Καλώ το Κρύο

https://www.youtube.com/watch?v=0UMvUwtqCqM&ab_channel=AdrianZamfir

Καλώ το Κρύο

που θα αναγκάσει τους δρόμους να ερημώσουν

τους άστεγους να μπουν στα υπνωτήρια

Καλώ το Κρύο

που σαν σεντόνι φρεσκοπλυμένο θα απλωθεί πάνω στην πόλη

που θα πνίξει τα βήματα μας

Καλώ το Κρύο

που θα μας κάνει να φορέσουμε πανοπλίες από μαλλί ή βαμβάκι

κι όλα τα πράγματα που χρειαζόμαστε θα βρίσκονται στις τσέπες μας

Καλώ το Κρύο

και τα λαμπάκια να φωτίσουν τα μπαλκόνια

τα φώτα να θαμπώσουν

και τα αστέρια να λαμπρύνουν στην παγωμένη ατμόσφαιρα

Καλώ το Κρύο

που είναι για λίγους

και μέσα σε αυτούς ακόμη μια χρονιά θα είμαι κι εγώ

κρυμμένος φανερά στην πόλη των εκατομμυρίων

Καλώ το Κρύο

να με κρύψει από τα μάτια των κρυωμένων

να με εμφανίσει στα μάτια των συντρόφων του

να με γονατίσει στην παγωμένη άσφαλτο

να χαιρετίσω με ένα ψίθυρο

"Καλώ το Κρύο"

"Έλα να σου δείξω τι σημαίνει χριστουγεννιάτικο βράδυ

με γάντια, φλασκί,

κασκόλ και κάλτσες μακριές"

"Καλώ το Κρύο"

-- Από μικρός, αλλά όχι τόσο μικρός που να μην νιώθω ντροπή, διαβάζοντας το σε ένα βιβλίο, ξεκίνησα κι εγώ να χαιρετάω πράγματα γύρω μου. Και επειδή θέλω όλα να βγάζουν ένα νόημα, έχω φτιάξει ένα σύστημα για τις χαιρετούρες μου. 

Με το δεξί, το ψυχρό υπολογιστικό όργανο ακριβείας, το επιθετικό όπλο, χαιρετάω του ανθρώπους. Ο τρόπος μοιάζει με τον στρατιωτικό χαιρετισμό, είναι η ίδια κίνηση, το χέρι τεντωμένο, λυγίζει μόνο ο αγκώνας και η παλάμη με τα δάχτυλα τέντα, ο αντίχειρας δίπλα μαζεμένος, δείχνουν το μέτωπό μου. 

Τα θαύματα της φύσης που συναντώ, τα χαιρετάω με το αριστερό, το χέρι της καρδιάς και του συναισθήματος, το χέρι της άμυνας και της στήριξης. Τη σελήνη, αστερισμούς, κάποιο ποτάμι, ένα αρχαίο δέντρο, κάποιο ζώο που ψυχορραγεί και μαρτυρώ τις τελευταίες του στιγμές, ένα βουνό ή μια πελώρια θέα, αυτά τα χαιρετάω με το αριστερό. Κάνω την παλάμη γροθιά, με τον αντίχειρα μέσα από τα υπόλοιπα δάχτυλα και ακουμπάω τη γροθιά στο μέτωπό μου. Συνήθως, επειδή έχει κόσμο τριγύρω, το κάνω ψεύτικα, φευγαλέα, σαν να με τρώει κάτι στο κούτελο και πρέπει κάνω την κίνηση αυτή για να ξυστώ. Αν δεν έχει κόσμο, ακουμπάω κανονικά τη γροθιά μου στο μέτωπο, σταματώ να περπατάω και υποκλίνομαι ελαφρά.

Γιατί τα κάνω αυτά; Δεν είναι χαιρετισμός, γειά σου τι κάνεις. Είναι salute, χαιρετισμός μιας σημαντικής έννοιας, μια δυνατής ή μαγικής εικόνας, ενός περιεχομένου που εγώ εκείνη τη στιγμή αναγνωρίζω την αξία του, ή την ομορφιά του, ή την σημαντικότητά του, ή όλα μαζί. Δείχνω σεβασμό, αναγνώριση και εκτίμηση σε κάτι σημαντικό, εκφράζοντας ταπεινότητα ταυτόχρονα.

Ναι, δεν στέκω και πολύ καλά γενικά.

Ορίστε, μάθατε και κάτι καινούργιο για εμένα σήμερα. Αυτό νομίζω δεν το ξέρει κανείς οτι το κάνω, κι ας μ' έχουν δει κάποιες φορές φίλοι και φίλες να κάνω μια τέτοια κίνηση και με έχουν ρωτήσει...

Καλώ το Κρύο λοιπόν