Φαντασία, τι υπέροχο πράγμα

https://www.youtube.com/watch?v=rodK7MKf4Oo

"Καλημέρα"

όλοι και όλες μου λένε καλημέρα τελευταία - τι διάολο, με κοροιδεύουν;
ξύπνησα από έναν εφιάλτη
οτι ήσουν εσύ και δε με αγαπούσες πλέον
και όταν ξύπνησα αναρωτήθηκα γιατί να μου είναι εφιαλτικό αυτό
αφού είναι φυσικό
είναι η φύση εφιαλτική; όχι
σκληρή ίσως, εφιαλτική ποτέ
ποτέ για τους ανθρώπους που έχουν ανοιχτό μυαλό τουλάχιστον
ίσως να μην έχω ανοιχτό μυαλό βέβαια
και με το κλειστό μυαλό μου να μην καταλαβαίνω
γιατί είναι φυσικό να μη με αγαπάς αφού δε σου απαντάω και δε σε κυνηγάω πια

στη δουλειά - α, στη δουλειά -
παθαίνω μίνι κρίσεις πανικού
δηλαδή νομίζω οτι παθαίνω μίνι κρίσεις πανικού
και δε μπορώ να το πω σε κανέναν
κάθε φορά που χώνομαι στο booth D
και ξεκινάω την εργασία μου, που τη βαριέμαι και τη μισώ
ξεκινάει να παίζει μια ταινία στο μυαλό μου - κάθε φορά -
δεν είναι η ίδια αλλά είναι της ίδιας θεματικής
όλα τα άσχημα και δύσκολα της ζωής μου - ή της πρόσφατης ζωής μου -
σε ένα μακρύ 8ωρο αυτομαστίγωμα
μια μάσκα να με πνίγει, κάτι ρούχα να με πιέζουν, και πίεση
χρόνου

α, ο χρόνος

στις βάρδιές μου, μου ξανάρχονται όλα όσα προσπαθώ να ξεπεράσω
σαν περιστέρια όταν μου πέφτουν ψίχουλα κάτω
δειλά δειλά στην αρχή, όσο όμως τα αφήνω
πιο έντονα, πιο πολλά, πιο δύσκολο να τα διώξεις τελικά
και καταλήγω να παθαίνω κρίσεις
να παρατάω σακούλες και ζυγούς και σέσουλες και υπολογιστές
και να στηρίζομαι στον πάγκο κοιτώντας το κενό
πονώντας και νιώθοντας πως κανείς δε μπορεί να με βοηθήσει
για λίγα δευτερόλεπτα, μη φανταστείς
μη με περάσουν και για τρελό, φαίνομαι από παντού εκεί
συν του οτι δεν έχω και άπειρο χρόνο για περισυλλογή και πόνο
έχω και κάποια δελτία να βγάλω μέχρι τις δέκα

χτες τρόμαξα γιατί κατάλαβα οτι όλο αυτό με διαλύει από μέσα
και δεν θα αντέξω ένα καλοκαίρι σε τέτοια πίεση
τι έχω κάνει και μου διαλύονται τα καλοκαίρια;

είδα έναν εφιάλτη σήμερα
που ξέρω οτι θα με επισκεφτεί ξανά με το που ξεκινήσω το πρώτο δελτίο
τι θα κάνω θεέ μου; πρέπει να συνέλθω
ήθελα να σε πάρω μόλις ξύπνησα
ή να πάρω κάποιον
τη φένια τον κώστα τη φαίδρα τη μάχη, κάποιον κοντινό ή λίγο κοντινό
ή τέλος πάντων κάποιον που θα μου σηκώσει το τηλέφωνο
αλλά όπως και με σένα, έτσι και με όλους
το τηλεφώνημα μοιάζει παράλογη προοπτική
να μου πουν τι; να μου πεις τι;
το γνωρίζω πως είμαι παράλογος
τα υπόλοιπα είναι άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε
ή να μισιόμαστε πλέον

δεν θα σε πάρω ποτέ,
η φαντασία μου φροντίζει να μου καθιστά σαφές
οτι σε σιχαίνομαι όσο κι αν σε αγαπώ
κι έχω ζωηρότατη φαντασία
μην παίζεις ποτέ με τη φαντασία του Γιώργου
μπορεί να κάνει τα πάντα να φαίνονται εφιαλτικά
ακόμα και τα πιο απλά πράγματα