Η νύχτα του ζωντανού νεκρού

*https://www.youtube.com/watch?v=9L0FWElTUh4&list=RD9L0FWElTUh4&start_radio=1

Υπάρχει ένα νεκρό σώμα που περιφέρεται στους δρόμους. Το έχω δει σε βιτρίνες και κάμερες ασφαλείας ψιλικατζίδικων. Κανείς δεν ξέρει που πάει και κανείς δεν αναρωτιέται. Το αφήνουν να πηγαίνει κι αυτό πηγαίνει.

Κάποιες φορές, μες στη μέση του δρόμου, σταματάει και ακουμπάει τον μαζεμένο αριστερό δείκτη στο μέτωπο με το πλάι του δαχτύλου. Κοιτάει ή χαμηλά, πολύ χαμηλά τις ραγισματιές των πεζοδρομίων, ή ψηλά, τα αστέρια (αν φαίνονται) ή το φεγγάρι (αν δεν είναι πανσέληνος). 

Άλλες φορές όσο περπατάει σηκώνει τον πήχη του στο στόμα και δαγκάνει με ήρεμη μανία. Το στόμα του ανοίγει νααααα ένα μεγάλο στόμα και βάζει ανάμεσα στα φθαρμένα του δόντια το σημείο πάνω από τον καρπό. Έπειτά κλείνει τα σαγόνια αργά, πρώτα ακουμπάνε τα δόντια στο δέρμα, μετά το πιέζουνε, κλείνουν κι άλλο, μετά χώνονται τόσο μέσα που ακουμπούν τα χείλη, συνεχίζουν να κλείνουν τα σαγόνια, και στο τέλος, τα φράγματα του δέρματος σπάνε, τα δόντια τρυπούν, τα νεύρα τσιρίζουν και το αίμα αναβλύζει σαν ποτήρι που το ξέχασες κάτω από τη βρύση. 

Λες και το κάνει για να ξυπνήσει, κόβει μια δαγκανιά και μετά κατεβάζει το χέρι και συνεχίζει την πορεία του αδιάφορο.

Κοιτάει ψηλά τα αστέρια σαν να εξαρτάται η ζωή του από αυτό.

Κοιτάει ψηλά τα αστέρια σαν να μπορούν να τους δανείσουν λίγη ζωή ακόμη.

Οι σκέψεις σκάνε στο μυαλό του σαν θανατηφόρα άλατα μπάνιου, αφρίζουν γεμάτες δηλητήριο στο κεφάλι του και απλώνονται σαν πετρελαιοκηλίδες, μολύνοντας τα πάντα στο διάβα τους.

Τέτοιες ώρες οι συμβουλές της θεραπείας είναι αστείες, και το ζωντανό νεκρό σώμα σε μια ιδιαίτερα πικρή και μολυσματική σκέψη, χασκογελάει δυνατά στον δρόμο, φαινομενικά χωρίς λόγο. Ίσως σκέφτηκε κάτι αστείο, ίσως να σκέφτηκε ένας περαστικός. Δεν ξέρει οτι ο ζωντανός νεκρός μόλις γέλασε δυνατά γιατί σκέφτηκε οτι δεν έχει καμία αξία και δεν κρύβει μέσα του κανένα ενδιαφέρον για τους άλλους.

χαχα

Δε μπορεί να ξεκολλήσει τα μάτια του από ένα αστέρι που πάει να κρυφτεί πίσω από ένα σύννεφο. Ίσως μόλις κρυφτεί να το πάρει απόφαση και να κλείσει το αποψινό βράδυ. Αλλά εκείνο δεν κρύβεται. Λες και έχει καταλάβει το νήμα ζωής που τους συνδέει, κάνει τα πάντα για να συνεχίσει να φαίνεται, έστω και αμυδρά.

Ναι, η ζωή καλεί τη ζωή. Όμως η θανατίλα απόψε τραβάει ακόμη πιο δυνατά.

Το ζωντανό νεκρό σώμα δαγκώνει ακόμη μια φορά και τραβάει προς το σπίτι. Σπίτι μπορεί να βγάλει την κρυφή του παραμάνα και να χαράξει την κοιλιακή του χώρα σαν να βάζει υπογραφή στις άθλιες σκέψεις του. Μπορεί να γράψει αυτές τις σκέψεις σε ένα άκακο ιστολόγιο. Μπορεί να κάνει και τα δύο. Μοιάζει να ξέχασε να ζει. Μοιάζει να χρειάζεται βοήθεια. Δεν ξέρει τι θα πει αυτό.

Ξέρει μόνο τον πόνο, το δάγκωμα και τις χαρακιές. Ο πόνος και οι πληγές τον συγκεντρώνουν. Ίσως ξεσηκώνουν ένα βαθειά κρυμμένο ένστικτο επιβίωσης.

Η ψυχολόγος των ρωτάει συχνά, στις δύσκολες καταστάσεις, τι χρειάζεται. Απόψε δεν ξέρει τι χρειάζεται. Να ξεφύγει αλλά δεν ξέρει από τι. Μια ζεστή αγκαλιά αλλά δεν ξέρει από ποιον. Μια καλή κουβέντα αλλά δεν ξέρει τι να λέει. Ένα γερό χτύπημα στο στήθος αλλά δεν ξέρει πόσο επικίνδυνο. Μια καλή λεπίδα αλλά δεν ξέρει μέχρι που να φτάσει.

Ένα σώμα, νεκρό, περιφέρεται απόψε. Είθε να το δούμε να ξυπνήσει ζωντανό αύριο.

*μοιάζει να μη μπορώ να βάλω κάτι άλλο αυτές τις μέρες, συγχωρήστε με