https://www.youtube.com/watch?v=uE8EhJ9gS28
Δεν μπορεί να συνέλθει, προσπαθεί να το ξεχάσει, προσπαθεί να φύγει από αυτό το σημείο του παρελθόντος. Αλλά δεν μπορεί. Ξανά και ξανά ακούει να του λέει το χειρότερο πράγμα που έχει ακούσει. Ακούει να τον μειώνουν και να τον ξεφτιλίζουν.
Αυτή τη φορά στ' αλήθεια.
Αρχίζει να φοβάται πλέον οτι θα τον αρρωστήσει αυτό. Οτι θα του αφήσει σημάδια. Και δεν ξέρει ποιον να κατηγορήσει. Θέλει να κατηγορήσει την μαντατοφόρο. Αλλά δε φταίει στ' αλήθεια αυτή. Θέλει να κατηγορήσει την πηγή, αυτή που τον ξεφτίλισε. Αλλά δε φταίει αυτή. Είναι τόσο σατανικό αυτό το σχέδιο, ίσως επειδή ακριβώς δεν ήταν σχέδιο. Είναι σατανικό γιατί δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν άλλον εκτός από εκείνον.
Και ψάχνει στο παρελθόν να βρει διαψεύσεις. Αλλά δεν υπάρχουνε αρκετές. Ψάχνει στο παρόν να βρει παρηγοριά. Αλλά δε βρίσκει. Ψάχνει στο μέλλον να βρει ηρεμία, αλλαγή ή έστω μια μικρή εκδίκηση. Αλλά ξέρει πως δεν υπάρχει περίπτωση να τα βρει όλα αυτά.
Η ερώτηση που του γεννάται είναι: γιατί να πληγώσεις κάποιον με τέτοιο τρόπο;
Για αυτό τις σιχάθηκε. Και τις δύο πια. Γιατί δεν έχουν μέτρο. Γιατί δεν έχουν εγκράτεια. Γιατί δεν τις νοιάζει, όχι εκείνος, κανείς. Τις νοιάζει μόνο να βγουν κερδισμένες, να προωθήσουν την ατζέντα τους. Και η ατζέντα τους περνάει από πάνω του και τον διαλύει.
Τέτοιες στιγμές, εκείνος ξανανιώθει παιδί. Ανήμπορος και φοβισμένος, να προσπαθεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει. Άλλες φορές νιώθει ενήλικος, που έχει μπροστά του ένα φοβερό πρόβλημα που δε λύνεται, μόνο να το διαχειριστείς μπορείς. Αν μπορείς.
Σκέφτεται το μέλλον, προσπαθεί να αφοσιωθεί σε άλλα πράγματα, κοιτάει να δημιουργήσει κάτι. Όμως έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό του η αποτυχία του, η μείωσή του, η αηδία του. Δεν θέλει άλλο να υπάρχουν αυτά. Δεν θέλει άλλο να υπήρξαν αυτές τις στιγμές στη ζωή του. Δε θέλει να ξεχάσει, η μνήμη πάντα έχει παράθυρα και δεν την ελέγχεις και απόλυτα. Θέλει να μη συνέβησαν. Ο,τι του έδωσε νόημα, του γύρισε σα μπούμερανγκ και τον χτύπησε στο κεφάλι. Και είναι σαν να έχει εγκεφαλική βλάβη πλέον.
ποιο "μπορούμε να το δουλέψουμε" μπορεί να αρκεί για να το φτιάξει αυτό;
ποιο "θέλω να σε βλέπω" μπορεί να τον κάνει να νιώσει καλύτερα;
ποιο "σ' αγαπώ" μπορεί να είναι αληθινό;
κανένα, κανένα, κανένα. Φοβάται μπροστά σε τέτοια πίεση, σε τέτοια κακία, σε τέτοια ψυχρότητα. Δεν ξέρει τι να κάνει. Και δεν μπορεί να συνέλθει με τίποτα.
Δεν μπορεί να συνέλθει, προσπαθεί να το ξεχάσει, προσπαθεί να φύγει από αυτό το σημείο του παρελθόντος. Αλλά δεν μπορεί. Ξανά και ξανά ακούει να του λέει το χειρότερο πράγμα που έχει ακούσει. Ακούει να τον μειώνουν και να τον ξεφτιλίζουν.
Αυτή τη φορά στ' αλήθεια.
Αρχίζει να φοβάται πλέον οτι θα τον αρρωστήσει αυτό. Οτι θα του αφήσει σημάδια. Και δεν ξέρει ποιον να κατηγορήσει. Θέλει να κατηγορήσει την μαντατοφόρο. Αλλά δε φταίει στ' αλήθεια αυτή. Θέλει να κατηγορήσει την πηγή, αυτή που τον ξεφτίλισε. Αλλά δε φταίει αυτή. Είναι τόσο σατανικό αυτό το σχέδιο, ίσως επειδή ακριβώς δεν ήταν σχέδιο. Είναι σατανικό γιατί δεν μπορεί να κατηγορήσει κανέναν άλλον εκτός από εκείνον.
Και ψάχνει στο παρελθόν να βρει διαψεύσεις. Αλλά δεν υπάρχουνε αρκετές. Ψάχνει στο παρόν να βρει παρηγοριά. Αλλά δε βρίσκει. Ψάχνει στο μέλλον να βρει ηρεμία, αλλαγή ή έστω μια μικρή εκδίκηση. Αλλά ξέρει πως δεν υπάρχει περίπτωση να τα βρει όλα αυτά.
Η ερώτηση που του γεννάται είναι: γιατί να πληγώσεις κάποιον με τέτοιο τρόπο;
Για αυτό τις σιχάθηκε. Και τις δύο πια. Γιατί δεν έχουν μέτρο. Γιατί δεν έχουν εγκράτεια. Γιατί δεν τις νοιάζει, όχι εκείνος, κανείς. Τις νοιάζει μόνο να βγουν κερδισμένες, να προωθήσουν την ατζέντα τους. Και η ατζέντα τους περνάει από πάνω του και τον διαλύει.
Τέτοιες στιγμές, εκείνος ξανανιώθει παιδί. Ανήμπορος και φοβισμένος, να προσπαθεί να αντιληφθεί τι συμβαίνει. Άλλες φορές νιώθει ενήλικος, που έχει μπροστά του ένα φοβερό πρόβλημα που δε λύνεται, μόνο να το διαχειριστείς μπορείς. Αν μπορείς.
Σκέφτεται το μέλλον, προσπαθεί να αφοσιωθεί σε άλλα πράγματα, κοιτάει να δημιουργήσει κάτι. Όμως έρχεται και ξανάρχεται στο μυαλό του η αποτυχία του, η μείωσή του, η αηδία του. Δεν θέλει άλλο να υπάρχουν αυτά. Δεν θέλει άλλο να υπήρξαν αυτές τις στιγμές στη ζωή του. Δε θέλει να ξεχάσει, η μνήμη πάντα έχει παράθυρα και δεν την ελέγχεις και απόλυτα. Θέλει να μη συνέβησαν. Ο,τι του έδωσε νόημα, του γύρισε σα μπούμερανγκ και τον χτύπησε στο κεφάλι. Και είναι σαν να έχει εγκεφαλική βλάβη πλέον.
ποιο "μπορούμε να το δουλέψουμε" μπορεί να αρκεί για να το φτιάξει αυτό;
ποιο "θέλω να σε βλέπω" μπορεί να τον κάνει να νιώσει καλύτερα;
ποιο "σ' αγαπώ" μπορεί να είναι αληθινό;
κανένα, κανένα, κανένα. Φοβάται μπροστά σε τέτοια πίεση, σε τέτοια κακία, σε τέτοια ψυχρότητα. Δεν ξέρει τι να κάνει. Και δεν μπορεί να συνέλθει με τίποτα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου