Φωτιές

Κάπου έξω καίει κάτι-

-ή τέλος πάντων μύρισε καπνός, κι εγώ λιμνάζω. Η φωτιά είναι το αγαπημένο μου πράγμα. Μ' αρέσει να την ανάβω, να τη σβήνω, να την συντηρώ, να την κοιτάω, να ψάχνω τρόπους να υπάρξει.

Γιατί, ποτέ δεν αναρωτήθηκα. Τώρα μάλλον ξέρω βέβαια. Είναι η εμμονή του ανελεύθερου ανθρώπου. Να νιώθει ανεξάρτητος παντού. Και η φωτιά σε κάνει ανεξάρτητο, πιο πολύ απ' όλα σχεδόν. Δε χρειάζεσαι κουβέρτα. Δε χρειάζεσαι ηλεκτρικό. Δε χρειάζεσαι σπίτι. Αν καίει φωτιά, είσαι σπίτι γι' απόψε.

Αγωνία, αγωνία για ελευθερία. Κανένα σπίτι να μη με κλείσει, καμία συνθήκη να μη με αναγκάσει να μείνω ακίνητος. Τίποτα να μη με κάνει εξαρτημένο. Μάλλον για αυτό σιχαίνομαι τα ναρκωτικά. Όχι γιατί θα εξαρτηθώ. Αλλά γιατί πρέπει να μην τα χρειάζομαι. Πρέπει να μπορώ μόνος μου.

Φαί; Τρώω μόνο για ευχαρίστηση συνήθως. Σαν πεινάω, το ευχαριστιέμαι βαθύτατα. Θέλω να δω πόσο αντέχω με πείνα. Τίποτα να μη με κάνει να αλλάξω αυτό που θέλω να κάνω. Ούτε η πείνα, ούτε η δίψα, ούτε το κρύο.

Παλιά, κάθε φορά που έβρεχε έψαχνα δικαιολογία για να βγω έξω. Για να βραχώ. Τότε το μετέφραζα ως ανάγκη να βγω όταν λείπουν οι άλλοι. Τώρα νομίζω καταλαβαίνω πως ήταν η ανάγκη μου να αποδείξω οτι μπορούσα να βγαίνω με οποιονδήποτε καιρό έξω. "Κι αν χρειαστεί να βγω και βρέχει; Δεν πρέπει να μπορώ όπως και να 'χει;"

Δεν είναι αστείο, είναι απλά παιδικό. Και λίγο αγχωτικό. Γιατί τόσο άγχος; Άγχος να έχω ικανότητες, να μπορώ να κάνω ο,τι θελήσω. Οι ικανότητες είναι η ελευθερία μου. Αν μπορώ να κάνω τα πάντα, τότε θα μπορώ να κάνω ο,τι θέλω. Για αυτό έπαιξα αθλήματα, για αυτό χόρεψα, για αυτό όργωσα την Αθήνα από τη μια άκρη ως την άλλη. Για να νιώθω απεριόριστος.

Ευχαριστήθηκα άραγε κάτι; Παίρνω ευχαρίστηση από το τρέξιμο; Από την εξερεύνηση, από τα χέρια και τα πόδια μου; Αναρωτιέμαι.

Παίρνω. Θυμάμαι τόσες και τόσες στιγμές που ένιωσα αποκαλυπτικά, σαν να συμβαίνει κάτι εξωπραγματικό. Παραδείγματα άπειρα. Και ξέρεις, δεν είναι καν παρελθοντικό, τέτοιες στιγμές βιώνω συνεχώς. Μαγικές στιγμές όσο και απλές, όπως για παράδειγμα όταν στον ΗΣΑΠ έχω ακουστικά και περνάμε από ένα τελείως αστικό τοπίο κι εγώ ακούω κάτι τέλειο και μέσα σε όλα αυτά που είναι ήδη αρκετά ένας τσιγγάνος σολάρει στο ακορντεόν και ταυτίζεται με τη μουσική και όλα ευθυγραμμίζονται. Και χαίρομαι που ζω τέτοιες στιγμές.

Ο καημός μου είναι που δεν μπορώ να τις μοιραστώ, μόνο να τις περιγράψω μπορώ, κι αυτό λειψό.

Άρα παίρνω ευχαρίστηση, ναι. Παίρνω ευχαρίστηση και ταυτόχρονα προετοιμάζομαι και ταυτόχρονα εξασκούμαι και ταυτόχρονα απαγκιστρώνομαι από τη ζωή. Και ταυτόχρονα αναζητώ παρέα να ζήσουμε μαζί μερικές μαγικές στιγμές.

Δεν έχει ποίηση εδώ και ομοιοκαταληξίες, δεν έχω ιδέα τι να πω για να γίνει πιο όμορφο αυτό εδώ το σάπιο μήλο. Τρώω και ξεχειλίζουν σκουλήκια, μυρίζω χημικά από το εργοστάσιο, αγγίζω μόνο το σεντόνι μου και κλείνω τα μάτια μανιωδώς για να ξεφύγω.

Φωτιές, ονειρεύομαι φωτιές.