Στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε
https://www.youtube.com/watch?v=PcwmIvKtseY&ab_channel=ExplosionsintheSky-Topic
Το μπλογκ μου εδώ είναι σαν τη Λένορμαν, 3.30 το βράδυ καθημερινής. Πάρτε τη όπως νομίζετε αυτή τη σύγκριση. Όπως λέει και η Ερμελίντα, εγώ το είπα, το αφήνω εδώ, και κάντε το ο,τι καταλαβαίνετε.
Έχω καιρό να γράψω όμως νιώθω εδώ και καιρό να βαραίνουν τα χέρια μου, να χαμηλώνουν προς το πληκτρολόγιο, ανοίγω το πισί και το ξανακλείνω. Ξέχασα σχεδόν να χρησιμοποιώ τη γλώσσα, ξέχασα να υπάρχω σε αυτό το δίκτυο, υπάρχω πια μόνο σε συγκεκριμένα κανάλια.
Όμως η Λένορμαν στις 3.30, βράδυ καθημερινής, είναι σαν το ποδήλατο. Δεν ξεχνιέται ποτέ στ' αλήθεια. Μεγαλώνω και, όπως έχουμε ξαναπεί, η ιστορία πια με βαραίνει, όχι μόνο σαν μια στείρα γνώση - αυτό έγινε τότε - αλλά σαν βίωμα. Η Λένορμαν άλλαξε, το ποδήλατό μου επίσης, το σώμα μου το ίδιο.
Το μυαλό μου;
Το μυαλό μου άλλαξε κι αυτό, και δε θα προχωρήσω σε κρίσεις, άλλαξε και αυτό είν' όλο. Οι φιλίες έρχονται και φεύγουν, πιο αργά έρχονται, πιο γρήγορα φεύγουν. Στη Λένορμαν, στις 3.30 το βράδυ καθημερινής ψιθυρίζω ενώ κυλάω στο αρχαίο μα και συνάμα νέο μου ποδήλατο: "είμαι μόνος μου και πηγαίνω στο πουθενά". Η λεωφόρος δεν απαντάει, δεν είναι αυτός ο ρόλος της φυσικά. Σαν την ψυχολόγο μου, με αφήνει να λέω αυτά που θέλω να πω, μου δίνει το χώρο να βγω μόνος μου από αυτό το μπέρδεμα.
Μακάρι αυτός ο δρόμος να ήταν λίγο μακρύτερος. Για λεωφόρος με 4 ονόματα, το μήκος της δεν αντιστοιχεί σε αυτό που θα περίμενε κανείς. Κι όμως, η διαδρομή αυτή, από τη διάβαση του τρένου μέχρι τον Άγιο Αντώνη στο Περιστέρι είναι όσο ακριβώς μια συνεδρία.
Ίσως για αυτό έχω πάρει την κάτω βόλτα. Δε μένω πια Περιστέρι και δεν περνάω πια από τη Λένορμαν για να γυρίσω σπίτι. Βέβαια παντού υπάρχουν τέτοιοι δρόμοι, ψυχαναλυτικοί. Όλοι και όλες θα έχουν τον δικό τους πιστεύω.
Αν ένα πράγμα είμαι, ξεπερνώντας τη μετριότητα που με κατακλύζει σε όλα τα υπόλοιπα, αυτό είναι περιηγητής και εξερευνητής. 33 χρόνια μετά, με χιλιάδες χιλιόμετρα να μετρούν στα πόδια μου, αυτό θα πω για εμένα.
Η καρδιά μου έχει παγώσει, το μυαλό μου έχει κολλήσει, όμως οι δρόμοι με τραβούν, με παρασέρνουν και με πηγαίνουν στο ασφαλές μέρος μου. Στην αφετηρία δε νιώθω καλά. Στον προορισμό δε νιώθω καλά. Απ' ο,τι φαίνεται, καλά νιώθω μόνο όσο προχωράω. Ίσως για αυτό λατρεύω τη Λένορμαν. Τόσα χρόνια την έχω περάσει κι από τις δυο κατευθύνσεις, έχω στρίψει σε κάθε κάθετο στενό. Κι όμως, στον ίδιο τον δρόμο, ζήτημα αν έχω καθίσει 5 φορές όλες κι όλες. Κάποτε σε ένα βιβλίο ο Κινγκ έγραψε: " Παρόλο που μπροστά τους απλωνόταν μια πανέμορφη θέα, εκείνοι κοιτούσαν μόνο τον ορίζοντα. Αυτός είναι ο ορισμός του περιπλανώμενου. Κοιτάζει μόνο πέρα". Ή κάπως έτσι τέλος πάντων, βαριέμαι να το ψάξω. Καταλάβατε τι εννοώ φαντάζομαι.
https://www.youtube.com/watch?v=P7YMI39sObY&ab_channel=PinkFloyd
Μ' αρέσει αυτή η ιδέα τη βρίσκω ρομαντική. Και δυστυχώς μοναχική.
Νιώθω... Νιώθω... μοναξιά. Ενός διαστημοπλοίου, ενός ξένου πλανήτη, ενός χειμωνιάτικου ξερονησιού.
Κάποιος/α θα ρωτήσει:
Σε τι σε ωφέλησαν τότε οι περιηγήσεις και οι εξερευνήσεις;
Σε τίποτα. Δεν ήταν σκοπός και σχέδιο, ήταν απάντηση, ήταν λύση ανάγκης. Πήρα τους δρόμους για να μη χάσω το μυαλό μου. Απλά ξέχασα να πάρω και κάποιον μαζί μου.
