Τρίτη 4 Φεβρουαρίου 2020

The time of our life



Citizens of Hope & Glory,
Time goes by, it's "the time of your life"
Easy now, sit you down
Chewing through your Wimpey dreams,
They eat without a sound
Digesting England by the pound

Ο Γιώργος βγήκε απ' το σπίτι
για να πάει στο ραντεβού του
ήταν μεγάλη η διαδρομή
μα δεν το ήξερε ακόμα-
έχει μάθει να σκέφτεται με αποστάσεις

"βγήκα από την πόρτα
και ξαφνικά έμενα Εξάρχεια, δίπλα στην πλατεία
το πρώτο μου φάντασμα ήταν ο εαυτός μου μικρός,
να περπατώ με τον πατέρα μου στη Θεμιστοκλέους
χαμηλά, κάτω από τη Σόλωνος,
και ο μπαμπάς να μας λέει,
σε μένα και τα αδέρφια μου,
για το δισκάδικο που είχαν με τον αδερφό του σε μια γωνία
Θεμιστοκλέους κι ένα στενό που δε θυμάμαι
από τότε θέλησα να μείνω στα Εξάρχεια,
μετά μας πήγε να φάμε στη Ροζαλία
ήταν Πολυτεχνείο;
πάλι δε θυμάμαι
ο μπαμπάς μας έφερνε Εξάρχεια συχνά,
η μαμά δεν είχε έρθει ποτέ, όχι μαζί μας τουλάχιστον
από δω αγόρασα και την κιθάρα μου,
εδώ έπαιξα και σκάκι σε ένα καφενείο απέναντι από το σχολείο μεταναστών 
στην Τσαμαδού, 
αν το διαβάσεις θα το θυμηθείς σίγουρα..."

μιας και δεν πήγαινε μακριά πήγαινε αργά
πάντα πάει νωρίς στα ραντεβού
γιατί αν περιμένει αγχώνεται
οπότε βγήκε στην πλατεία ράθυμα
σαν σε προπόνηση

"το δεύτερό μου φάντασμα μου το σύστησε ένας άνθρωπος που μιλούσε στο τηλέφωνο
πως το είπε; α, ναι:
-είμαστε φίλοι σαράντα χρόνια-
και αναρωτήθηκα εάν ποτέ θα συμπληρώσω τόσα χρόνια φιλίας με κανέναν
τους παλαιότερους φίλους μου τους πούλησα
ή με πουλήσανε
και ήδη με κάποιους είχαμε κλείσει τα μισά από αυτά που ανέφερε ο φίλος
-ίδιες λέξεις, χα-
άντε να ξαναμαζέψεις χρόνια
ίσως έχει ημερομηνία λήξης η γνωριμία
ίσως έχει ημερομηνία λήξης η συνδεσιμότητά μου
ίσως έχει αντίστροφη μέτρηση το δέσιμό μου
θα σου έλεγα αν ήξερα πως πάει
αλλά έχω μια υποψία
πως όταν θα χω μάθει πως πήγε,
δε θα είσαι κάπου εδώ γύρω να τα πούμε..."

από όλες τις πιθανές ανηφόρες,
ο Γιώργος επιλέγει τη Βαλτετσίου
το πιο θετικό χαρακτηριστικό της;
πεζόδρομος
το δεύτερο; 
η διμοιρία στην Τρικούπη
βοηθά να μην ξεχνιέσαι
ως προς το που βρίσκεσαι και με ποιους όρους

"κάπου προς τα πάνω σε αυτόν τον πεζόδρομο
έχω συναντήσει μύριους ανθρώπους,
συνεπώς η ανηφόρα
όπως μου ανεβάζει τους σφυγμούς
μου προξενεί και οράματα
εγώ τα λέω φαντάσματα για να συνεννοούμαστε
και αρχίζω να μιλάω μόνος μου,
άθελά μου, πραγματικά, μοιάζω με τρελός
και δως του συζητήσεις με ανθρώπους που ήταν εκεί κάποτε
και δωσ' του απαντήσεις που δε δόθηκαν
και δωσ' του εξηγήσεις που δε ζητήθηκαν
και δωσ' του ατάκες που θα είχαν αλλάξει τη ζωή τους
ή τη ζωή μου
μέχρι να φτάσω Ασκληπειού είχα αλλάξει όλες μου τις σχέσεις με απόλυτη επιτυχία
όταν έφτασα, επέστρεψα απότομα
στους υπονόμους που κινήθηκα όταν συνέβαιναν όλα..."

χάθηκε; δεν είχε ραντεβού τόσο ψηλά,
Μεθώνης και Μαυρομιχάλη,
φυσικά όσο και να ξεχαστεί, όσα και να σκεφτεί
ο Γιώργος δε χάνεται ποτέ
αν έχει ξαναπάει όπου πάει
θα είχε λίγο χρόνο να σκοτώσει
αλλιώς δεν εξηγείται

"εν τέλει κάνω ένα κύκλο και φτάνω στο μαγαζί των πρώτων ραντεβού μου
σε μια προσπάθεια να ξορκίσω
-ή να επανεγγράψω που θα έλεγες κι εσύ-
τα πρώτα μου ραντεβού τα κανονίζω όταν μπορώ πάντα σε εκείνο το μαγαζί
εκεί όπου υπήρξα ο χειρότερος μου εαυτός
εκεί όπου σιγουρεύτηκες πως καλώς έφυγες
αλλά αυτό είναι μια άλλη ιστορία
πολύ παλιά για να πειράξει
μόνο να διδάξει έχει
έκει με περιμένεις εσύ
πάντα εσύ,
πάντα μια αγάπη υπερβολική που θα πεθάνω που λέει κι ένα τραγούδι
και η σχέση που πάμε να σχηματίσουμε μοιάζει
με δουλειά κακών μαστόρων
που αγοράζουν όσα υλικά νομίζουν
μαζεύουν όσα εργαλεία έχουν
και ξεκινάνε να φτιάχνουνε στα κουτουρού
στην πορεία βλέπουν πως δε φτάνουνε τα πράγματα τους
και πάνε να αγοράσουν κι άλλα
και η μισή κατασκευή παραπαίει
όταν επιστρέφουν επιδιορθώνουν
και συνεχίζουν
και η κατασκευή είναι πιο εύθραυστη από πριν
ξανατελειώνουν τα υλικά, ξαναγοράζουν
κάποια στιγμή τελειώνουν και τα λεφτά
και κλείνουνε τις τρύπες όπως όπως
και περιμένουνε να δούνε αν στις βροχές και στους ανέμους που θα ρθούν
θα αντέξει το σπιτάκι
συνήθως δεν αντέχει
μάλλον δεν είναι και άριστοι τεχνίτες
πέφτουν σπίτια συνέχεια τελευταία..."

μετά από ώρες γυρνά σπίτι
βάζει έναν δίσκο στο ακριβό του ηχοσύστημα
και ακούει μουσική και μόνο
έχει πολλά χρόνια να ακούσει μουσική σαν κύρια δραστηριότητα
συνειδητοποιεί πως του αρέσει ακόμα
και είναι κάτι και αυτό

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου