https://www.youtube.com/watch?v=p_eVy_TXvk0
Μια νύχτα που είχε ένα μικρό δρεπάνι για φεγγάρι στον ουρανό τα μάτια μου υγράνθηκαν και παραλίγο να βάλω τα κλάματα. Το μικρό φεγγάρι ήταν αρκετά ψηλά και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καθαρή, όπως είναι κάποιες φορές το καλοκαίρι όταν όλη η μέρα ήταν δροσερή και το βράδυ μπορεί να θέλει ζακετούλα, ένα δροσερό αεράκι διώχνει τη σκόνη και τη ζέστη και βλέπεις μέχρι και αστέρια αν κοιτάξεις πάνω. Βέβαια όταν είμαστε στην Αθήνα, πόσο συχνά κοιτάμε τον ουρανό;
Τέλος πάντων, το βράδυ ήταν δροσερό και γλυκό, τέλειο βράδυ καλοκαιριού κι εγώ είχα μόλις σχολάσει - ήταν νύχτα κανονικά μιας και σχολάω 10 ακριβώς, ούτε λεπτό νωρίτερα, ούτε λεπτό αργότερα. Είπα οτι όταν είμαστε στην Αθήνα δεν κοιτάμε ψηλά, όμως όταν σχολάω είμαι με το ζόρι στην Αθήνα, το εργοστάσιο βρίσκεται στην Παλλήνη και θυμίζει αρκετά εξοχή και επαρχία και χωριό κι έτσι κοιτάω ψηλά όταν βγαίνω από το εργοστάσιο.
Βέβαια όταν βγαίνω από το κτήριο, λίγα μέτρα πιο πέρα ξαναμπαίνω σε κλειστό χώρο αφού μας περιμένει το πούλμαν της δουλειάς να μας κατεβάσει κέντρο και να σκορπίσουμε σαν τρομαγμένα περιστέρια ο καθένας και η καθεμιά για το σπίτι του. Στη διαδρομή αφήνουμε κι από έναν σε διάφορα σημεία, σαν να αφήνουμε ανθρώπους για να θυμόμαστε τη διαδρομή και αύριο, που θα τους ξαναμαζέψουμε για τη νέα μέρα, τη νέα βάρδια, το νέο μεροκάματο. Εγώ όταν μπαίνω στο πούλμαν, πιάνω τη θέση μου, την ίδια κάθε φορά, βάζω ακουστικά και η σκέψη μου ακολουθάει την ίδια πάντα διαδρομή.
Στην αρχή πάντα σκέφτομαι τα της δουλειάς, αν έκλεισα σωστά τα δελτία, τι έχω να κάνω αύριο, τι ύλες πρέπει να φέρω, αν είναι επικίνδυνες, αν έχω καθαρή μάσκα, αν έχω καθαρή στολή, αν πρέπει να αλλάξω φίλτρα, αν έχω πολλά δελτία, αν θα προλάβω, με ποια σειρά θα ζυγίσω, αν έχω σακούλες ή πρέπει να φέρω, αν έχει επικάλυψη, αν θα βρω παλέτες και πόσες θα χρειαστώ, αν έχει μπουκάλες άδειες, αν έχω βαρέλια ή σακιά και πόσα, αν και αν και αν, όλη η αυριανή βάρδια κάποιες φορές περνάει από το νου μου από το προηγούμενο βράδυ.
Όμως, μια νύχτα με δρεπάνι για φεγγάρι, αφού ξεπέρασα όλες τις σκέψεις για τα αυριανά φάρμακα που θα φτιάξω, κοίταξα μπροστά και ένιωσα κούραση. Και άξαφνα πετάχτηκα από τη θέση μου, τόσο μάλιστα που ο απέναντι συνάδελφος που μισοκοιμόταν τινάχτηκε μαζί μου. Εκείνος γρήγορα ξανακοιμήθηκε αφού με στραβοκοίταξε, εγώ όμως παρέμεινα τεντωμένος. Κοιτούσα μπροστά, τη Μεσογείων που ήταν άδεια βράδυ καθημερινής και δεν έβλεπα τίποτα. Μόνο σκεφτόμουν πόσο έχω κουραστεί. Πόσο έχω ε ξ α ν τ λ η θ ε ί από ένα γκρι ύφασμα, σαν τούλι, που σκεπάζει τον κόσμο μου τόσο καιρό. Δεν έβλεπα χρώματα, έβλεπα μόνο μέσα από φιλτραρισμένο γκρι κάποιες ανταύγειες. Και στο μυαλό μου πάντα έρχεται μια φράση από ένα βιβλίο όπου έλεγε πως κάποιοι άνθρωποι, δεν έχει σημασία που στέκονται και τι θέα έχουν από κάτω τους, εκείνοι πάντα κοιτάνε τον ορίζοντα. Εκείνοι πάντα κοιτάνε πέρα.
Εκείνη η φράση με μάγεψε τότε, και νόμισα οτι με μάγεψε γιατί ζήλεψα. Όμως μια νύχτα με δρεπάνι αντιλήφθηκα κάτι που είχε θαφτεί κάπου βαθειά βαθειά μέσα μου. Αυτή η φράση με μαγεύει γιατί είναι αληθινή και για μένα. Σε κάθε μου στραβό, σε κάθε μου πεζοπορεία, σε κάθε μου ταξίδι, σε κάθε μου επαφή, κοιτάω πάντα το έπειτα, την επόμενη στιγμή. Χρονικά, γεωγραφικά, χωρικά, πάντα θέλω να μάθω τι θα γίνει μετά. Και πάντα, ακράδαντα, πιστεύω στο μετά. Όποια κι αν είναι η αποτυχία ή το εμπόδιο, όπου κι αν σταματάει ο ορίζοντας, το μυαλό μου στυλώνεται στο μετά. Ωραία, και μετά; Τι έχει μετά;
Πολλά πολλά χρόνια, πιο πολλά απ' όσο θα έπρεπε, ξέμεινα με το "ως τώρα". Όλα όσα έζησα, που με σημάδεψαν και με χαράκωσαν βαθειά, όλα αυτά άπλωσαν αυτό το τούλι και δεν αναζητούσα το μετά. Ήξερα πως μου έλειπε αλλά είχα απομείνει με αναμνήσεις και με έτρωγαν ζωντανό. Όμως ό,τι κι αν έχουμε ζήσει, όσο δυνατό κι αν ήταν, ποτέ δε θα αγγίξει τη δύναμη του καινούργιου. Το νέο μέρος και ο νέος άνθρωπος και η νέα γη και η νέα ελπίδα και το καινούργιο, το καινούργιο, το καινούργιο.
Και κάποιες φορές οι φίλοι μου με λένε απαισιόδοξο και ποτέ δεν το αμφισβήτησα. Δεν το αμφισβήτησα γιατί είναι πέρα για πέρα ψέμμα. Είμαι ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος στον κόσμο. Για αυτό κοιτάω πάντα πέρα, για αυτό θέλω να προχωράω πάντα μπροστά, όσο καλά κι αν είναι το εδώ, είμαι εθισμένος στο καινούργιο, για αυτό και
- για να γυρίσουμε και στην αρχή της ιστορίας -
κοίταξα μπροστά, σε αυτά που έρχονται, στα νέα καλοκαίρια, στα νέα σπίτια, στους νέους χώρους, στα νέα πάρτυ, δε φοβήθηκα στιγμή και τα κοίταξα κατάματα και έβαλα τα κλάματα από ευτυχία.
Ευτυχώς καρδιά μου, ο κόσμος έχει ακόμα άπειρες περιπέτειες να μας δώσει. Αρκεί να κοιτάμε μπροστά.
https://www.youtube.com/watch?v=NYk9e-3ZpoY
Μια νύχτα που είχε ένα μικρό δρεπάνι για φεγγάρι στον ουρανό τα μάτια μου υγράνθηκαν και παραλίγο να βάλω τα κλάματα. Το μικρό φεγγάρι ήταν αρκετά ψηλά και η ατμόσφαιρα ήταν πολύ καθαρή, όπως είναι κάποιες φορές το καλοκαίρι όταν όλη η μέρα ήταν δροσερή και το βράδυ μπορεί να θέλει ζακετούλα, ένα δροσερό αεράκι διώχνει τη σκόνη και τη ζέστη και βλέπεις μέχρι και αστέρια αν κοιτάξεις πάνω. Βέβαια όταν είμαστε στην Αθήνα, πόσο συχνά κοιτάμε τον ουρανό;
Τέλος πάντων, το βράδυ ήταν δροσερό και γλυκό, τέλειο βράδυ καλοκαιριού κι εγώ είχα μόλις σχολάσει - ήταν νύχτα κανονικά μιας και σχολάω 10 ακριβώς, ούτε λεπτό νωρίτερα, ούτε λεπτό αργότερα. Είπα οτι όταν είμαστε στην Αθήνα δεν κοιτάμε ψηλά, όμως όταν σχολάω είμαι με το ζόρι στην Αθήνα, το εργοστάσιο βρίσκεται στην Παλλήνη και θυμίζει αρκετά εξοχή και επαρχία και χωριό κι έτσι κοιτάω ψηλά όταν βγαίνω από το εργοστάσιο.
Βέβαια όταν βγαίνω από το κτήριο, λίγα μέτρα πιο πέρα ξαναμπαίνω σε κλειστό χώρο αφού μας περιμένει το πούλμαν της δουλειάς να μας κατεβάσει κέντρο και να σκορπίσουμε σαν τρομαγμένα περιστέρια ο καθένας και η καθεμιά για το σπίτι του. Στη διαδρομή αφήνουμε κι από έναν σε διάφορα σημεία, σαν να αφήνουμε ανθρώπους για να θυμόμαστε τη διαδρομή και αύριο, που θα τους ξαναμαζέψουμε για τη νέα μέρα, τη νέα βάρδια, το νέο μεροκάματο. Εγώ όταν μπαίνω στο πούλμαν, πιάνω τη θέση μου, την ίδια κάθε φορά, βάζω ακουστικά και η σκέψη μου ακολουθάει την ίδια πάντα διαδρομή.
Στην αρχή πάντα σκέφτομαι τα της δουλειάς, αν έκλεισα σωστά τα δελτία, τι έχω να κάνω αύριο, τι ύλες πρέπει να φέρω, αν είναι επικίνδυνες, αν έχω καθαρή μάσκα, αν έχω καθαρή στολή, αν πρέπει να αλλάξω φίλτρα, αν έχω πολλά δελτία, αν θα προλάβω, με ποια σειρά θα ζυγίσω, αν έχω σακούλες ή πρέπει να φέρω, αν έχει επικάλυψη, αν θα βρω παλέτες και πόσες θα χρειαστώ, αν έχει μπουκάλες άδειες, αν έχω βαρέλια ή σακιά και πόσα, αν και αν και αν, όλη η αυριανή βάρδια κάποιες φορές περνάει από το νου μου από το προηγούμενο βράδυ.
Όμως, μια νύχτα με δρεπάνι για φεγγάρι, αφού ξεπέρασα όλες τις σκέψεις για τα αυριανά φάρμακα που θα φτιάξω, κοίταξα μπροστά και ένιωσα κούραση. Και άξαφνα πετάχτηκα από τη θέση μου, τόσο μάλιστα που ο απέναντι συνάδελφος που μισοκοιμόταν τινάχτηκε μαζί μου. Εκείνος γρήγορα ξανακοιμήθηκε αφού με στραβοκοίταξε, εγώ όμως παρέμεινα τεντωμένος. Κοιτούσα μπροστά, τη Μεσογείων που ήταν άδεια βράδυ καθημερινής και δεν έβλεπα τίποτα. Μόνο σκεφτόμουν πόσο έχω κουραστεί. Πόσο έχω ε ξ α ν τ λ η θ ε ί από ένα γκρι ύφασμα, σαν τούλι, που σκεπάζει τον κόσμο μου τόσο καιρό. Δεν έβλεπα χρώματα, έβλεπα μόνο μέσα από φιλτραρισμένο γκρι κάποιες ανταύγειες. Και στο μυαλό μου πάντα έρχεται μια φράση από ένα βιβλίο όπου έλεγε πως κάποιοι άνθρωποι, δεν έχει σημασία που στέκονται και τι θέα έχουν από κάτω τους, εκείνοι πάντα κοιτάνε τον ορίζοντα. Εκείνοι πάντα κοιτάνε πέρα.
Εκείνη η φράση με μάγεψε τότε, και νόμισα οτι με μάγεψε γιατί ζήλεψα. Όμως μια νύχτα με δρεπάνι αντιλήφθηκα κάτι που είχε θαφτεί κάπου βαθειά βαθειά μέσα μου. Αυτή η φράση με μαγεύει γιατί είναι αληθινή και για μένα. Σε κάθε μου στραβό, σε κάθε μου πεζοπορεία, σε κάθε μου ταξίδι, σε κάθε μου επαφή, κοιτάω πάντα το έπειτα, την επόμενη στιγμή. Χρονικά, γεωγραφικά, χωρικά, πάντα θέλω να μάθω τι θα γίνει μετά. Και πάντα, ακράδαντα, πιστεύω στο μετά. Όποια κι αν είναι η αποτυχία ή το εμπόδιο, όπου κι αν σταματάει ο ορίζοντας, το μυαλό μου στυλώνεται στο μετά. Ωραία, και μετά; Τι έχει μετά;
Πολλά πολλά χρόνια, πιο πολλά απ' όσο θα έπρεπε, ξέμεινα με το "ως τώρα". Όλα όσα έζησα, που με σημάδεψαν και με χαράκωσαν βαθειά, όλα αυτά άπλωσαν αυτό το τούλι και δεν αναζητούσα το μετά. Ήξερα πως μου έλειπε αλλά είχα απομείνει με αναμνήσεις και με έτρωγαν ζωντανό. Όμως ό,τι κι αν έχουμε ζήσει, όσο δυνατό κι αν ήταν, ποτέ δε θα αγγίξει τη δύναμη του καινούργιου. Το νέο μέρος και ο νέος άνθρωπος και η νέα γη και η νέα ελπίδα και το καινούργιο, το καινούργιο, το καινούργιο.
Και κάποιες φορές οι φίλοι μου με λένε απαισιόδοξο και ποτέ δεν το αμφισβήτησα. Δεν το αμφισβήτησα γιατί είναι πέρα για πέρα ψέμμα. Είμαι ο πιο αισιόδοξος άνθρωπος στον κόσμο. Για αυτό κοιτάω πάντα πέρα, για αυτό θέλω να προχωράω πάντα μπροστά, όσο καλά κι αν είναι το εδώ, είμαι εθισμένος στο καινούργιο, για αυτό και
- για να γυρίσουμε και στην αρχή της ιστορίας -
κοίταξα μπροστά, σε αυτά που έρχονται, στα νέα καλοκαίρια, στα νέα σπίτια, στους νέους χώρους, στα νέα πάρτυ, δε φοβήθηκα στιγμή και τα κοίταξα κατάματα και έβαλα τα κλάματα από ευτυχία.
Ευτυχώς καρδιά μου, ο κόσμος έχει ακόμα άπειρες περιπέτειες να μας δώσει. Αρκεί να κοιτάμε μπροστά.
https://www.youtube.com/watch?v=NYk9e-3ZpoY
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου