https://www.youtube.com/watch?v=wbXDwNisvEU
(κρέντιτς στην Κορίνα που μου το έμαθε)
Είσαι καλός; Πες μου πόσο καλός είσαι...
Χτες συζητούσαμε με την Αναστασία την Κατερίνα και τη Ναταλία για την πλάκα που έχω πάθει.
Δεν ξέρω πως να περιγράψω χωρίς να ρεζιλευτώ, μιας και οι λέξεις είναι
στην άκρη του στόματός μου και
την άκρη του μυαλού μου και
κυρίως
την άκρη των δαχτύλων μου
αλλά έχω και μια κοινωνική σύμβαση να υπηρετήσω. "Τι μπλογκ είναι αυτό;" θα αναρωτηθεί κανείς, που δε μπορείς να μιλήσεις ούτε εδώ φυσιολογικά. Και είναι μια εύλογη ερώτηση. Αλλά η κρυψίνοια είναι μέσα μου και δε μπορώ να την αποβάλλω εύκολα. Ούτε τις κοινωνικές κατασκευές, ούτε τη ντροπή. Ολόκληρο γομάρι...
Η πιο σπάνια αίσθηση είναι το άγγιγμα μιας σάρκας φλεγόμενης
απαλής
υπέροχης
λαχταριστής
Πόσο δίκαιο να παρομοιάζω τα θέλω μου μαζί σου
με πείνα
Νιώθω τους κυνόδοντές μου να μακραίνουν και τις δεσμίδες των μυών μου να γίνονται γυάλινες, με μικρά σπασίματα και εξοχές, να γδέρνουν τα στενά όρια του δέρματός μου, να το ξεσκίσουν για να βγουν έξω, θέλω να παραστήσω μια έκρηξη σαρκός, ο κινητήρας μέσα μου ανεβάζει στροφές και ανεβαίνουν με κίνδυνο να καώ, τα δάχτυλά μου σφίγγουν ασυναίσθητα σαν να έχω κάποιο τικ,
ακόμα πεινάω
σπανίζουν άνθρωποι αρχάγγελοι, με σπαθί και θηκάρι στο πλευρό, ικανοί να σε τρυπήσουν σε ανύποπτη στιγμή. Αν στο ένα χέρι κρατάς το σπαθί σου στο άλλο τι κρατάς; Γιατί είσαι σε στάση επίθεσης/άμυνας και το ένα χέρι είναι πίσω από την πλάτη σου και δεν το βλέπω. Θέλω να σε πιάσω από τη μέση να σε γυρίσω απαλά για να δω αν έχεις κάτι στο χέρι σου, να δω αν έχεις κάτι στο δέρμα σου που χρειάζεται την προσοχή μου, να δω μήπως πεινάς κι εσύ και πάμε για φαγητό πίσω από κλειστές (ή κι ανοιχτές) πόρτες, πάνω σε απαλά σκεπάσματα ή όρθιοι/ες σε βολικές (ή κι άβολες) γωνίες.
Προτιμώ το δεύτερο γιατί τα γόνατά μου, καταλαβαίνεις...
Ολόκληρο γομάρι...
