Φωτιές

Κάπου έξω καίει κάτι-

-ή τέλος πάντων μύρισε καπνός, κι εγώ λιμνάζω. Η φωτιά είναι το αγαπημένο μου πράγμα. Μ' αρέσει να την ανάβω, να τη σβήνω, να την συντηρώ, να την κοιτάω, να ψάχνω τρόπους να υπάρξει.

Γιατί, ποτέ δεν αναρωτήθηκα. Τώρα μάλλον ξέρω βέβαια. Είναι η εμμονή του ανελεύθερου ανθρώπου. Να νιώθει ανεξάρτητος παντού. Και η φωτιά σε κάνει ανεξάρτητο, πιο πολύ απ' όλα σχεδόν. Δε χρειάζεσαι κουβέρτα. Δε χρειάζεσαι ηλεκτρικό. Δε χρειάζεσαι σπίτι. Αν καίει φωτιά, είσαι σπίτι γι' απόψε.

Αγωνία, αγωνία για ελευθερία. Κανένα σπίτι να μη με κλείσει, καμία συνθήκη να μη με αναγκάσει να μείνω ακίνητος. Τίποτα να μη με κάνει εξαρτημένο. Μάλλον για αυτό σιχαίνομαι τα ναρκωτικά. Όχι γιατί θα εξαρτηθώ. Αλλά γιατί πρέπει να μην τα χρειάζομαι. Πρέπει να μπορώ μόνος μου.

Φαί; Τρώω μόνο για ευχαρίστηση συνήθως. Σαν πεινάω, το ευχαριστιέμαι βαθύτατα. Θέλω να δω πόσο αντέχω με πείνα. Τίποτα να μη με κάνει να αλλάξω αυτό που θέλω να κάνω. Ούτε η πείνα, ούτε η δίψα, ούτε το κρύο.

Παλιά, κάθε φορά που έβρεχε έψαχνα δικαιολογία για να βγω έξω. Για να βραχώ. Τότε το μετέφραζα ως ανάγκη να βγω όταν λείπουν οι άλλοι. Τώρα νομίζω καταλαβαίνω πως ήταν η ανάγκη μου να αποδείξω οτι μπορούσα να βγαίνω με οποιονδήποτε καιρό έξω. "Κι αν χρειαστεί να βγω και βρέχει; Δεν πρέπει να μπορώ όπως και να 'χει;"

Δεν είναι αστείο, είναι απλά παιδικό. Και λίγο αγχωτικό. Γιατί τόσο άγχος; Άγχος να έχω ικανότητες, να μπορώ να κάνω ο,τι θελήσω. Οι ικανότητες είναι η ελευθερία μου. Αν μπορώ να κάνω τα πάντα, τότε θα μπορώ να κάνω ο,τι θέλω. Για αυτό έπαιξα αθλήματα, για αυτό χόρεψα, για αυτό όργωσα την Αθήνα από τη μια άκρη ως την άλλη. Για να νιώθω απεριόριστος.

Ευχαριστήθηκα άραγε κάτι; Παίρνω ευχαρίστηση από το τρέξιμο; Από την εξερεύνηση, από τα χέρια και τα πόδια μου; Αναρωτιέμαι.

Παίρνω. Θυμάμαι τόσες και τόσες στιγμές που ένιωσα αποκαλυπτικά, σαν να συμβαίνει κάτι εξωπραγματικό. Παραδείγματα άπειρα. Και ξέρεις, δεν είναι καν παρελθοντικό, τέτοιες στιγμές βιώνω συνεχώς. Μαγικές στιγμές όσο και απλές, όπως για παράδειγμα όταν στον ΗΣΑΠ έχω ακουστικά και περνάμε από ένα τελείως αστικό τοπίο κι εγώ ακούω κάτι τέλειο και μέσα σε όλα αυτά που είναι ήδη αρκετά ένας τσιγγάνος σολάρει στο ακορντεόν και ταυτίζεται με τη μουσική και όλα ευθυγραμμίζονται. Και χαίρομαι που ζω τέτοιες στιγμές.

Ο καημός μου είναι που δεν μπορώ να τις μοιραστώ, μόνο να τις περιγράψω μπορώ, κι αυτό λειψό.

Άρα παίρνω ευχαρίστηση, ναι. Παίρνω ευχαρίστηση και ταυτόχρονα προετοιμάζομαι και ταυτόχρονα εξασκούμαι και ταυτόχρονα απαγκιστρώνομαι από τη ζωή. Και ταυτόχρονα αναζητώ παρέα να ζήσουμε μαζί μερικές μαγικές στιγμές.

Δεν έχει ποίηση εδώ και ομοιοκαταληξίες, δεν έχω ιδέα τι να πω για να γίνει πιο όμορφο αυτό εδώ το σάπιο μήλο. Τρώω και ξεχειλίζουν σκουλήκια, μυρίζω χημικά από το εργοστάσιο, αγγίζω μόνο το σεντόνι μου και κλείνω τα μάτια μανιωδώς για να ξεφύγω.

Φωτιές, ονειρεύομαι φωτιές.

άμορφο σκοτάδι, άχρηστο κείμενο, άνοστο

Κανείς δε μας απαγορεύει να ευχαριστηθούμε την ήττα

Εδώ και σχεδόν τριάντα χρόνια που παίζουμε μαζί ποδόσφαιρο μπορώ να πω οτι έχουμε περάσει καλές και κακές στιγμές. Όμως ο αγώνας είναι στημένος και θα χάσουμε. Και αυτό είναι βέβαιο. Δεν έχουμε να περιμένουμε τίποτα παραπάνω εκτός από:

όταν τελειώσει ο αγώνας και ο σπίκερ βγει στο στούντιο της ερτ, να βρει να πει μια δυο καλές κουβέντες, για το ότι παίξαμε καλά, ή ότι βγάλαμε δυο τρεις καλούς συνδυασμούς ή ότι βάλαμε ένα ωραίο γκολ

Πέρα από αυτά, θα χάσουμε και δεν υπάρχει ούτε μια ομάδα ικανή να κερδίσει τον αγώνα που δίνουμε και θα δώσουμε όλα αυτά τα χρόνια. Θα φανεί ότι κερδίζουμε ίσως κάποιες φορές, σε κάποιο κρεβάτι ή σε κάποια όμορφη βραδιά ή σε κάποια θάλασσα ή σε κάποιο νησί ή όταν θα είμαστε μεθυσμένοι. Αλλά δεν θα κερδίσουμε ποτέ.

Θα χάσουμε, ολοκληρωτικά και αδιαπραγμάτευτα. Μέχρι να χάσουμε όμως:

κανείς δε μας απαγορεύει να ευχαριστηθούμε την ήττα

Και παρόλο που εγώ έχω μια συγκεκριμένη θέση στον αγώνα και παρόλο που γίνονται συνέχεια αλλαγές στους παίκτες της ομάδας, αγωνιζόμαστε μαζί. Είναι ξενέρωτος ο αγώνας γιατί πολλές φορές δε συγχρονιζόμαστε, κάποιες φορές οι πάσες είναι άτσαλες ή δεν έχουμε καταφέρει να συνδυαστούμε καλά. Κάποιες φορές θυμώνουμε ο ένας με τον άλλο και παρατάμε το παιχνίδι για λίγο, ή ακόμα ακόμα αλλάζουμε ομάδα. Ή και διώχνουμε από την ομάδα ε;

Εγώ όμως την ομάδα μου την έχω ψηλά, τη θέλω πρωταθλήτρια μέσα στην πλάνη του αιώνιου αγώνα. Ο αγώνας δεν είναι αιώνιος, όπως προείπαμε αλλά έτσι πρέπει να νομίζουμε αλλιώς δεν πρόκειται να παίξουμε ούτε λεπτό περισσότερο.

Έτσι λοιπόν, με μια γνώση κι ένα άγχος για την ήττα, προκαλώ τον εαυτό μου να την ευχαριστηθεί:

με κάθε πέσιμο

χαϊδεύω το γρασίδι στο μάγουλό μου

με κάθε χτύπημα

απολαμβάνω το αίμα που κυλάει στο δέρμα μου

με κάθε λάθος 

ονειρεύομαι πως θα ήταν αν όλα πήγαιναν σωστά

Κανείς δε μου απαγορεύει μέχρι να λήξει ο αγώνας να χαρώ που παίζω, παρόλο που θα κυνηγάω στο σκορ καθόλη τη διάρκεια του παιχνιδιού. Δεν ξέρω τι να πω παραπάνω μιας και δε μπορώ να γράψω πλέον. Ούτε να κάνω σεξ μπορώ, ούτε να γίνω φίλος μπορώ, ούτε να συγκινήσω, ούτε να συναρπάσω, ούτε να ενθουσιάσω. Μπορώ μόνο να χάσω. Το μόνο που μου μένει είναι να χάσω.

Κουράστηκα να υποκρίνομαι πως αγαπάω. Απλά θέλω να φτιάχνω ωραία πράγματα. Να παίζω ωραίο ποδόσφαιρο μέχρι να λήξει το παιχνίδι. Δε με λεν τυχαία βαρετό οι άνδρες και οι γυναίκες που παίξαμε ή παίζουμε μαζί. Θέλω απλά να φτιάχνω ωραία πράγματα και να τρίβομαι πάνω σε ωραία πράγματα. Το να συνδέομαι πλέον είναι εκτός πραγματικότητας. Είναι 

είναι απογοητευτικό, αυτό είν' όλο

και ορκίζομαι, ήθελα να γράψω κάτι όμορφο και χαρούμενο