Συνήθιζα να ακούω τη ησυχία του απόβραδου, στις γωνίες των δρόμων, στα σημεία που κανονικά οι άνθρωποι στιβάζονται σαν τα μηρμήγκια, συνήθιζα να απολαμβάνω την ιδιαιτερότητα του να βρίσκεσαι στο σωστό μέρος τη λάθος στιγμή και να ζεις το σωστό φίλινγκ με τη λάθος ψυχολογία.
Πλέον δεν είναι αρκετό.
Μου λείπει η Θεσσαλονίκη για τον αέρα που αποπνέει και τη νοσταλγία που μου προκαλεί. Τις νοσταλγίες που μου προκαλεί. Είναι δύο, μια για αυτά που έζησα εγώ εκεί και μια για αυτά που ζει η πόλη μόνη της κι εγώ απλά τα επισκέπτομαι.
Αλλά ξέρω πως, και να ανέβω, η 90ιζ πλευρά μου έχει εξαντληθεί, έχω ανάγκη από κάτι καινούργιο.
Ξέρω πως δεν μπορώ να γράψω πλέον, οι λέξεις δεν έχουν την ίδια ομορφιά πια, τα νοήματα που θέλω να εξηγήσω μου φαίνονται ακατάληπτα και ανόητα, δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορώ να εκφράσω το κενό που νιώθω, που θα ήθελα τόσο να λέγεται απλά Δήμητρα αλλά έχει μέσα τόσα ονόματα με πιο μεγάλο και πιο φωτεινό το δικό μου.
Κάθε φορά που πάω να γράψω καταλήγω να σβήνω, κάθε φορά που πάω να αγαπήσω καταλήγω να μισώ, κάθε φορά που πάω να γοητεύσω καταλήγω να αηδιάσω, κάθε φορά που πάω να κερδίσω, χάνω. Κάθε φορά που πάω για μαλλί, έχω τριχόπτωση.
Έχω τριχόπτωση. Τριχόπτωση και μεγάλο θέμα με τη μοναξιά μου.
Όμως η Νικολέττα μου είπε πως δεν πρέπει να νιώθω τόσο έντονα, πως τα αισθήματα δεν είναι τόσο σημαντικά όσο τα βλέπω. Δεν ξέρω πως να το δω αλλιώς. Αλλά βαρέθηκα να νιώθω τα ίδια και τα ίδια.
Η ποίηση και η τέχνη έχουν πάει περίπατο, πλέον απλά γράφω μαλακίες για να λέω πως έχω μπλογκ. Αναμενόμενο. Χριστέ μου γιατί πάντα ακούω τις μαλακίες που μου λένε; Δεν θέλω καν να διαβάσω τι έχω γράψει ως τα τώρα οπότε οποιοδήποτε ορθογραφικό γάμα το, ο,τι βγήκε βγήκε.
https://www.youtube.com/watch?v=lFMTi2KoiAg
Πλέον δεν είναι αρκετό.
Μου λείπει η Θεσσαλονίκη για τον αέρα που αποπνέει και τη νοσταλγία που μου προκαλεί. Τις νοσταλγίες που μου προκαλεί. Είναι δύο, μια για αυτά που έζησα εγώ εκεί και μια για αυτά που ζει η πόλη μόνη της κι εγώ απλά τα επισκέπτομαι.
Αλλά ξέρω πως, και να ανέβω, η 90ιζ πλευρά μου έχει εξαντληθεί, έχω ανάγκη από κάτι καινούργιο.
Ξέρω πως δεν μπορώ να γράψω πλέον, οι λέξεις δεν έχουν την ίδια ομορφιά πια, τα νοήματα που θέλω να εξηγήσω μου φαίνονται ακατάληπτα και ανόητα, δεν μπορώ να μιλήσω, δεν μπορώ να εκφράσω το κενό που νιώθω, που θα ήθελα τόσο να λέγεται απλά Δήμητρα αλλά έχει μέσα τόσα ονόματα με πιο μεγάλο και πιο φωτεινό το δικό μου.
Κάθε φορά που πάω να γράψω καταλήγω να σβήνω, κάθε φορά που πάω να αγαπήσω καταλήγω να μισώ, κάθε φορά που πάω να γοητεύσω καταλήγω να αηδιάσω, κάθε φορά που πάω να κερδίσω, χάνω. Κάθε φορά που πάω για μαλλί, έχω τριχόπτωση.
Έχω τριχόπτωση. Τριχόπτωση και μεγάλο θέμα με τη μοναξιά μου.
Όμως η Νικολέττα μου είπε πως δεν πρέπει να νιώθω τόσο έντονα, πως τα αισθήματα δεν είναι τόσο σημαντικά όσο τα βλέπω. Δεν ξέρω πως να το δω αλλιώς. Αλλά βαρέθηκα να νιώθω τα ίδια και τα ίδια.
Η ποίηση και η τέχνη έχουν πάει περίπατο, πλέον απλά γράφω μαλακίες για να λέω πως έχω μπλογκ. Αναμενόμενο. Χριστέ μου γιατί πάντα ακούω τις μαλακίες που μου λένε; Δεν θέλω καν να διαβάσω τι έχω γράψει ως τα τώρα οπότε οποιοδήποτε ορθογραφικό γάμα το, ο,τι βγήκε βγήκε.
https://www.youtube.com/watch?v=lFMTi2KoiAg
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου