Αντικυκλώνας (1)

 https://www.youtube.com/watch?v=QxSl6CwzAys

Ήθελα να γράψω για τις εξελίξεις και την κατάσταση και την πολιτική

Μαλακίες.

Πρώτη φορά στη ζωή μου νιώθω τέτοια πίεση. Δεν υπάρχει άνθρωπος ή ομάδα ανθρώπων που να μη με πιέζει να κάνω κάτι αυτή τη στιγμή. Δεν υπάρχει στιγμή ηρεμίας στη ζωή μου. Ίσως μόνο όταν ξαπλώνω. Ευτυχώς, αυτή η στιγμή παραμένει ιερή και προστατευμένη. Είναι φαντάζομαι ένα από τα λίγα πράγματα που με βοηθάνε να μη σπάσω τελικά.

Όλοι θέλουν από το χρόνο μου, από τα χρήματά μου, από την αγάπη μου, από την προσοχή μου, από το αίμα μου, από τη σκέψη μου. Τα μοιράζω σαν το χριστό στο αγαπημένο μου μιούζικαλ μέχρι που αναφωνώ, ακριβώς όπως κι αυτός: "there is too many of you, there is too little of me"

Ο πατέρας μου είπε πως η λύση είναι η μουσική. Η μάνα μου είπε να δω τα ανίψια μου. Η Βασιλεία είπε να πάμε εκδρομή. Η Κορίνα είπε να κάνουμε ραπ πάρτυ. Μα αλήθεια; Δεν έχουνε καταλάβει τίποτα;

Η λύση είναι να βάλουμε φωτιά παντού και να δούμε από τα αποκαΐδια αν θα μείνει κάτι για να ξαναχτίσουμε. Αλλά, αυτές είναι κουβέντες των νεαρών και των ανόητων. Ξέρω καλύτερα τώρα. Ξέρω να ανάβω φωτιές με τέτοια τέχνη που να καίγονται μόνο αυτά που θέλω να καούν. 

Καρδιά από πάγο, μυαλό από πάγο, σώμα από πάγο.

Δεν είναι τυχαίο που μοιράζω παγωμένα κομμάτια μου παντού.

Σκληρά και παγωμένα, όπως τα αστέρια, κάποτε σε ένα ποίημα.

Μαλακίες πάλι. Πάμε για ύπνο. Έτσι κι αλλιώς, ποιον κοροϊδεύω; Στην πίεση αποδίδω καλύτερα.