Γεννήθηκα για αυτό - η γέννηση δεν αρκεί - ξεκίνησα για εκεί - το ταξίδι είναι μακρύ

Που είναι αυτή η αίσθηση του θαύματος;

Στέκεσαι σε χώρους/χώρες μαγικές μα έχεις τυφλωθεί, τα μάτια σου δε βλέπουν όλα τα χρώματα, τα αυτιά σου δεν ακούν όλους τους ήχους.

Και ψάχνεις το θαύμα.

Ένα αμάξι που περνά, όπως τόσα άλλα, είναι μια στιγμή ανεπανάληπτη στην ιστορία σου. Μα έχεις απονευρωθεί, έχεις αναισθητοποιηθεί, ένα αμάξι δεν είναι τίποτα παραπάνω από μια απειλή όταν περνάς το δρόμο πια.

Ο ήλιος ανατέλλει ξανά και δε σημαίνει τίποτα η αλλαγή των εποχών, η αλλαγή των σκιών στο δρόμο μπροστά από το σπίτι σου, χειμώνας - πιο πλάγιες και πιο καθυστερημένες, καλοκαίρι - πιο ευθείες και πιο σκληρές, ο ήλιος πια ανατέλλει γιατί -

- γιατί έτσι γίνεται συνήθως.

Δε σημαίνει τίποτα για σένα πια ο ουρανός, τα αστέρια στην εξοχή που είναι αμέτρητα, πόσο συχνά σοκάρεσαι πλέον; Σπάνια. Μόνο όταν πληγώνεσαι βαθειά, πολύ πολύ βαθειά που να αγγίζει την καρδιά σου την ίδια, μόνο τότε ξυπνάνε τα αισθητικά σου ένστικτα.

Σα δόντι που σφραγίστηκε και για να νιώσει πρέπει να φτάσει η μόλυνση βαθειά, πολύ πολύ βαθειά, τοτε μόνο νιώθει. Αλλά και τότε θες να το βγάλεις.

Ποθείς να νιώσεις όμως η ίδια η αίσθηση σε φοβίζει. Εκτός από αναίσθητος έγινες και δειλός. Αν και το δειλός είναι βαριά λέξη. Φοβισμένος θα πω.

Δε χρειάζεται να φτάσει μια λεπίδα στην καρδιά σου για να νιώσεις. Μπορεί να είναι ένα τέλεια φτιαγμένο χέρι. Μπορεί να είναι δυο τέλεια φτιαγμένα μάτια. Μπορεί να είναι δυο τέλεια φτιαγμένα χείλη. Υποτίθεται, η θεωρία λέει δηλαδή, οτι δεν είσαι υποχρεωμένος να λυπάμαι. Οτι δεν είσαι υποχρεωμένος να είμαι αναίσθητος. Η θεωρία λέει.

Δε θες να λυπάσαι. Δε θες να χαίρεσαι. Θες απλά να σταματήσεις να βαριέσαι. Είτε με το καλό, είτε με το άγριο. Τώρα που έγινε και η λύπη βαρετή, τι απομένει;

Ελπίζω να μου μένει η χαρά.