Μέχρι να μείνουν ίνες από αυτά που με κινούν θα προχωράω προς εσένα Ήλιε

https://www.youtube.com/watch?v=vPPhozB6eOY&fbclid=IwAR021wCrlaOPhi1q3ZXNp3DAJymYMRJayZYKRP2hRCobzPE6AretEW-F-yg

Ένα παιδί σηκώθηκε μια μέρα
και κοίταξε από την κορυφή του κόσμου
που μπορεί να ήταν το μπαλκόνι του
ή ένας λόφος στην πόλη του
και είδε να τελειώνει ο κόσμος μερικά χιλιόμετρα πιο πέρα

και ορκίστηκε να σιγουρευτεί κι έτσι
μετά από πολλές συμπτώσεις ταξίδεψε λίγο
και είδε πως ο κόσμος εκεί όπου τελειώνει ξαναρχίζει
λίγο ίδιος, λίγο διαφορετικός
και περπάτησε μέχρι να το κάψει ο ήλιος και να το καθίσει η κούραση

και το παιδί γύρισε πίσω σπίτι
που όμως πια δεν ήταν σπίτι του
γιατί σπίτι είναι εκεί που είναι η καρδιά σου
η καρδιά του ήταν πια στον ορίζοντα
και έλιωνε κάθε μέρα από την επιθυμία να πάει σπίτι του

το παιδί έχει πιο γέρικο σώμα τώρα
μα παραμένει καινούργιο μέσα του
αθώο
απονήρευτο
και λίγο ηλίθιο ενδεχομένως
η αθωότητα του θα μπορούσε να έχει εξελιχθεί σε σοφία
εάν δεν τη φυλούσε σαν τα μάτια του

αυτό το γεγονός
πως παραμένει νέο παρόλο που γερνά
κάποιες φορές το κάνει να στεναχωριέται
ίσως έχει χάσει μια γνώση που θα το βοηθούσε
αν μεγάλωνε και μέσα του
αν γινόταν η καρδιά του πολλών χρονών όπως το δέρμα και το πρόσωπό του

όμως δεν θέλει να χάσει τη νέα του καρδιά
κι έτσι
ένα μπουμπούκι που δεν πρόκειται να ανθίσει
μεταφέρει ένα πτώμα που πεθαίνει προς τα πέρα
το σώμα δε θα ξεκουραστεί
και η καρδιά δε θα ησυχάσει

αυτή την ισοπαλία
κάποιος, κάποια κάποτε την προέβλεψε
για αυτό και
είτε το σώμα είτε η καρδιά
μια μέρα θα μείνουνε στον τόπο
που θα πούνε έτσι αυθαίρετα
οτι είναι το σπίτι τους πλέον

και ο κόσμος θα έχει νικήσει το παιδί ξανά
και η φυσική ισορροπία θα επικρατήσει ξανά
και οι υπόλοιποι άνθρωποι θα ευφρανθούν
που τίποτα παράξενο δε συνέβη ευτυχώς

ήτανε μόνο ένα παιδί
που πέθανε το σώμα του
ή γέρασε η καρδιά του
και έμεινε ακίνητο επιτέλους