κατάρρευση

https://www.youtube.com/watch?v=Mgv88ZLi6LY

-δεν με πλήγωσε-

αν μπορούσα όντως να κάνω μια συμφωνία με ένα θεϊκό ον
θα του ζητούσα από τη μεριά μου
να πάω το χρόνο μπροστά
σε ένα σημείο που δε θα έχω να ανησυχήσω για τίποτα
που δε θα έχω να σχεδιάσω τίποτα άλλο
και ας είχα αποτύχει

δεν πειράζει τόσο η αποτυχία όταν τελειώνουν τα πάντα
-στη φράση "τα πάντα" βάλε "η ζωή μου"-
ποτέ δεν τελειώνουν τα πάντα
πάντα η ζωή μας τελειώνει
έγραψα κάποτε στη Χριστίνα:
"ο κόσμος μένει ίδιος, τα χέρια μας μικραίνουν"
και μα το θεϊκό ον που διαπραγματευόμαστε τώρα
είναι μεγάλη αλήθεια αυτό

το κλίμα θα αλλάξει ή θα μικρύνουν τα χέρια μας;
το αστικό κράτος θα μας τσακίσει, ή θα μικρύνουν τα χέρια μας;
αποτυγχάνουμε;
ή απλά έχουν μικρύνει τα χέρια μας;

κι όμως
-λέω και πρήζονται τα ιγμόρεια μου-
τα χέρια μου μοιάζουν ίδια
όμορφα και δυνατά όπως πάντα
τα πόδια μου πονούν αλλά αυτό είναι άλλο
άστο αυτό, άστο

γιατί τότε δεν κάνουν;
ξαφνικά νιώθω σαν να βρέθηκα στο Δία
με τη βαρυτική έλξη πολλαπλασιασμένη
και τα χέρια μου να ζυγίζουν 100 κιλά το καθένα
πως να τα σηκώσω σε στάση πυγμάχου;
ή έστω για να χαϊδέψουν κάποιον;
ή έστω για να νιώσω αλαφράδα με τα χέρια σηκωμένα

κάποτε έφτανε
-ορκίζομαι-
να σηκώσω τα χέρια μου για να νιώσω καλύτερα
πλέον, με τόσο μικρά
-και βαριά-
χέρια

ο κόσμος μοιάζει τεράστιος και γρανιτένιος
και εκεί που μισούν τις αδερφές
και τους κατοίκους εξωτερικού συγκεκριμένου
και εκεί που βάζουν μάσκες αυτοί που δεν πρέπει
και αναπνέουν αυτοί που δε μπορούν να κάνουνε αλλιώς τα δηλητήρια
κάπου εκεί
με τα χέρια χαμηλωμένα
μάρτυρες σιωπηλοί ή ψιθυρίζοντας
περιμένουμε να γίνει κάποιο θαύμα
ή επιτέλους να έρθει το άθλιο μέλλον
ώστε να πάψουμε να ελπίζουμε επιτέλους

και επειδή συμφωνία δεν μπορείς να κάνεις με κάτι ανύπαρκτο
και επειδή θαύματα δεν υπάρχουν
τα χέρια και οι δικαιολογίες σιγά σιγά καταρρέουν
αγώνας δρόμου
για το τι θα καταρρεύσει πρώτο είναι η ζωή μας