Για την ψυχική μου υγεία, κάποιες δηλώσεις.
Σήμερα έκανα κοντά 30 χιλιόμετρα. Τι θα πει ψυχική-όχι-υγεία; Οτι μόλις τα τελείωσα, είπα στον εαυτό μου:
"Γιώργο μπορούσες και καλύτερα"
Όμως επειδή αυτό το κείμενο είναι "δια την ψυχική μας υγείαν", και επειδή κάνω ψυχοθεραπεία σχεδόν δέκα μήνες τώρα, έχω έχω να πω:
"Να πάτε στο διάολο όλοι σας"
Που μπαίνει ο πήχης; Ναι, κάποτε μπορούσε περισσότερα, πιο εύκολα. Κάποτε ζύγιζα λιγότερο. Κάποτε είχα περισσότερα όνειρα και κάποτε μπορούσα να μη λαχανιάζω καθόλου. Κάποτε μπορούσα να κάνω τα πάντα. Τώρα μπορώ να κάνω λιγότερα. Αυτή είναι η ουσία και είναι τόσο απλό.
Κάποτε μπορούσα να κάνω τα πάντα και τώρα δε μπορώ.
Άραγε η ψυχοθεραπεία θα με βοηθήσει να είμαι εντάξει με αυτό;
Και σε σύνδεση με αυτό αν και φαινομενικά άσχετο:
"Να πάει και ο πατέρας μου στο διάολο"
Ξέρετε γιατί; Γιατί δε θεωρώ οτι τραγουδάω τόσο άσχημα. Και δε θεωρώ οτι είναι ΤΟΣΟ κακό το τραγούδι που έφτιαξα. Σίγουρα όχι τόσο κακό ώστε να ακούω άσχημα σχόλια ενώ δε ζήτησα καν να το ακούσει. Αλλά επιμένω.
Δεν είναι τόσο κακό το τραγούδι μου, γιατί είμαι τόσο άσχημα φτιαγμένος που, αν ήταν, θα το έλεγα πρώτα εγώ. Όμως αυτή τη φορά δεν είναι. Και, όχι, δεν του το δίνω και δεν θα πω "άστον δεν πειράζει".
Πειράζει γιατί το τραγούδι μου είναι ωραίο και να σας πω και κάτι; Εμένα μου αρέσει να το ακούω, όταν ταξιδεύω ή κάνω ποδήλατο και θεωρώ οτι ταιριάζει και με φέρνει σε μια ωραία κατάσταση. Και όχι, δεν το καταφέρνουν όλα μου τα τραγούδια αυτό, ούτε καν τα μισά.
Αυτό όμως το καταφέρνει.
Και σε εμένα αρέσει και αυτή τη φορά θα πω οτι αρκεί αυτό. Από κει και πέρα:
"Τα υπόλοιπα να πάνε στο διάολο"
Εγώ θα το βάζω και θα το ακούω και θα με εμπνέει κι αυτό μου είναι αρκετό για απόψε.
