Για μένα το περπάτημα είναι σαν την αναπνοή. Με την ίδια φυσικότητα τα κάνω και τα δύο. Ασχέτως κούρασης και διάθεσης, η αναπνοή είναι ένα αυτόματο αντανακλαστικό. Για μένα, το ίδιο συμβαίνει και με το περπάτημα.
Η αυτόματή μου εισπνοή και η αυτόματη εκπνοή. Το ένα πόδι μπροστά από το άλλο.
Μια ατελείωτη αλυσίδα που σε πάει μόνο μπροστά. Όταν νιώθεις πνιγμένος, θυμήσου να αναπνέεις. Όταν νιώθεις φοβισμένος, θυμήσου να περπατάς.
Το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Ένας ρυθμός ομαλός και εύκολος, σαν την ανάσα. Ανηφόρες; Χαμήλωσε ταχύτητα. Κατηφόρες; Συγκρατήσου. Ευθεία μπροστά είναι οι απαντήσεις και οι λύσεις και όλα.
Αλλά άλλο ήθελα να πω.
Για μένα το περπάτημα είναι σαν την αναπνοή. Κάποιες φορές πονάνε οι πατούσες μου και η μέση μου. Μέχρι σήμερα, μια φορά μόνο βρέθηκα σε θέση να μην μπορώ να κάνω ένα βήμα ακόμα. Όμως τότε ήμουν μικρός. Πλέον το ένα πόδι μπροστά από το άλλο είναι δεδομένο.
Είναι μια κατάρα, δίχως τέλος. Πλέον δε μπορώ να σταματήσω να βάζω το ένα πόδι μπροστά από το άλλο. Στις μεγάλες μου πορείες, όλα γίνονται φευγαλέα, δεν σταματώ να θαυμάσω τίποτα. Συνεχώς μπροστά, πιστεύοντας οτι ο ορίζοντας κρύβει όλες τις απαντήσεις. Καταραμένος να περνάω από λόφους με θέα, από ποτάμια με πολύχρωμα ψάρια, από μονοπάτια με πανέμορφες πράσινες οροφές, χρωματιστά λουλούδια, όμορφα άλογα, βαθειές χαράδρες, αγκαθωτούς θάμνους που με γαργαλούν, ακτές απέραντες με την άμμο να με μαστιγώνει...
όλα αυτά, να τα προσπερνώ με αποστασιοποιημένη περιέργεια. Σαν να είναι ξένα. Μόνο μπροστά, το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, το βλέμμα κάτω, στο χώμα, και κάθε λίγη ώρα μπροστά, εκεί που ενώνεται η γη με τον ουρανό, στον ορίζοντα, σαν να βρίσκονται όλα όσα θέλω στην επόμενη στροφή
και στην επόμενη
και στην επόμενη
θα έβαζα ένα τραγούδι αλλά μέχρι να τελειώσει θα έχει φύγει και η στιγμή, θα έχω περάσει τη στροφή και θα κοιτάω την επόμενη
Σιωπή λοιπόν για μια αδιάφορη πορεία
και το ένα πόδι μπροστά απ' τ' άλλο
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου