να ξεκινήσω να μιλάω και να μην τελειώσω ποτέ
μου αρκούν λίγοι μήνες γνωριμίας για να μιλάω μερικές ζωές για εσένα
πέθανα τρεις ή μπορεί να ήταν και τέσσερις φορές
μέχρι να με σκοτώσεις κανονικά
κι όμως θέλω να μιλήσω για σένα
δεν έχω τρόπο να εκφραστώ, νιώθω κενό, νιώθω κενό
ένα κενό που γεμίζει μόνο με αυτό που ή τ α ν
το μέλλον πεθαίνει όταν σκέφτομαι το παρελθόν μας
το μέλλον πεθαίνει όταν σκέφτομαι εσένα
ο έρωτας μου για σένα είναι μια ολόκληρη καινούργια φύση
έχει δικό του ηλιακό σύστημα
άλλα μεγέθη και φυσικούς νόμους, άλλα χημικά στοιχεία
ένα ολόκληρο σύμπαν δημιουργήθηκε ξαφνικά μόλις σε γνώρισα
και ξαφνικά είχα ένα νέο μέρος να εξερευνήσω
και ήμουν θεός
και είχα να φτιάξω ζώα και φυτά
γαίες και αστέρια
μόνο δικά σου
μόνο για σένα
που πάνε τα μισοτελειωμένα σύμπαντα των ερωτευμένων;
ακούς; θα μου μιλήσεις αν το δεις;
ο έρωτάς μου περιλαμβάνει μια γκάμα συναισθημάτων
πρώτα είναι ο ενθουσιασμός
υπέρμετρος ασύμμετρος αμέτρητος
μετά βαθαίνει η αγάπη και γίνεται εξάρτηση, τρομάζει και σοκάρει
και τους δυο μας
στον έρωτά μου το να κοιταζόμαστε είναι ψυχικός άθλος
ταυτόχρονα είναι αδιανόητο να μην ψάχνω τη ματιά σου
αστειεύομαι για να μην καταλάβεις ότι πεθαίνω όσο δε με κοιτάς
λέω αυτό που σκέφτομαι κατά το ήμισυ
για να μην το πω ολόκληρο και πέσουνε στα γόνατα οι γύρω μας από δέος
χαμογελάω γιατί δε μπορώ να το αποφύγω
δεν ελέγχω το πρόσωπό μου μαζί σου
φεύγεις κάποιες φορές και δεν υπήρξε στιγμή
που να μη χρειάστηκε να συγκρατηθώ να μην ουρλιάξω πίσω σου
όχι για να επιστρέψεις
απλώς από τον πόνο που μου προξένησε η εικόνα σου να φεύγεις
φύγε, φύγε
έτσι λέω μέσα μου πάντα
θα σου λείψω και θα θες να με ξαναδείς κι εγώ μετά δε θα σε θέλω
έτσι λέω μέσα μου όσο στο σύμπαν μου τεράστιες τεκτονικές αναταράξεις με διαλύουν,
αστείο... απλά επειδή έφυγες για λίγο
και σαν ξαναγυρνάς, όταν και αν αυτό συμβαίνει
η γη σταματά
να περπατήσουν πάνω της και πάλι οι καρποί του έρωτά μου
να ανθίσουν τα αισθήματά μου
και βγαίνουν οι ήλιοι που σου έφτιαξα
και ανατέλλουν τα φεγγάρια που στερέωσα για σένα
και φυσά δροσερά
και δεν κρυώνουμε παρά μόνο σαν θέλουμε ν' αγκαλιαστούμε
έτσι νιώθω το χειμώνα μαζί σου
σαν το κρύο να υπάρχει μόνο για να σε νιώσω ζεστή
ακούς; είσαι γυναίκα σαν τίποτα
τι φόβοι ενεδρεύουν μέσα μου για να σε λατρεύω τόσο
δεν πίστεψα στο θεό ποτέ
μόνο σαν ερωτεύτηκα κατάλαβα που ανήκει η πίστη μου
και κρακ
φεύγεις για τελευταία φορά
κι ας μην το ξέρουμε καν
πάντα μια συνάντηση μας θα είναι η τελευταία
και ο γαλαξίας που ήσουν η σπίθα του εκτοξεύτηκε στο κενό
πάει, τώρα ταξιδεύει
ακούς; αν πέσεις πάνω του, θα μου στείλεις κάτι πίσω;
έτσι να ξέρω πως τον συνάντησες
να διατηρήσω μια ελπίδα πως
αφού έφτασε το μήνυμα σου εδώ κάτω
ίσως κάποια στιγμή
φτάσεις κι εσύ σε μένα
κουρασμένη ανταριασμένη θυμωμένη
που δε σε έψαξα τόσο καιρό
και θα γελάσω από ανακούφιση
που ήμουν μόνος μου σ' αυτό
αλλά ήσουνα το ίδιο μόνη τελικά
και ίσως
ίσως
αν τα καταφέρουμε
δε θα χρειαστεί να μείνουμε άλλο μόνοι
