https://www.youtube.com/watch?v=vsn6daDBeAQ
Η βροχή μ αρέσει γιατί κάνει τους ανθρώπους να λουφάζουν στα σπίτια τους ή σε υπόστεγα και μαγαζιά. Και αφήνει το δρόμο ανοιχτό για εκείνους που δε φοβούνται τη βροχή.
Εγώ, όπως ίσως κατάλαβες, δε φοβάμαι τη βροχή.
Ενδέχεται να τη θεωρώ και ευλογία, ή μάλλον πιο καλά, τη θεωρώ αυτό που λένε κάποιοι: high cost of living
Δεν σου αξίζει η ρομαντική σκέψη αν δε βραχείς, κάπως έτσι. Και δεν σου αξίζει η μοναξιά και η ερημιά και η μοναδικότητα αν δεν αντέχεις τις συνθήκες που τη δημιουργούν. Αν έτρεχα να καλυφθώ κάτω από υπόστεγα όταν έβρεχε, θα ήμουν άλλος ένας άνθρωπος από ζάχαρη.
Κι εγώ δεν είμαι φτιαγμένος από ζάχαρη, μόνο από πάγο, όπως λέει και η Νικόλ.
Αυτό το σύστημα, θυσία-ανταμοιβή με συντροφεύει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τίποτα δεν αξίζει αν δεν υποφέρεις, κάπως έτσι. Αλλά τελικά, εμένα ο αγαπημένος μου καιρός είναι όταν φυσάει.
Παίζουν οι σκιές των δέντρων στο δρόμο, δεν ακούγεται τίποτα, μόνο που και που καμιά ξεχασμένη πόρτα ή κάποιο παράθυρο που χτυπάει πριν το κλείσουν, όλοι με σκυμμένο το κεφάλι προχωρούν και υπάρχει ένας ακαθόριστος ήχος που θυμίζει και δε θυμίζει θάλασσα.
Όταν φυσάει πολύ οι άνθρωποι φοβούνται, το έχεις παρατηρήσει; Ενώ δεν υπάρχει λόγος. Όπως και όταν βρέχει, που αγχώνονται και τρέχουν να κρυφτούν. Ενώ πάλι δεν υπάρχει λόγος. Πως να ευχαριστηθείς τη λιακάδα αν δεν έχεις βραχεί, πως θα ευχαριστηθείς τη νηνεμία αν δεν έχεις μαστιγωθεί απ' τον αέρα;
Λατρεύω να με φυσάει ο αέρας δυνατά και να δυσκολεύομαι να περπατήσω
Λατρεύω να βρέχομαι
Σταυρώστε με
Η βροχή μ αρέσει γιατί κάνει τους ανθρώπους να λουφάζουν στα σπίτια τους ή σε υπόστεγα και μαγαζιά. Και αφήνει το δρόμο ανοιχτό για εκείνους που δε φοβούνται τη βροχή.
Εγώ, όπως ίσως κατάλαβες, δε φοβάμαι τη βροχή.
Ενδέχεται να τη θεωρώ και ευλογία, ή μάλλον πιο καλά, τη θεωρώ αυτό που λένε κάποιοι: high cost of living
Δεν σου αξίζει η ρομαντική σκέψη αν δε βραχείς, κάπως έτσι. Και δεν σου αξίζει η μοναξιά και η ερημιά και η μοναδικότητα αν δεν αντέχεις τις συνθήκες που τη δημιουργούν. Αν έτρεχα να καλυφθώ κάτω από υπόστεγα όταν έβρεχε, θα ήμουν άλλος ένας άνθρωπος από ζάχαρη.
Κι εγώ δεν είμαι φτιαγμένος από ζάχαρη, μόνο από πάγο, όπως λέει και η Νικόλ.
Αυτό το σύστημα, θυσία-ανταμοιβή με συντροφεύει από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Τίποτα δεν αξίζει αν δεν υποφέρεις, κάπως έτσι. Αλλά τελικά, εμένα ο αγαπημένος μου καιρός είναι όταν φυσάει.
Παίζουν οι σκιές των δέντρων στο δρόμο, δεν ακούγεται τίποτα, μόνο που και που καμιά ξεχασμένη πόρτα ή κάποιο παράθυρο που χτυπάει πριν το κλείσουν, όλοι με σκυμμένο το κεφάλι προχωρούν και υπάρχει ένας ακαθόριστος ήχος που θυμίζει και δε θυμίζει θάλασσα.
Όταν φυσάει πολύ οι άνθρωποι φοβούνται, το έχεις παρατηρήσει; Ενώ δεν υπάρχει λόγος. Όπως και όταν βρέχει, που αγχώνονται και τρέχουν να κρυφτούν. Ενώ πάλι δεν υπάρχει λόγος. Πως να ευχαριστηθείς τη λιακάδα αν δεν έχεις βραχεί, πως θα ευχαριστηθείς τη νηνεμία αν δεν έχεις μαστιγωθεί απ' τον αέρα;
Λατρεύω να με φυσάει ο αέρας δυνατά και να δυσκολεύομαι να περπατήσω
Λατρεύω να βρέχομαι
Σταυρώστε με
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου