Με τη φωνή δεν ακούς, με τη ματιά δεν ακούς, με την αγάπη δεν ακούς, πως να σου τραβήξω την προσοχή, πες μου

https://www.youtube.com/watch?v=qse-qzDIlEo

Ο άνεμος που ξεκίνησε από σήμερα μοιάζει να αδημονεί να φτάσει κάπου αλλού. Λες και είναι ο τόπος εδώ μια στάση, ένα μέρος που αναγκαστικά θα περάσει από μέσα του για να φτάσει στο νότο.

Όμως εδώ, στη γη των αναγκαιοτήτων, όπως και σε κάθε γη δηλαδή, οι αισθητήρες μας δεν καταλαβαίνουν αυτή την νέα αναγκαιότητα - αυτήν που προτάσσει την κίνηση προς τα εμπρός - κι έτσι πιστεύουν πως ο αέρας φυσάει εμάς, πως τα δικά μας δερμάτινα σακούλια είναι ο προορισμός αυτού του κρύου και φρέσκου αέρα.

Η αλήθεια είναι πως μπορούμε να πάρουμε φρεσκάδα.

Η αλήθεια είναι πως μπορούμε να δροσιστούμε.

Αλλά δεν είναι για μας ο αέρας. Τι είναι για μας; Γιατί δεν ξεκινά από κάπου αέρας μόνο και μόνο για να φτάσει εδώ; Μεγάλοι βράχοι, χιλιόμετρα παραλίας, ψιθυρίζοντα δάση, σκυμμένοι άνθρωποι, όλοι περιμένουν τον αέρα τους να φτάσει. Για να διαβρωθούν, για να γλυφθούν, για να κουνηθούν, για να αγκαλιαστούν.

Έχουν την τάση οι κινούμενοι άνθρωποι να προσεύχονται σε ακίνητα πράγματα να τους σώσουνε. Κι όμως περιμένουνε τον άνεμο. Να μια αντίφαση.

Ξεχνώ τι θέλω να πω και αφήνομαι στον αέρα, παρακαλώ τα σημεία του ορίζοντα να μην αλλάξουν κι ας είναι βαρετά. Είναι μόνο τέσσερα!

Δε θυμάμαι πως είναι να αγαπιέμαι πλέον κι έτσι αφήνομαι στον αέρα, εκλιπαρώ τα βουνά να συνεχίσουν να υψώνονται από πάνω μου για την ασφάλεια ενός περιπετειώδους προορισμού που πάντα θα είναι εκεί αν τον θελήσω. Τα βουνά όμως, κι αυτά είναι βαρετά, δίνουν πάντα μια θέα, μια διαδρομή, τις πλαγιές που θα περπατήσεις και αυτές που δεν. Είναι μόνο βουνά!

Προσπαθώ να συγκρατήσω τις εικόνες που ήταν και χάνω αυτές που θέλω να έρθουν. Τι μου συμβαίνει; ρωτάω μέσα μου και δεν υπάρχει απάντηση. Ελπίζω να μη χαθούν άλλες μέρες μου ελπίζοντας, είναι μόνο ελπίδες. Αξίζουν μόνο επειδή μπορεί να γίνουν πραγματικότητα. Η ελπίδα δεν φτάνει!

Δεν ξέρω πια τι θέλω να πω, τα βουνά δεν κρατούν μυστικά, μόνο ανακούφιση, δεν αρκεί να βάλω για σημάδι μια κορυφή και να ξεκινήσω πεζοπορία. Και ο αέρας που περνάει από δω μόνο για να πάει κάπου αλλού με κοροϊδεύει.

Αγκιστρώνομαι με νοητικά σκοινιά και γάντζους από νοητικά βουνά και κάστρα για να μην παρασυρθώ από τον δροσερό αέρα και βρεθώ πολύ πολύ μακριά, πιο μακριά απ' όσο μπορώ να περπατήσω, κουράστηκα και πονάει το γόνατό μου, δε νομίζω αν ξαναχαθώ να μπορέσω να γυρίσω πίσω.

Να μια αντίφαση.

να

μια

αντίφαση

ακόμα, μια ακόμα απ-

όδειξη πως δεν έχω ακόμα κατα-

λάβει πως λειτουργεί αυτός ο κόσμος        

πως δεν έχω ακόμα καταλάβει πως λειτουργεί               

αυτός ο άνθρωπος, θέλω να μάθω τι πρέπει να κάνω            

για να νιώσω τη φρεσκάδα ενός αέρα που έρχεται από μακριά

και προορισμός του είναι το εδώ, το τώρα, αέρα που φυσάς που πας;     

αυτό θέλω να ρωτήσω κάθε φορά που δροσίζομαι, για ποιον είναι η δροσιά;

για ποιον είναι η εξιλέωση; για ποιον είναι η εκδίκηση; για ποιον είναι τα ψέμματα;

για ποιον είναι τα φιλιά που μου δίνεις; για ποιον είναι τα κακεντρεχή σχόλια και η κο-

ροϊδία; για ποιον ήταν η ζημιά; για ποιον ήταν η ελπίδα; για ποιον είναι η δροσιά; για ποιον

είναι η δροσιά; για ποιον είναι η δροσιά; για ποιον είναι η δροσιά; για ποιον είναι φτιαγμένη

η αίσθηση που πήρα τόσες μα τόσες λίγες φορές; όσες φορές κι αν την πήρα, δεν ήταν για μένα

να νιώσω πως μου ανήκει αυτό που πήρα, πως δεν το πήρα τυχαία, κατάλαβες; να νιώσω την αίσθηση του σκοπού σε μια τυχαία μαλακία που φυσάει όπου νάναι όπως νάναι κι εσύ πρέπει να γλύφεις το δάχτυλό σου και να παρακαλάς να τα βγάλεις πέρα για 70 80 χρόνια. Γαμώ το χριστό.

Κάστρα ψηλά και βουνά, κρατάτε γερά, ο κόσμος μη χαθεί

οι άνθρωποι δεν έχουνε τα χέρια να κρατήσουν τίποτα 

παρά μόνο ο ένας τον άλλο

https://www.youtube.com/watch?v=-55NdU_G28o