Γράμμα στην κ. Νάντια (1)

https://www.youtube.com/watch?v=2LHasqJT0qc&list=RD2LHasqJT0qc&start_radio=1

Χρειάζομαι ένα μυστικό για να μπορέσω να κοιμηθώ απόψε.

Είναι ένα συγκεκριμένο μυστικό, που δεν το κρατάω συχνά. Απόψε όμως το χρειάζομαι απεγνωσμένα. Δε θα βγει η βδομάδα χωρίς αυτό. Ειλικρινά σας μιλάω, δε θα βγει η βδομάδα.

Συνήθως δεν το κρατάω αυτό το μυστικό γιατί σχεδόν πάντα αποκαλύπτεται, ειδικά όταν μένω γυμνός. Και τότε πρέπει να εξηγώ γιατί το έκρυψα αλλά και γιατί το κράτησα και τι θέλω να κάνω με αυτό. Ειδικά η Νάντια, η κυρία ψυχολόγος μου, θα με ρωτήσει επισταμένως για αυτό το μυστικό κι εγώ θα πρέπει να εξηγήσω.

Τι να εξηγήσω ρε Νάντια...

Λέω συχνά, όταν κρατάω αυτό το μυστικό, οτι το κάνω γιατί με focusάρει. Ή γιατί με κάνει να επανέρχομαι στην πραγματικότητα. Άλλωστε πια, το κρατάω με μισή καρδιά, όταν το κάνω, που σπάνια το κάνω. Κάποτε είχα δόξες με τα μυστικά μου.

Όμως πρέπει να παραδεχτώ οτι ίσως τώρα το καταλαβαίνω λίγο καλύτερα. Ίσως δεν το κρατάω γιατί με συγκεντρώνει, αλλά γιατί είναι το μοναδικό κομμάτι που παραμένει απόλυτα δικό μου. Ίσως αυτό το μυστικό να είναι αυτό που με κρατάει... Γιώργο. Και το κρατάω και το χρησιμοποιώ μόνο στις στιγμές που νιώθω οτι καμία άλλη πλευρά της ζωής μου, κανένα άλλο άτομο, ακόμη κι αυτά που με αγαπούν (ως λένε), δεν με χωράει. Κανένα και κανένας και καμία δεν χωράνε τις φοβίες και τις ανασφάλειές μου. Χωράνε μόνο την ανάλυσή μου, μια φιλτραρισμένη "τοποθέτηση" του πόνου μου. Γιατί το μέγεθος και η βαρύτητα του πόνου μου θα τους διώξουν μακριά. 

Ευχαριστώ, 40 ευρώ χωρίς απόδειξη.

Είναι   κ α τ α δ ι κ ό   μου, καταλαβαίνεις; Είναι το μόνο κατάδικό μου πράγμα. Όλα τα άλλα κάποιον ή κάτι υπηρετούν.

Οπότε ένα μυστικό, που πηγαίνει πιο βαθειά από τα μέτρια φιλιά και τις αγκαλιές, αυτό θα με βοηθήσει να κοιμηθώ απόψε. Ίσως ένα αληθινό φιλί, ένα κατακόκκινο μήλο και μια στοργική κουτουλιά να βοηθούσαν, αλλά αυτά δεν υπάρχουν απόψε. Απόψε υπάρχει μόνο το μυστικό μου.

Ένα κόκκινο κανάλι, ένας κόκκινος Ισθμός της Κορίνθου. Μέσα από αυτή την αιμάτινη δίοδο (γιατί να μασάμε τις λέξεις πια, κανείς δε διαβάζει άλλωστε εδώ πέρα εκτός από μένα) μπορεί να οδηγηθώ κι εγώ στο βασίλειο του Ορφέα. Απόψε μέσα στις αιχμές θ' αναδυθεί ένα μυστικό που πλέον ούτε μυστικό θέλω να μείνει.

Απόψε οι άμυνες υποχωρούν και χάνουμε λίγο έδαφος ακόμα σε αυτόν τον τεράστιο, σκληρό, εξαντλητικό πόλεμο.

Αύριο μια νέα μέρα. Αύριο ίσως λιγότερα μυστικά.

Αύριο ίσως καθαρότερα νερά.

Φοβάμαι το αύριο. 

Είναι φυσιολογικό αυτό Νάντια;