η νύχτα είναι προχωρημένη, και το στενό έχει ερημώσει. Αχός της Αθήνας, τον ακούς; Στέκεσαι δίπλα μου στο παράθυρο, κοιτάμε έξω αλλά δεν έχει και πολλά να δεις, το στενό είναι μικρό, τα απέναντι κτήρια πνίγουν τη θέα.
Μόνο ο ήχος μας δείχνει οτι υπάρχει βάθος γύρω μας. Αύριο δουλεύουμε και οι δυο, και έχει πάει αργά. Μόλις πηδηχτήκαμε, και τώρα, καθώς τα σώματά μας ρίχνουν στροφές, στεκόμαστε στο ανοιχτό παράθυρο και ακούμε το ηχοτοπίο της νυχτερινής Αθήνας. Η ώρα είναι πολύ προχωρημένη, έτσι συμβαίνει κάποιες φορές όταν κάνουν έρωτα οι άνθρωποι, τους παίρνει η ώρα και βγαίνουν εκτός προγράμματος, αλλά απόψε δεν πειράζει.
Στεκόμαστε πλάι πλάι, εγώ γυμνός κι εσύ με μια φαρδιά μπλούζα και ένα βρακί. Σε πιάνω λίγο από τη μέση, πιέζω απαλά το μικρό στρώμα λίπους που σου δίνει αυτή την ιδιαίτερη γεύση, ουσιαστικά σε τρώω με τα χέρια μου, κι εσύ έχεις κλειστά τα μάτια σου κι ακούς.
μμμμμμμμμμμ
σσσσσσσσσσσ
ββββββββββββ
Μια ομάδα συμφώνων τρέχει στον αέρα, όλα μαζί, αρμονικά, να μας κάνουν συντροφιά. Γυρνάς να με δεις, γυρνάω να σε δω κι εγώ, δε μιλάμε. Ντρεπόμαστε να χαλάσουμε το περιβάλλον. Φιλιόμαστε. Τελείως ενστικτωδώς, δεν έχει κανένα σκοπό το φιλί, δεν είναι κάλεσμα για κάτι, δεν είναι αποχαιρετισμός, δεν είναι σήμα για την επόμενή μας κίνηση, είναι ένα φιλί συμφωνίας, νιώθουμε το ίδιο πράγμα και τα χείλη μας το βεβαιώνουν σαν ιδιωτικό συμφωνητικό.
Ακούγονται βήματα απ' έξω και σταματούμε το φιλί να παρατηρήσουμε το πέρασμα. Όσο περπατά ο άνθρωπος ακριβώς από κάτω μας - λίγο να τεντωθούμε θα τον ακουμπήσουμε - όσο περπατά και τα βήματα αντηχούν σαν το επόμενο τραγούδι της βραδινής μας συμφωνίας, λίγο κάτω από την κάσα του παραθύρου, το χέρι μου τεντώνεται να πιάσει τον γλουτό σου, τον πιάνει και τον σφίγγει με λίγη δύναμη. Ήδη νιώθω τη μεταστροφή της ροής του αίματός μου. Εσύ πλησιάζεις, μέχρι που εφάπτεται όλος ο κορμός σου στον δικό μου. Ώμος με ώμο, στήθος με στήθος, κοιλιά με κοιλιά, λεκάνη με λεκάνη. Τώρα δε φιλιόμαστε, απλά ακουμπούν λίγο οι μύτες μας. Ξέχασα που βρίσκομαι για λίγο.
Το μυαλό μου είναι γεμάτο με εσένα, τόσο που δεν έχει χώρο για τίποτε άλλο. Μύτη με μύτη, μάγουλο με μάγουλο, ένα φιλί πίσω από το αυτί. Σου πηγαίνω πίσω το μαλλί, με χαϊδεύεις στο σβέρκο. Η πόλη κρατάει την ανάσα της τώρα, ο βομβός έχει γίνει μια απαλή συγχορδία. Ανεβαίνει και κατεβαίνει με τη δική μας ένταση.
Σε παίρνω από το χέρι - ή μπορεί να είσαι κι εσύ αυτή που με πήρε - και απομακρυνόμαστε από το παράθυρο. Μέσα στο σπίτι, τα φώτα είναι κλειστά, μόνο στο πάτωμα φωτίζει ένα παραμορφωμένο τετράπλευρο, το φως του δρόμου, όπως μπαίνει από το παράθυρο. Αυτό θα είναι το spotlight μας για απόψε, ξαπλώνουμε πάνω του και τρώμε ο ένας την άλλη με μανία, τόση όση και ηρεμία. Η πόλη συνεχίζει το τραγούδι της. Οι περαστικοί ακούν κάποιους ήχους αλλά δεν κοντοστέκονται.
Αύριο δουλεύουμε. Λίγη ακόμα ευχαρίστηση και γρήγορα για ύπνο.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου