Με τελειωμένο χρονόμετρο

is this the creator? or the destroyer?

is this our fate? or our will?

https://www.youtube.com/watch?v=h_YM96zS3-8&ab_channel=ZeldaHerondale

επιστρέφω εδώ, σε αυτόν τον τόπο / μη τόπο, κι αυτό ίσως να είναι καλό. Θυμάμαι να γράφω εδώ, αμέτρητα κείμενα, όταν ήμουν χαμένος σε μια απύθμενη θλίψη. Και τότε έγραφα, έγραφα, άφιλτρα και αδιέξοδα.

Εκείνα τα βράδια, η μπαλκονόπορτα ήταν ανοιχτή, κι ας έκανε κρύο, και από τον πρώτο όροφο έβλεπα κάτω τη Θηβών να αδειάζει, κενή και θελκτική. Τώρα εδώ, κοιτώ έξω από το παράθυρο τα Εξάρχεια και μου λείπουν όλα. Ήρθα εδώ από όνειρο, να ζήσω τη μποέμ ζωή, το κέντρο που δεν κοιμάται. Πόσο μου λείπει τώρα η προηγούμενη ζωή μου. 

Και πόση ζημιά έπαθα από το κομμάτι της ζωής μου που έφυγε.

Δεν επιθυμώ να κλαφτώ, έγινε αυτό που έγινε. Στις συζητήσεις μου δε θα το αναφέρω άλλο, κανείς δε θέλει να ακούσει για αυτό κι εγώ δε θέλω να το επισκέπτομαι. Όμως απόψε, η ζωή μου μοιάζει σπασμένη. Ούτε ραγισμένη, ούτε λυγισμένη. Είναι σπασμένη. Κάτι έχει σπάσει μέσα μου ξανά. Την προηγούμενη φορά που έσπασε αυτό, είχα χρόνο και χώρο να το αφήσω να κολλήσει. Και κόλλησε όπως κόλλησε.

Απόψε, αγαπημένοι, δεν έχω χρόνο. Χαχα. Απόψε δεν έχω χρόνο αλλά αύριο θα έχω. Το παράδοξο δε μου διαφεύγει. 

Απόψε ο χρόνος μου τελείωσε. Αύριο το ρολόι θα ξεκινήσει ξανά. Αύριο, το μυαλό μου θα αναλάβει να ισορροπήσει για να βγάλει τη μέρα, θα φάω πρωινό, θα κλείσω το πρότζεκτ στη δουλειά. Όλα αυτά τα "κανονικά". Και ταυτόχρονα θα είμαι με τελειωμένο χρονόμετρο.

Η αποψινή νύχτα δε μετράει σύντροφοι; Ο αποψινός πόνος, το αποψινό κενό; Επειδή αύριο θα πάρουν μπρος οι μηχανές, η αποψινή σιωπή δεν έχει σημασία; Η αποψινή μοναξιά δεν υπάρχει;

Ορίστε, απόψε θα γίνω ρεζίλι. Απόψε θα παραδεχτώ, σε αυτόν τον τόπο / μη τόπο πως νιώθω μόνος μου και θα ήθελα να μιλήσω σε κάποιο άτομο που να σημαίνει όσα σήμαινε η φίλη μου για εμένα. Ήταν, άλλωστε, ακόμη κι αν δεν το πιστεύουν οι άλλοι, ακόμα κι αν κοροϊδεύουν, η καλύτερη μου φίλη για κάποιο καιρό.

Και μου λείπει πολύ απόψε.

Όμως.

Όμως, με σπασμένα μέλη και μυαλά, χαστουκίζω τον εαυτό μου, κλαίγοντας. Αυτή η σελίδα πρέπει να γυρίσει. Αυτό το συναίσθημα πρέπει να πνιγεί. Αυτός ο άνθρωπος πρέπει να ξεχαστεί. Και ξέρω από επιβολή. Νιώθω ένα αόρατο χέρι να με πιάνει από το σβέρκο και είναι το δικό μου χέρι. Με σπρώχνει πάνω από ένα παλιό τετράδιο, τις σημειώσεις ιστορίας μου. Εκεί, με τη βία, να μου θυμίσει τι συνέβη, εκεί με το ζόρι να με κάνει να καταλάβω. Εκεί, με το στανιό να με συνεφέρει.

Πονάω στο σβέρκο και τα μάτια μου καίνε. Διαβάζω με δυσκολία τα γραμμένα στο χρόνο, χαραγμένα μόνιμα. Σε αυτό το αρχαίο τετράδιο, ο,τι γράφεται δεν ξεγράφεται. Και στο τέλος, μια χειρόγραφη σημείωση, ταφόπλακα που θάβει τον πόνο μου κάπου βαθειά μέσα μου.

"είσαι μόνος γιατί αυτό που νόμιζες ήταν αλλιώς"

"είσαι μόνος γιατί δεν είσαι κατανοητός"

"είσαι μόνος γιατί κανείς δε θέλει να ζήσει μαζί σου τις περιπέτειες που ονειρεύεσαι"

Ορίστε, απόψε έγινε ρεζίλι ξανά