Γλυκά και λιγώματα

Η αγαπημένη μου καραμέλα είναι η κλειτορίδα σου

και τα αγαπημένο μου κανταΐφι είναι οι τρίχες σου 

που κάπως καταλήγουν συνέχεια στα βρακιά μου

Το αγαπημένο μου τιραμισού είναι το πρώτο μας φιλί μετά τον καφέ σου

και το αγαπημένο μου κέηκ είναι οι μαστιχωτές σου γάμπες

που τις ζουλάω συνέχεια λες και θέλω να δοκιμάσω τις αντοχές τους (σου)

Η αγαπημένη μου μυρωδιά βανίλιας κρύβεται στον λαιμό σου και πίσω από το αυτί σου

και το αγαπημένο μου γαλακτομπούρεκο κάπως έχει εγκατασταθεί στο στέρνο σου

και τα δάχτυλά σου είναι ακριβώς σαν τις αγαπημένες μου σοκολάτες

σαν μαλτίζερς και τουίξ

Μου τρέχουν τα σάλια πάνω στο τόξο της μέσης σου που τεντώνεται σαν ξαπλώνεις στο πλάι

και τα χέρια μου χαιδεύουν τις τρίχες στο εφηβαίο σου

ένοχα

ξέχασα που ήθελα να καταλήξω γιατί τώρα θέλω να μην αφήσω σπιθαμή σου ανεκμετάλλευτη

είναι δύσκολο να γράφεις με το αίμα να λείπει από το κεφάλι σου

https://www.youtube.com/watch?v=UUcog3DcIUw&ab_channel=MarinaSatti

Μονή Μοναχίδου

 Bring me back

when the world is cured

https://www.youtube.com/watch?v=aEM4M9N6Kds&ab_channel=TheRealSadistik

Μια φωνή κι ένας χαιρετισμός σε κάθε άνθρωπο αυτού του κόσμου. Χτες με άρπαξε και με φίλησε και μου θύμισε οτι ένα φιλί κάποιες φορές αρκεί. Η δουλειά που έχω μπροστά μου έχει διάρκεια αιώνων και βάρος τόνων. Η δουλειά που έχω ήδη κάνει έχει διάρκεια χρόνων και βάρος μεγατόνων.

Τα λέω όλα αυτά για να μη νομίσουν οι άνθρωποι που θα μ' ακούσουν οτι δεν έχω ιδέα για τι πράγμα μιλάω. Η μοναξιά της Χ. με θλίβει, όπως και το άγχος και η θλίψη της Ν. Η μονή Μοναχίδου στα καλύτερά της. Έχει παρεισφρήσει μια αρρώστια μέσα στις καρδιές των ανθρώπων. Και αυτών που πληγώνουν και αυτών που πληγώνονται. Εγώ σήμερα, τώρα, για ένα πεντάλεπτο, ένιωσα χαρά και ηρεμία και θα γράψω για αυτό με καθαρό μυαλό. Σε πέντε λεπτά από τώρα ο πυρετός αυτής της αρρώστιας θα επιστρέψει και θα ξεχαστώ μέσα της, τόσο που δε θα μπορώ να μιλήσω για αυτά που με βασανίζουν. Και η δουλειά θα πρέπει να ξεκινήσει και πάλι.

Δουλεύουμε από τη μια για να τρώμε, από την άλλη δουλεύουμε το μέσα μας να μην αυτοκτονήσουμε από την πίεση. Αν δεν είναι αυτό λόγω κάποιας αρρώστιας, τότε δεν ξέρω τι μπορεί να συμβαίνει. Κάποιος θα μου πει οτι η αρρώστια είναι ο καπιταλισμός.

Και είναι.

Όμως αυτά τα πέντε λεπτά που είμαι χαρούμενος, θέλω να απλώσω ένα χέρι σε κάθε άρρωστο χωρίς νουθεσίες και παρατηρήσεις. Δουλεύουμε δουλεύουμε δουλεύουμε και η αρρώστια προχωράει. Ήδη περνάει το πεντάλεπτο, τη νιώθω να επιστρέφει, να απλώνεται μέσα μου σα δηλητήριο. Το πρόσωπο της Β. κάποιες φορές είναι αντιβίωση, κάποιες φορές ντεπόν, κάποιες φορές φέρνει υποτροπή. Τέλος πάντων, όπως οι άρρωστοι στους διαδρόμους των νοσοκομείων, έτσι κι εμείς, γινόμαστε φίλοι από ανάγκη κάποιες φορές, ίσα για να μοιραστούμε συμπτώματα και πιθανές θεραπείες.

Να πάρουμε δύναμη από τις διπλανές κλίνες και τα διπλανά δωμάτια. Αυτό ήθελα να πω γενικά.