω τον αγώνα, πως το περπάτημά μου, θα έπρεπε να έχει ταχύτητα τουλάχιστον 11 λεπτά το χιλιόμετρο. Και αν γινόταν να κάνω και πιο γρήγορα γιατί όσο περισσότερο βάδιζα, τόσο θα κουραζόμουν. Ξεκίνησα να περπατώ και τσέκαρα με το κινητό να δω τον ρυθμό μου. Ήταν περίπου 09:45 λεπτά το χιλιόμετρο. Και θα έλεγες πως συνέβαινε από μόνο του. Δεν πιεζόμουν καν. Ήταν λες και τα πόδια και οι κοιλιακοί και η μέση μου, ανακουφισμένα από την αλλαγή, απελευθερωμένα από τη φρίκη των συνεχόμενων μικρών πηδημάτων που είναι το τρέξιμο, ένιωθαν χαρούμενα.
Και εκείνη τη στιγμή, γέλασα. Έβαλα ακουστικά και είχα μια ολοκαίνουργια πλέυλιστ. Έπεσε ο ρυθμός μου από το σκληρό τρέξιμο στο γλυκό υποφερτό περπάτημα. Ο ήλιος με ζέσταινε χωρίς να με καίει. Και περπατούσα ευτυχισμένος. Ξεκίνησα να τραγουδάω και αν κάποιος με έβλεπε, θα νόμιζε πως μόλις ξεκίνησα την πεζοπορία μου. Θυμήθηκα πως είμαι, πάνω από όλα, ο βασιλιάς της πεζοπορίας, από τότε που ήμουν παιδί και περπατούσα πέρα δώθε στο Κατάκολο και πίσω. Πριν ανησυχούσα. Είχα ήδη κάνει 21 χιλιόμετρα, άραγε θα είχα ενέργεια να συνεχίσω; αναρωτήθηκα. Και το σώμα μου απάντησε με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Περπατούσα γρήγορα, πιο γρήγορα από ορισμένους που έτρεχαν, αδυνατισμένοι από την απόσταση. Περπατούσα σαν να ήμουν γεννημένος να κάνω αυτό, από τότε που ανασήκωσα το κεφάλι και το στέρνο μου και κοίταξα ευθεία μπροστά. Δεξιά κι αριστερά χωράφια και κόσμος που μου έτεινε το χέρι. Τους το έδωσα και χαμογελούσα. Η απόσταση μπροστά μου ήταν άπειρη. Μα και πίσω ήταν ακόμη μεγαλύτερη. Ήμουν στο πουθενά, μετέωρος...
...και ήξερα.
Κάπως ήξερα πως τώρα, βάζοντας το ένα πόδι πίσω από το άλλο, μπορώ να συνεχίσω για όσο χρειαστεί.
Αργότερα τα δάχτυλα των ποδιών μου έτσουζαν, η μέση μου λύθηκε και είχα σουβλιές στις φτέρνες. Αργότερα προσπάθησα να ξανατρέξω και τα κατάφερα για λίγο πριν περπατήσω ξανά τα τελευταία 2 χιλιόμετρα. Όμως για μια στιγμή, 21 χιλιόμετρα μετά την εκκίνηση, κατάλαβα οτι είτε σε μια ώρα, είτε σε εκατό, την απόσταση που πρέπει να καλύψω θα την καλύψω.
Δεν ήταν κάποια αποκάλυψη. Ήταν μια υπενθύμιση.
Ο δρόμος προσπάθησε να με γονατίσει. Του υπενθύμισα οτι αυτό είναι αδύνατον.
Κι εκείνος τότε, έσκυψε το κεφάλι και με άφησε να περάσω.
