Τρίτη 13 Νοεμβρίου 2018

Θεσσαλονίκη ξανά - Αθήνα ξανά

https://www.youtube.com/watch?v=e28o3qNic4c

Μετά από 8 χρόνια ακόμα δεν καταλαβαίνω τι μου δίνει αυτή η πόλη.

Διαρθρωμένα αυτά τα χρόνια, μέσα από έρωτες μεγάλους και μικρούς. Ποτέ δεν ανέβηκα στη Θεσσαλονίκη για βόλτα, πάντα ανέβαινα για να αγαπήσω κάποια. Λίγες φορές τα κατάφερα βέβαια. Ή μπορεί και καμία. Ακόμα κι έτσι όμως, η Εγνατία είναι η αγαπημένη μου οδός. Και η Ιασωνίδου ίσως, και λίγο η Ολύμπου. Και η Παπάφη κάπως. Και η Αγίου Δημητρίου στα Πανεπιστήμια. Και η παράλληλη της Ναβαρίνου που ποτέ δε θυμάμαι πως τη λένε. Όλες διαφορετικές από τις αθηναϊκές οδούς. Όλες με έναν κρύο αέρα που μυρίζει αλλιώς γιατί είσαι αλλού. Όλες με αναμνήσεις δικές τους.

Αυτό μου δίνει κυρίως η Θεσσαλονίκη. Πικρία από τις τόσες αναμνήσεις.

Είναι η τρανή, παλλόμενη απόδειξη πως δεν μπορώ να κρατήσω ανθρώπους. Είναι η απτή παρουσίαση των τάσεων φυγής μου. Είναι η κόλασή μου, μια κόλαση που αντιπροσωπεύει το πιο απλό πράγμα στον κόσμο. "Δεν θα ξανανιώσεις ποτέ έτσι".

Δεν θα ξανανιώσω ποτέ έτσι. Δεν θα τολμήσω να ξανανιώσω έτσι. Ποια πόλη, ποια γειτονιά θα είναι η επόμενη καταδίκη μου; Ποιον δρόμο θα αρχίσω να αποφεύγω ασυναίσθητα; Ποιο παγκάκι θα μου θυμίζει πάντα τον άνθρωπο που δεν ήρθε;

"Δεν αντέχω άλλες αποτυχίες", θα έλεγα αν δεν άντεχα.

Δεν ξέρω τι είναι πιο θλιβερό. Να βλέπεις κάποιον να μην αντέχει να αποτυγχάνει και έτσι να μην τολμάει; Ή να βλέπεις κάποιον να αποτυγχάνει ξανά και ξανά;

Αυτό μου δίνει κυρίως η Θεσσαλονίκη. Προοπτική της αποτυχίας.

Δυστυχώς εγώ είμαι το πρώτο. Θα αποτυγχάνω μέχρι να πεθάνω. Θα βάζω φωτιά στην καρωτίδα μου και θα με πετάω μέχρι να στερέψει το αίμα, μέχρι να αφρίσει και να εξατμιστεί. Θα επιμένω να ζω ακόμα κι αν ζω αποτυχημένα. Δεν είναι κάτι το ιδιαίτερο, όλοι αυτό κάνουν.

Λέμε: "Θα αποτυγχάνω μέχρι να πετύχω"
Κανονικά είναι: "Θα αποτυγχάνω μέχρι να πεθάνω"

"Εκτός αν πετύχω κάποτε", λέμε για παρηγοριά.

Όλο λέμε, λέμε, λέμε. Όλοι πάντα κάτι έχουν να πουν. Βράχνιασα από τις κενές υποσχέσεις, από τα ψέμματα, από τις συμβουλές. Πες μου εσύ, εγώ δε θέλω να μιλήσω άλλο.


1 σχόλιο: