Συχνά, ονειρεύομαι σενάρια που με κάνουν ευτυχισμένο. Μόνο που δε με πιστεύει κανείς όταν αυτοπροσδιορίζομαι ως αισιόδοξος.

 Μια απλή βόλτα στην πόλη δεν αρκεί. 

https://www.youtube.com/watch?v=XWHaeJNGu4E&ab_channel=megamatt53

Παίρνουμε το αμάξι, ακούμε κάτι σαν το παραπάνω, και οδηγούμε. Άκου τώρα πως έχει η φάση.

Οδηγώ, και ευχαριστιέμαι κάθε στροφή, με βλέπεις να γέρνω σαν να χρειάζεται το αμάξι την κλίση για να στρίψει σωστά. Δε μιλάμε, κοιτάμε έξω και χανόμαστε στις σκέψεις μας. Είσαι ένα μυστήριο για εμένα, δεν έχω ιδέα τι συμβαίνει στο μυαλό σου. Εγώ σκέφτομαι πιο πεζά. Πως είναι σε εκείνη την υπόγεια διάβαση; Τι κόσμοι συγκρούονται τη μέρα και τη νύχτα στη διασταύρωση που μόλις προσπεράσαμε;

Μιλάμε λίγο. Σταματούμε για τσιγάρα. Οι λεωφόροι τελειώνουν, βγήκαμε στην Καβάλας και πάμε δυτικά. Δεν σκεφτόμαστε το φαγητό. Ανά τακτά χρονικά διαστήματα χουφτώνω το μπούτι σου. Δεν ξέρω γιατί. Δεν μπορώ να προσδιορίσω τη χαρά που μου δίνει αυτή η κίνηση. Παρόλο που επαναλαμβάνεται συχνά, δεν χάνει τίποτα από την σημαντικότητά της.

Η Καβάλας τελειώνει, το Χαϊδάρι φεύγει από τα πλαϊνά μας παράθυρα και κατεβαίνουμε Σκαραμαγκά. Διυλιστήρια. Διόδια. Κακιά Σκάλα. Τα πορτοκαλί φώτα από πάνω μας σημαδεύουν κι εμείς τα χαιρετούμε βιαστικά. Το αμάξι πιέζεται και σταθεροποιείται στα 130. Ανοίγεις το στόμα σου να πεις αυτό που μου λες πάντα, αλλά ο δρόμος είναι άδειος κι εγώ ξύπνιος και σταθερός. Δε λες τίποτα.

Τρέχουμε ακόμα. Δουλειά αύριο δεν έχει κανείς από τους δύο. Νύσταξες, σε βλέπω να κουτουλάς, είναι αργά. Φοβάσαι να κοιμηθείς για να μην ξεχαστώ και αρχίσω να τρέχω ή απλά νυστάξω κι εγώ. Με κοιτάς με τα πελώρια σου μάτια αλλά είναι κόκκινα από τη νύστα. Σε παρακινώ να κοιμηθείς.

Κοιμάσαι.

Μυστικά, κρυφά ακόμα κι από μένα, ένα αίσθημα ανακούφισης με πλημμυρίζει. Πολύ συχνά δεν ξέρω πως να μιλήσω ή τι να πω. Για αυτό δε λέω τίποτα ή, ακόμα χειρότερα, λέω μαλακίες. Χαλαρώνω, αφήνω τη μουσική να παίζει, τη χαμηλώνω ελάχιστα μήπως αλλάξει το τραγούδι, μπει κάτι πιο βίαιο και σε ξυπνήσει. Ευχαριστιέμαι την οδήγηση. 

Δεν πάω πιο γρήγορα, συγκρατούμαι γιατί το αμάξι δεν το σηκώνει και γιατί δεν είμαι και ο πιο ασφαλής οδηγός. Όσο κλισέ και ηλίθιο κι αν ακούγεται, ο κίνδυνος ή το ρίσκο με εξιτάρουν σε διάφορα πράγματα. Δε σε αγγίζω τώρα γιατί κοιμάσαι. Μου λείπει το χούφτωμα αλλά δε θέλω να ξυπνήσεις. Άγιοι Θεόδωροι. 1.30 το βράδυ.

Δεν υπάρχουν άλλα αμάξια. Όλη η γη κοιμάται ή απλά μας έκανε τη χάρη να εξαφανιστεί. Είμαι καλά. Δε χρειάζομαι τίποτα απολύτως, μόνο βενζίνη, μουσική και την κοιμισμένη σου ανάσα, σφυριχτή από το στενό σου διάφραγμα. 

Με ευχαριστεί απίστευτα οτι έχω ακόμα τουλάχιστον δυόμιση ώρες οδήγηση. Περάσαμε μόλις τον ισθμό, και δεν υπάρχει καμία ζωντανή ύπαρξη εκτός από εμάς στο δρόμο. Φωτεινά καταστήματα για νυσταγμένους ή πεινασμένους οδηγούς. Υπάλληλοι μας κοιτούν, σίγουρα κοροϊδεύουν το μεταμεσονύχτιο ταξίδι μας. Που να ήξεραν οτι κοιμάσαι κιόλας...

Δεξιά κι αριστερά, σκοτεινά χωράφια, μικρά χωριά με πορτοκαλί ή μπλε-λευκούς φανοστάτες μας παρακολουθούν αμίλητα. Νιώθω όλη τη φύση να με βλέπει να περνώ. Νιώθω μια φωτεινή κουκκίδα, δύο αν μετρήσουμε τους προβολείς, που πλέει σε μια θάλασσα σκοταδιού, σε μια θάλασσα ησυχίας. Πλάι μου, απαλή επιβάτις, ονειρεύεσαι ποιος ξέρει τι. Εγώ, όπως προείπα, σίγουρα όχι. Δε με νοιάζει να ξέρω. Αν είναι κάτι που θέλεις να μου πεις, θα το ακούσω όταν ξυπνήσεις.

Μου λείπει η φωνή σου όσο κοιμάσαι, αλλά η ησυχία και το βουητό του δρόμου και της μηχανής μου κρατούν την καλύτερη δυνατή συντροφιά. Νιώθω απόλυτα μόνος και νιώθω την απόλυτη συντροφικότητα. Είμαστε κάπου, δεν ξέρω πια που γιατί δεν κοιτάω πινακίδες. Κοιτάω μόνο το δρόμο, τις λευκές γραμμές κάτω. Είμαι υπνωτισμένος. Κάποια στιγμή θα φτάσουμε και θα (σε) ξυπνήσω. 

Και θα μου πεις τι ονειρεύτηκες και θα ακούσω τη φωνή σου. Υπέροχο.