δυστυχώς
πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει εικόνες που δεν υπάρχουν.
οι καλές φορές είναι όταν βλέπω εικόνες αγάπης, όταν βλέπω να φιλιόμαστε ή όταν βλέπω όμορφες στιγμές διασκέδασης και επιτυχίας.
οι κακές φορές, που τελευταία είναι πολύ συχνές πια, αφορούν μαχαιρώματα, κατσαβίδια στον ώμο, μακριά κυλινδρικά μεταλλικά πράγματα που χώνονται στο σώμα μου, αιμορραγίες, πόνος, τέτοιος φανταστικός πόνος που, αν με δεις να περπατώ ή να περιμένω το μετρό και ξαφνικά πάρω μια έκφραση πόνου, να ξέρεις ότι σκέφτομαι κάτι τέτοιο.
ονειρεύομαι το αίμα μου να βγαίνει σε ανύποπτες στιγμές, τις στιγμές που νιώθω τον ψυχικό μου πόνο να ανεβαίνει, να μεγαλώνει, το μυαλό μου σπαράζει και τρεμουλιάζει, τότε μπροστά μου σκάνε αυτές οι εικόνες, μεταλλικά εργαλεία να ξεσκίζουν κομμάτια και να χώνονται κάπου μέσα μου.
ίσως να ψάχνουν να βρουν την αιτία που πονάω για να τη σκοτώσουν, δεν ξέρω τι ψάχνουν, ξέρω πως δε θα το βρουν.
ίσως απλά να ψάχνουν να με πονέσουνε γιατί φταίω για κάτι.
παράξενο, δε νιώθω οτι φταίω τόσο πολύ τελικά.
όμως οι εικόνες έρχονται και ξαναέρχονται και έχω τρομάξει από το πόσες φορές θα δω μπροστά στα μάτια μου να μου κάνω κακό, πόσες φορές θα ονειρευτώ το αίμα μου να βγαίνει, πόσες φορές θα καταφύγω σε αυτή την εικόνα για να διαχειριστώ τον πόνο που νιώθω όταν σκέφτομαι εσένα ή καταστάσεις σαν και αυτή.
ευτυχώς έχω μεγαλώσει, όχι πολύ, ίσα ίσα για να καταφέρνω στο τέλος της ημέρας να παραμένω αρτιμελής, όμως υπάρχουνε ακόμα και τώρα μέρες ή ώρες ή στιγμές που δεν είναι διαχειρίσιμες αυτές οι σκέψεις στο μυαλό μου, που θα ήθελα να έχω αυτό που μου λείπει και να μην είναι ψέμμα, αλίμονο, τέτοιες σκέψεις δεν ευοδώνονται σχεδόν ποτέ.
αλίμονο, προσπαθώ να ξεφύγω από κάτι που είναι τόσο βαθιά χωμένο μέσα μου που μόνο με μεταλλικά εργαλεία μπορώ να σκάψω για να το βρω και να το βγάλω.
πολλές φορές πιάνω τον εαυτό μου να βλέπει εικόνες που δεν υπάρχουν.
οι καλές φορές είναι όταν βλέπω εικόνες αγάπης, όταν βλέπω να φιλιόμαστε ή όταν βλέπω όμορφες στιγμές διασκέδασης και επιτυχίας.
οι κακές φορές, που τελευταία είναι πολύ συχνές πια, αφορούν μαχαιρώματα, κατσαβίδια στον ώμο, μακριά κυλινδρικά μεταλλικά πράγματα που χώνονται στο σώμα μου, αιμορραγίες, πόνος, τέτοιος φανταστικός πόνος που, αν με δεις να περπατώ ή να περιμένω το μετρό και ξαφνικά πάρω μια έκφραση πόνου, να ξέρεις ότι σκέφτομαι κάτι τέτοιο.
ονειρεύομαι το αίμα μου να βγαίνει σε ανύποπτες στιγμές, τις στιγμές που νιώθω τον ψυχικό μου πόνο να ανεβαίνει, να μεγαλώνει, το μυαλό μου σπαράζει και τρεμουλιάζει, τότε μπροστά μου σκάνε αυτές οι εικόνες, μεταλλικά εργαλεία να ξεσκίζουν κομμάτια και να χώνονται κάπου μέσα μου.
ίσως να ψάχνουν να βρουν την αιτία που πονάω για να τη σκοτώσουν, δεν ξέρω τι ψάχνουν, ξέρω πως δε θα το βρουν.
ίσως απλά να ψάχνουν να με πονέσουνε γιατί φταίω για κάτι.
παράξενο, δε νιώθω οτι φταίω τόσο πολύ τελικά.
όμως οι εικόνες έρχονται και ξαναέρχονται και έχω τρομάξει από το πόσες φορές θα δω μπροστά στα μάτια μου να μου κάνω κακό, πόσες φορές θα ονειρευτώ το αίμα μου να βγαίνει, πόσες φορές θα καταφύγω σε αυτή την εικόνα για να διαχειριστώ τον πόνο που νιώθω όταν σκέφτομαι εσένα ή καταστάσεις σαν και αυτή.
ευτυχώς έχω μεγαλώσει, όχι πολύ, ίσα ίσα για να καταφέρνω στο τέλος της ημέρας να παραμένω αρτιμελής, όμως υπάρχουνε ακόμα και τώρα μέρες ή ώρες ή στιγμές που δεν είναι διαχειρίσιμες αυτές οι σκέψεις στο μυαλό μου, που θα ήθελα να έχω αυτό που μου λείπει και να μην είναι ψέμμα, αλίμονο, τέτοιες σκέψεις δεν ευοδώνονται σχεδόν ποτέ.
αλίμονο, προσπαθώ να ξεφύγω από κάτι που είναι τόσο βαθιά χωμένο μέσα μου που μόνο με μεταλλικά εργαλεία μπορώ να σκάψω για να το βρω και να το βγάλω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου