Δορυφόροι μακρινοί, χωρίς τροχιά, επιστρέφουν σήματα απαρχαιωμένα, σε οθόνες κλειστές από καιρό

https://www.youtube.com/watch?v=UJOVIYUNqhs 

Απόψε

δεμένος με σκοινιά

από τους αστραγάλους ως τα αραιωμένα μου μαλλιά

βάζω μπροστά τις τελευταίες ρανίδες υπομονής που διαθέτω

και κρατώ την ψυχραιμία μου

Έβαλα το κινητό μου να μετράει αντίστροφα

και αποφάσισα πως αν στα επόμενα δευτερόλεπτα δεν πάθω κρίση

θα έχω νικήσει

περιμένω να περάσουν γράφοντας αυτό που συμβαίνει

την ώρα που συμβαίνει

Είναι η αγκίστρωση μου στην πραγματικότητα

να περιγράφω το χείλος στο οποίο βρίσκομαι

να το ξαναδιαβάζω

και με κάθε ανάγνωση μοιάζει λίγο πιο μακρινό

Παραπαίω

.

Περιπαίζω

.

Είμαι ανίκανος;

.

Τι συμβαίνει;

.

Νομίζω αρχίζει να μου στρίβει

.

Κάπου εδώ χάνω τη συνοχή μου

και οι εξομολογήσεις γίνονται μια σούπα

που ούτε εγώ που την έφτιαξα δεν καταλαβαίνω τι γεύση έχει

πριν το καλοκαίρι, κοίταζα ψηλά, τα σύννεφα, πέρα, τα βουνά, κι έλεγα: "σύντομα, θα ηρεμήσει ο νους μου, μόλις τα δω από κοντά, υπομονή". Και πήγα, και τα είδα, και για λίγο ηρέμησα. Απόψε, κοίτα τα όμορφα σύννεφα του φθινοπώρου και ήταν τόσο μακρινά. Ένα έτος (φωτός) μακριά. Πώς, αναρωτιέμαι, θα καταφέρω να βγάλω τη χρονιά; Ήθελα κόσμο κοντά, ήθελα να αδυνατίσω, να γίνω όμορφος, να δυναμώσω, να φτιάξω τη ζωή μου, να βελτιωθώ σε όλα. Απόψε θέλω να σβηστώ από το χάρτη, να βρεθώ σε ένα χωριό, σε μια αυλή αγροτόσπιτου, με γάτες για τα ποντίκια και σκυλιά φύλακες που θα μου κάνουνε χαρές και μυρωδιά και αέρα. Όλα αυτά είναι τόσο μακρινά. Η πραγματικότητα είναι εδώ και τη νιώθω να με πολιορκεί με μια ένταση τρομακτική. Εδώ, εδώ, εδώ είμαι. Είμαι εδώ και είμαι αυτός και ξαφνικά η ματαιότητα με κατακλύζει, το ντράμα δεν είναι πια queen, είναι απλά δράμα, αληθινό, ρεαλιστικό και φρικτό, αδιέξοδο και κενό, τι μέρα είναι δεν έχει σημασία, τι ώρα είναι δεν έχει σημασία, τι έτος είναι δεν έχει σημασία, πως με λένε δεν έχει σημασία, τι με βασανίζει δεν έχει σημασία, είμαι μια τελίτσα μαύρο στην ατελείωτη νύχτα, πνιγμένος από το ίχωρ των πεσμένων ιερέων, ηττημένοι οι φωτιστές και οι τελίτσες χαμένες στο μαύρο, ανήμπορες, ανίκανες, αδιάφορες.

Αύριο, το δράμα θα ξαναρχίσει με την ανατολή, που θα μου δώσει το ίχνος της ζωής που χρειάζομαι για να συνεχίσω. Ήλιε φρικτέ, φορτιστή, μην ξημερώσεις, η ζωή που μας προσφέρεις είναι κατάρα. Αλίμονο, δεν μπορώ να μην προφέρω τις ανόητες (για απόψε) λέξεις: "Δε θα είναι για πάντα έτσι".

Αλίμονο, η όμορφη ζωή, για απόψε, είναι έτη φωτός μακριά.