Οι αναγκαιότητες ενός πάρτυ, αυτό είναι το φάρμακό μου

Επιλέγεις να παίξεις τα χειρότερα παιχνίδια
κι έτσι αναγκάζομαι να πετάξω από το τραπέζι το ταμπλό
να σηκωθώ από το πάτωμα τόσο γρήγορα που να πονέσει το γόνατό μου
και να μη μιλήσω καθόλου

θα μιλούσα, θα έπρεπε να σου μιλήσω
θέλω να σου μιλήσω
πως κατάφερες να το κάνεις τόσο αδύνατο;
πως κατάφερες να με φιμώσεις τόσο απόλυτα;

τελειώνουν τα τραγούδια που μου έστελνες
ένα ένα τα διαγράφω από τους σκληρούς μου
τελειώνεις κι εσύ μαζί τους
πως κατάφερες να είσαι τόσο μαλακισμένη ρε γαμώτο;

μέρα τη μέρα ξεχνάω ποια είσαι με αυτά που μαθαίνω
και ψάχνω να βρω εκείνη που θα με κάνει να νιώσω το ίδιο αλλά δεν θα είναι εσύ
αν και, για να είμαι ειλικρινής
δεν ψάχνω τόσο πια

κουράστηκα και λέω να το αφήσω για λίγο
έτσι κι αλλιώς να πηδήξω δε μπορώ
να αγαπήσω, τόσο σύντομα ξανά, δε μπορώ
να μιλήσω δε μπορώ
να γελάσω δε μπορώ

δεν μπορώ να γελάσω
μπορώ να επιβληθώ
να χειριστώ
να εκμεταλλευτώ
να βάλω δάχτυλα μέσα σε κάποιον
να χαϊδέψω με δυσκολία
να δουλέψω με βαρεμάρα
μόνο να γελάσω δε μπορώ

χρειάζομαι κόσμο γύρω μου να μη με ξέρει
μουσική που να μην αφήνει να ακούγονται οι μαλακίες που θα λένε
φώτα χαμηλά να μη φαίνεται πόσο άσχημος και αδιάφορος τους φαίνομαι
χρειάζομαι κάποιον να με κόψει μπας και καταλάβω τι νιώθω

γελάω, απλά ένα πάρτυ χρειάζομαι μάλλον

https://www.youtube.com/watch?v=k2WcOdz96ko