Στο βωμό του κενού

https://www.youtube.com/watch?v=rcdDsuqHeuU

Πως μπορώ να νιώθω θλίψη για κάτι που δεν είχα ποτέ;

Οι σκέψεις μου, ασύνδετες και ελεύθερες σαν φύλλα σε τυφώνα, περιφέρονται στο κεφάλι μου όπως περιφέρομαι κι εγώ στον κόσμο. Είτε ταξιδεύω, είτε περνάω ένα κλασικό Σάββατο δίχως παρέα, βάζοντας καύσιμα στη μηχανή που με σέρνει σε κάθε λογής λάθος αποφάσεις, καίει, καίει η μηχανή κι εγώ θέλω κάπου να ξεσπάσει η ενέργεια που κορυφώνεται για αυτό και περπατάω, ποδηλατώ, κινούμαι, για να μην ανατιναχτώ.

Αυτά συνέβησαν κάποια στιγμή, μέρες πριν. Τώρα, με το μυαλό μου σε τυφώνα, ταξιδεύω με δικούς μου ρυθμούς και το πέρασμά μου, αναπάντητο και αόρατο, με καλμάρει. Ποιος θα θυμάται αύριο το σημερινό προσπέρασμά μου; Δεν κέρδισα την προσοχή του κι αυτό καταφέρνει να ρίξει ένα πέπλο ηρεμίας στη φλεγόμενη μηχανή μου, που με περιφέρει στις άκρες και τις μέσες αυτούς του κόσμου.

Βάζω, όπως είχαμε πει κάποτε, το ένα πόδι μπροστά από το άλλο, όπως τόσα χρόνια, και νιώθω με κάθε βήμα να ξοδεύεται το καύσιμο μου. Κι αν δεν ξανατραφώ; Ονειρεύομαι συχνά να αποστεώνομαι περπατώντας, τρέχοντας, κολυμπώντας, κάνοντας έρωτα, μέχρι που το μυϊκό μου σύστημα να γίνει κουρέλια ξεφτισμένα, ονειρεύομαι το σώμα μου να προσπαθεί μέχρι τέλους να με ηρεμήσει και βουρκώνω, με αγαπά όσο το αγαπώ, ακατάλυτα και ακατανόητα.

Πως μπορώ να νιώθω θλίψη για τον θάνατο που δεν ήρθε ακόμα;

Μου μίλησαν στο δρόμο για μια απλή συναλλαγή, μια απλή ερώτηση, κι εγώ έβαλα τα κλάματα. Απομακρύνθηκα κρύβοντας το πρόσωπό μου, πιο πολύ για να μη νιώσουνε την ευθύνη αυτού που πλήγωσε άθελά του, τι σχέση είχαν με τον εσωτερικευμένο μου πόνο; Νομίζω καμία, αυτοί απλά ήθελαν να μάθουν την ώρα ή κάτι εξίσου ενδιαφέρον. Άλλες φορές απαντώ. Τελευταία νιώθω σαν σύρμα τεντωμένο, έτοιμο να σπάσει με την παραμικρή αλλαγή. Απαντώ με προσοχή, σιγανά και χωρίς να κοιτάω στα μάτια την ερώτηση ή τον άνθρωπο που την έκανε. Αν με δει αληθινά μπορεί να με ρωτήσει τι έχω κι εγώ να σπάσω. Ή ακόμα χειρότερα, μπορεί να μη ρωτήσει τίποτα.

Περπατώ ακόμα, ημέρες ολόκληρες, ατελείωτες ώρες, και το τοπίο αλλάζει αργά αλλά σταθερά. Θυμάμαι τα τοπία των βιβλίων κι επιτέλους τα ζω, τις παραλίες από τη δύση ως την ανατολή του Κινγκ, τις πεδιάδες και τις πλαγιές και τα δάση του Τόλκιν, τους δρόμους του Κέρουακ, τα αστέρια του Ασίμοφ, τη λαγκαδιά του Καραγάτση, όλα αυτά με τη φαντασία μου τα τοποθετώ μπροστά μου και επιτέλους ξεφεύγω από την δίχως οίκτο πραγματικότητα. Με ρωτούν γιατί περπατάω τόσο και σκέφτομαι οτι και ο καλύτερος συγγραφέας να ήμουν, η ομορφιά του κόσμου θα με ξεπερνούσε, οπότε τι να εξηγήσω. Αν ταξιδέψετε μαζί μου θα καταλάβετε, λέω πάντα αλλά ξέρω οτι μπορεί και να μην καταλάβουν τίποτα, μπορεί να είμαι εγώ αυτός που έχει το πρόβλημα.

Πως μπορώ να νιώθω θλίψη για αυτά που δεν έχω πια;

Ορκίζομαι σε κάθε τι ιερό, πως τα ταξίδια μου συνέβησαν και αξίζουν. Παίρνω από το χέρι τους ανθρώπους και τους βγάζω στο δρόμο να τους δείξω μα φοβούνται, κάθε φορά φοβούνται να ταξιδέψουν με αίμα και ιδρώτα, κι αναρωτιέμαι, με τι πληρώνουν την ομορφιά αν όχι με τα υγρά τους, με τι πληρώνουν την ομορφιά αν όχι με αληθινό κόστος;

Έπεσα κάποτε και χτύπησα. Ή να στο πω αλλιώς. Κάθε φορά που έπεσα και χτύπησα, αφού σιγουρεύτηκα πως δεν πέθανα και πως δε μου έμεινε κουσούρι, σήκωσα τα χέρια μου στον ουρανό και ευχαρίστησα το κενό που δέχτηκε τη θυσία μου. Ήξερα οτι μόνο έτσι θα μπορέσω να συνεχίσω να ταξιδεύω. Όπως και ξέρω οτι τη μέρα που δε θα τη δεχτεί δε θα ξανασηκωθώ. Πιτσιλάω με αίματα, ιδρώτα και σπέρμα τον κόσμο όπως οι Ισραηλίτες με αίμα σφαγιασμένων ζώων τον μεγάλο Ναό της Ιερουσαλήμ 2022 χρόνια πριν, και σου το ορκίζομαι, το κενό ακούει, για αυτό και με έχει αφήσει ήσυχο να τριγυρνάω σαν τυφώνας ακόμα.

Πως μπορώ να νιώθω θλίψη όταν έχω περάσει το χέρι μου ανάμεσα στις φυλλωσιές του κόσμου;

Το να ταξιδεύω μέσα στη μαγεία μου έχει φέρει μοναξιά πέρα από κάθε φαντασία. Αυτή είναι η πιο βαριά πληρωμή. Κι όμως, ποτέ δε σκέφτηκα να αλλάξω τον τρόπο που ταξιδεύω. Αναρωτιέμαι, είναι σωστό αυτό που κάνω; Θα με σκοτώσει; Θα με γονατίσει; Αν γνωρίζεις απάντα μου, θα ήθελα να ξέρω πριν να είναι αργά.

https://www.youtube.com/watch?v=Gq681aDM53U