Το απωθημένο μου

Έχω ένα απωθημένο που ντρεπόμουν να παραδεχτώ κι έτσι το απέφευγα.

Συνήθως είναι μπανάλ να μιλάς για μάτια. Συνήθως τα μάτια είναι ωραία μπλε και πράσινα ή κάτι τέτοιο ξεχωριστό για αυτή τη γωνιά της γης. Όμως εγώ έχω γοητευτεί πολλές φορές από τα όμορφα καστανά. Όποιος και όποια θυμάται παλιά μου λόγια, θα ξέρει για ποια μάτια μιλάω.

Όμως τώρα μιλάω για τα δικά σου μάτια, βαθειά καστανά με σκούρο περίβλημα και βραχνή φωνή για συνοδευτικό.


Θέλω να σε πιάσω από το μπράτσο
και να σε ταρακουνήσω

και μετά θέλω να σε χαϊδέψω 

απίστευτα απαλά

Θέλω να σε αρπάξω από το σαγόνι 

και να σε κρατήσω μπροστά μου σα ζώο

και μετά θέλω να σε αγγίξω μόνο με τα χείλη, 

πολύ πολύ σιγά σαν να σου λέω μυστικά

Θέλω να σε πιάσω από τις αγκράφες του τζιν σου 

και να κολλήσουμε καβάλο με καβάλο βίαια

και μετά να σωριαστούμε κάπου 

χωρίς να έχουμε το μυαλό μας κάτι άλλο

έξω από ο ένας την άλλη

Είσαι το απωθημένο μου και δεν υπάρχει ντροπή σε αυτό. Αν δεν ήσουν εσύ, δε θα ήσουν αυτό. Θέλω να σου μιλήσω άσχημα από την ένταση με την οποία σε θέλω. Αλλά δε σου μιλάω άλλο άσχημα, ποτέ δεν κατάλαβες οτι όταν μιλάω άσχημα αγαπώ. Και πως όταν μιλάω γλυκά αγαπώ περισσότερο.

Θα ήθελα να ξαναβρεθώ κάποτε κάπου με όμορφη θέα να σου μιλάω γλυκά. Στο κάτω κάτω, είσαι το απωθημένο μου.

 https://www.youtube.com/watch?v=C1Zb4KdcdL8

 μαθαίνω

σιγά σιγά

πως η αγάπη

είναι κάτι που 

δεν το νιώθω ποτέ

παρά μόνο 

όταν συμβαίνει

δεν υπάρχει ανάμνηση της

ή συμβαίνει

ή δεν υπάρχει

και μόνο επειδή

τη χρειάζομαι από ένστικτο

γνωρίζω πως υπάρχει

δεν αγαπώ κανέναν

παρά μόνο

όταν αγαπιόμαστε