https://www.youtube.com/watch?v=FtuoEtohPv4
*
*
*
*
*
Αν έπρεπε να χρίσω τα δύο άκρα της διχοτομημένης μου ζωής με αστερισμούς:
- το ένα άκρο, το ψυχρό και το σκληρό, το μοναχικό και το καταπιεσμένο, αυτό θα το ονόμαζα κεραία ζώνη του Ωρίωνα. Φαίνεται μόνο το χειμώνα και παρόλη τη συμμετρία του, δε δείχνει τίποτα σταθερό, κι έτσι ακολουθώντας το μπορεί να καταλήξεις οπουδήποτε. Γυρίζει αργά τις νύχτες και δείχνει παντού, ξεχωρίζει και εκπέμπει το φως του, συντροφεύει, κυριαρχεί, μα τελικά κανείς δεν το χρησιμοποιεί. Είναι ψυχρό από τα χιόνια που έλιωσαν και καθάρισαν την ατμόσφαιρα, απ΄ τις βροχές που έδιωξαν τα σύννεφα και βγαίνει πάνω από τις πολυκατοικίες καραδοκώντας να προσδώσει μια μαγεία που η ανθρώπινες κοινωνίες απέταξαν προ πολλού. Υπάρχει σαν φάρος που μόνο πλοία ακυβέρνητα μπορούν να δουν, κοιτάζουν με χαρά το φως που αφού δίχως πηδάλιο υπάρχουν, καμία διαφορά δεν πρόκειται να κάνει στο σμπαράλιασμα που έρχεται.
- το άλλο άκρο, το ζεστό και ασφαλές, το γεμάτο και χαλαρό, αυτό θα το ονόμαζα μεγάλη άρκτο και δεν έχει άλλο όνομα πέρα από αυτό κι ούτε θα έχει. Είναι εκεί και δείχνει την αρχαία προτροπή για ζωή, χαρίζει απλόχερα οδηγίες και δείχνει ακράδαντα το δρόμο στα κουρασμένα από το κολύμπι πόδια μας, αγαπάει να υπάρχει κοντά μας και δύει λίγο πριν ξημερώσει ίσα για να μας αφήσει μονάχα με τις σκέψεις τις αγάπες μας. Κοιτάζει αχόρταγα το βόρειο άκρο του ουρανού και λίγο πριν σβήσουνε οι φωτιές στις παραλίες μας κοιμάται πίσω απ' τους αμμόλοφους των ακτών που απολαμβάνουμε να βρέχουμε τα σώματα μας. Δεν έχει απογοητεύσει ποτέ, ακόμα και στα χειρότερα θέρη, δεν έχει γυρίσει ποτέ την πλάτη του στα πλοία μας και βλέπει, πάντα βλέπει που χρειάζεται να ανατείλει για να δώσει μια αίσθηση οικεία, για να απαλύνει τις φρικτές μας αναμνήσεις, από αναστέρωτα βράδια και άφωτα ξενύχτια.
Αστέρια, ξένα όσο αληθινά, νεκρά όσο μαγικά, αληθινά όσο μακρινά, αγαπημένα όσο τίποτα. Το πρώτο φως που αντίκρυσα, το τελευταίο πριν κλείσω τα μάτια και αποκοιμηθώ, μαζί σου.
* *
*
* *
* *
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου