https://www.youtube.com/watch?v=ZNmun9K7DdY
με τη δύναμη που μου δίνουν οι λέξεις
σηκώνομαι το πρωί και περιγράφω πως ήταν χτες και προχτές και σ' όλη μου τη ζωή
και με την περιγραφή ψάχνω να βρω που έκανα λάθος
με τα Ν ή με τα Δ της ζωής μου και τελικά δεν αγαπιόμαστε όπως θέλω
περιγράφω και ξαναλέω και παίρνω γνώμες και αναλύω για να δω αν είμαι εγώ ο τρελός που λένε αυτά τα γράμματα οτι είμαι
κι ας είπε το Ν πως μ' αγαπάει κι είναι εδώ, γέλασα με το ψέμμα
κι ας είπε το Δ πως μ αγαπάει και θέλει να είναι δω, γέλασα ξανά
όχι γιατί μου είπαν ψέμματα, το ψέμμα είναι περίπλοκη υπόθεση, μπορεί και να μην είπανε στο κάτω κάτω της γραφής, γελώ γιατί δεν καταφέρνω να δω την αλήθεια, δεν καταφέρνω να δω μέσα τους, δεν καταφέρνω με τη δύναμη των λέξεων να εξηγήσω πως νιώθω και μένω με το γέλιο και τις λέξεις που δεν δίνουν τίποτα ακριβές τελικά
λέμε λέμε λέμε λέμε λέμε λέμε πως νιώθουμε, πως είμαστε, τι κάνουμε, τι θέλουμε, λέμε πολλά
εν τέλει κανείς δεν ακούει τον άλλον και τσακωνόμαστε ή δε μιλιόμαστε ή σκοτωνόμαστε ή πηδιόμαστε κακώς ή γαμιόμαστε μεταφορικώς. Το Δ γελά με τ' άλλα γράμματα κάπου σε κάποιο μαγαζί η στο διαδίκτυο και με μισεί χωρίς να ξέρει ακριβώς γιατί, ίσως γιατί δεν την αγαπώ κι αυτή όπως τα άλλα γραμματάκια.
Κάνει λάθος φυσικά, όλα τα γράμματα αγαπώ, και το Μ και το Β και το Α και το Κ και το Ι και το Π και το Ε και το Φ και όπως προείπα και το Ν και το Δ. Αλίμονο, αν δεν τα αγαπούσα θα έκαιγα τα πάντα και τότε θα μιλούσαμε στ' αλήθεια για το αν είμαι τρελός και πόσο. Αλίμονο, όλοι με λένε τρελό τελευταία. Και μαλάκα.
Κι όμως, εγώ νιώθω αρκετά λογικός. Το μαλάκας το συζητάω.
με τη δύναμη που μου δίνουν οι λέξεις
σηκώνομαι το πρωί και περιγράφω πως ήταν χτες και προχτές και σ' όλη μου τη ζωή
και με την περιγραφή ψάχνω να βρω που έκανα λάθος
με τα Ν ή με τα Δ της ζωής μου και τελικά δεν αγαπιόμαστε όπως θέλω
περιγράφω και ξαναλέω και παίρνω γνώμες και αναλύω για να δω αν είμαι εγώ ο τρελός που λένε αυτά τα γράμματα οτι είμαι
κι ας είπε το Ν πως μ' αγαπάει κι είναι εδώ, γέλασα με το ψέμμα
κι ας είπε το Δ πως μ αγαπάει και θέλει να είναι δω, γέλασα ξανά
όχι γιατί μου είπαν ψέμματα, το ψέμμα είναι περίπλοκη υπόθεση, μπορεί και να μην είπανε στο κάτω κάτω της γραφής, γελώ γιατί δεν καταφέρνω να δω την αλήθεια, δεν καταφέρνω να δω μέσα τους, δεν καταφέρνω με τη δύναμη των λέξεων να εξηγήσω πως νιώθω και μένω με το γέλιο και τις λέξεις που δεν δίνουν τίποτα ακριβές τελικά
λέμε λέμε λέμε λέμε λέμε λέμε πως νιώθουμε, πως είμαστε, τι κάνουμε, τι θέλουμε, λέμε πολλά
εν τέλει κανείς δεν ακούει τον άλλον και τσακωνόμαστε ή δε μιλιόμαστε ή σκοτωνόμαστε ή πηδιόμαστε κακώς ή γαμιόμαστε μεταφορικώς. Το Δ γελά με τ' άλλα γράμματα κάπου σε κάποιο μαγαζί η στο διαδίκτυο και με μισεί χωρίς να ξέρει ακριβώς γιατί, ίσως γιατί δεν την αγαπώ κι αυτή όπως τα άλλα γραμματάκια.
Κάνει λάθος φυσικά, όλα τα γράμματα αγαπώ, και το Μ και το Β και το Α και το Κ και το Ι και το Π και το Ε και το Φ και όπως προείπα και το Ν και το Δ. Αλίμονο, αν δεν τα αγαπούσα θα έκαιγα τα πάντα και τότε θα μιλούσαμε στ' αλήθεια για το αν είμαι τρελός και πόσο. Αλίμονο, όλοι με λένε τρελό τελευταία. Και μαλάκα.
Κι όμως, εγώ νιώθω αρκετά λογικός. Το μαλάκας το συζητάω.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου