https://www.youtube.com/watch?v=xlgMwpKomFY
Κάποιοι εργάτες δουλεύουν και δεν καταλαβαίνουν γιατί, δεν έχουν σκοπό, γίνονται γρανάζια. Συνήθως ξυπνάνε λίγο πριν πάνε για δουλειά και όσο είναι ξύπνιοι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν καλά.
Τρώνε με δύο τρόπους,
είτε μηχανικά, τροφή γιατί πεινάνε, χωρίς να έχει σημασία τι φαγητό υπάρχει μπροστά τους, ο,τι μαγείρεψαν ή τους μαγείρεψε η ταλαίπωρη γυναίκα που έτυχε να μείνουνε μαζί,
είτε εκστασιασμένοι, κρέατα, λίπη και όλες αυτές τις απαγορευμένες τροφές της παιδικής τους ηλικίας, μόνο και μόνο για να νιώσουν οτι κάπου νίκησαν, οτι κάποιο πεδίο της ζωής τους το ζουν στα άκρα.
Μιλούν συνήθως για πράγματα που δεν έχουν σημασία γιατί το να μιλήσουνε για κάτι σημαντικό τους εξαντλεί, τους φαίνεται βουνό. Οι ομάδες, η τηλεόραση, το άνευ ουσίας πολιτικό κουτσομπολιό βολεύουν πιο πολύ, είναι εύκολα, είναι ξεκούραστα. Δεν αντέχουν άλλη κούραση, νιώθουν.
Κάποιοι εργάτες τσακώνονται, άλλοι δε μιλάνε, άλλοι μιλάνε για να μιλήσουν, όλοι όμως έχουν ένα κοινό. Δεν αντέχουν τη δουλειά και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με ψευτογιατρικά. Άλλοι θα βρουν γκόμενα, άλλοι θα υπεραγαπήσουν ή θα μισήσουν την οικογένειά τους, άλλοι θα ξεπέσουν και θα γίνουν φαντάσματα, άλλοι θα τα βγάλουνε πέρα με λίγα μόνο κουσούρια.
Η δουλειά θα βγει βέβαια. Αυτό έχει σημασία.
Κάποιοι εργάτες τρελαίνονται στη δουλειά τους. Κάποιοι νευριάζουν αν δεν γράφεις με τη σειρά το νούμερο, τον τίτλο και το λοτ. Κάποιοι θέλουνε το χώρο καθαρό. Κάποιοι θέλουν να μην υπάρχει ησυχία για να περνάει η ώρα. Κάποιοι δεν ασχολούνται με κανέναν, απλά θεωρούν την εργάσιμη ώρα χαμένο χρόνο. Κάποιοι μιλούν στον εαυτό τους, ίσως υπενθυμίζοντας του τι θα κάνει μόλις πληρωθεί, ίσως προσπαθώντας να τον πείσει να μην τα παρατήσει.
Ανάμεσα σε όλα αυτά, οι εργάτες και οι εργάτριες παράγουν, κατασκευάζουν, εξυπηρετούν, δημιουργούν και γεμίζουν προιόντα τα ράφια, φορτώνουν τον κόσμο υλικά και άυλα εφόδια.
Ανεξαρτήτως συγκυρίας, οι εργάτες και οι εργάτριες που παράγουν τόσα όσα δεν πρόκειται ποτέ να αγοράσουν, θα καταλήξουν με κουσούρια, άλλοι με καρκίνο, άλλες με καμπούρα, άλλοι με ορθοπεδικά, άλλες με αρθρίτιδες και καρπιαίο σωλήνα ή τενοντίτιδα, άλλοι με αγχώδεις διαταραχές, άλλες με επιπλοκές στις εγκυμοσύνες τους, τόσα και τόσα κουσούρια, να έχεις να διαλέξεις.
Η δουλειά θα βγει βέβαια. Το σχέδιο είναι άρτιο και δεν αποτυγχάνει ποτέ. Η παραγωγή θα βγει, ο κόσμος να χαλάσει.
Θα βγει,
θα διαφημιστεί,
θα πωληθεί,
θα βγάλει κέρδος αφού πληρωθούν οι παράφρονες εργάτες και εργάτριες,
θα γεμίσει μερικούς λογαριασμούς
και το πλεόνασμα θα επενδυθεί για να μη μείνει πίσω στον ανταγωνισμό και ο καημένος ο ιδιοκτήτης, που δίνει δουλειές και μισθούς και θα έπρεπε να του φιλάμε τα πόδια θα έπρεπε αλλά τέλος πάντων,
μια μικρή αυξησούλα για να μπορέσω να πληρώσω τα φάρμακά μου όταν γεράσω και θα πρέπει να τα βγάλω πέρα με ο,τι μου άφησε παρακαταθήκη η παραγωγή που σας έβγαλα παρακαλώ;
Ευχαριστώ και καλημέρα σας
Κάποιοι εργάτες δουλεύουν και δεν καταλαβαίνουν γιατί, δεν έχουν σκοπό, γίνονται γρανάζια. Συνήθως ξυπνάνε λίγο πριν πάνε για δουλειά και όσο είναι ξύπνιοι δεν μπορούν να επικοινωνήσουν καλά.
Τρώνε με δύο τρόπους,
είτε μηχανικά, τροφή γιατί πεινάνε, χωρίς να έχει σημασία τι φαγητό υπάρχει μπροστά τους, ο,τι μαγείρεψαν ή τους μαγείρεψε η ταλαίπωρη γυναίκα που έτυχε να μείνουνε μαζί,
είτε εκστασιασμένοι, κρέατα, λίπη και όλες αυτές τις απαγορευμένες τροφές της παιδικής τους ηλικίας, μόνο και μόνο για να νιώσουν οτι κάπου νίκησαν, οτι κάποιο πεδίο της ζωής τους το ζουν στα άκρα.
Μιλούν συνήθως για πράγματα που δεν έχουν σημασία γιατί το να μιλήσουνε για κάτι σημαντικό τους εξαντλεί, τους φαίνεται βουνό. Οι ομάδες, η τηλεόραση, το άνευ ουσίας πολιτικό κουτσομπολιό βολεύουν πιο πολύ, είναι εύκολα, είναι ξεκούραστα. Δεν αντέχουν άλλη κούραση, νιώθουν.
Κάποιοι εργάτες τσακώνονται, άλλοι δε μιλάνε, άλλοι μιλάνε για να μιλήσουν, όλοι όμως έχουν ένα κοινό. Δεν αντέχουν τη δουλειά και προσπαθούν να τα βγάλουν πέρα με ψευτογιατρικά. Άλλοι θα βρουν γκόμενα, άλλοι θα υπεραγαπήσουν ή θα μισήσουν την οικογένειά τους, άλλοι θα ξεπέσουν και θα γίνουν φαντάσματα, άλλοι θα τα βγάλουνε πέρα με λίγα μόνο κουσούρια.
Η δουλειά θα βγει βέβαια. Αυτό έχει σημασία.
Κάποιοι εργάτες τρελαίνονται στη δουλειά τους. Κάποιοι νευριάζουν αν δεν γράφεις με τη σειρά το νούμερο, τον τίτλο και το λοτ. Κάποιοι θέλουνε το χώρο καθαρό. Κάποιοι θέλουν να μην υπάρχει ησυχία για να περνάει η ώρα. Κάποιοι δεν ασχολούνται με κανέναν, απλά θεωρούν την εργάσιμη ώρα χαμένο χρόνο. Κάποιοι μιλούν στον εαυτό τους, ίσως υπενθυμίζοντας του τι θα κάνει μόλις πληρωθεί, ίσως προσπαθώντας να τον πείσει να μην τα παρατήσει.
Ανάμεσα σε όλα αυτά, οι εργάτες και οι εργάτριες παράγουν, κατασκευάζουν, εξυπηρετούν, δημιουργούν και γεμίζουν προιόντα τα ράφια, φορτώνουν τον κόσμο υλικά και άυλα εφόδια.
Ανεξαρτήτως συγκυρίας, οι εργάτες και οι εργάτριες που παράγουν τόσα όσα δεν πρόκειται ποτέ να αγοράσουν, θα καταλήξουν με κουσούρια, άλλοι με καρκίνο, άλλες με καμπούρα, άλλοι με ορθοπεδικά, άλλες με αρθρίτιδες και καρπιαίο σωλήνα ή τενοντίτιδα, άλλοι με αγχώδεις διαταραχές, άλλες με επιπλοκές στις εγκυμοσύνες τους, τόσα και τόσα κουσούρια, να έχεις να διαλέξεις.
Η δουλειά θα βγει βέβαια. Το σχέδιο είναι άρτιο και δεν αποτυγχάνει ποτέ. Η παραγωγή θα βγει, ο κόσμος να χαλάσει.
Θα βγει,
θα διαφημιστεί,
θα πωληθεί,
θα βγάλει κέρδος αφού πληρωθούν οι παράφρονες εργάτες και εργάτριες,
θα γεμίσει μερικούς λογαριασμούς
και το πλεόνασμα θα επενδυθεί για να μη μείνει πίσω στον ανταγωνισμό και ο καημένος ο ιδιοκτήτης, που δίνει δουλειές και μισθούς και θα έπρεπε να του φιλάμε τα πόδια θα έπρεπε αλλά τέλος πάντων,
μια μικρή αυξησούλα για να μπορέσω να πληρώσω τα φάρμακά μου όταν γεράσω και θα πρέπει να τα βγάλω πέρα με ο,τι μου άφησε παρακαταθήκη η παραγωγή που σας έβγαλα παρακαλώ;
Ευχαριστώ και καλημέρα σας
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου